Blues Brothers Band στον Λυκαβηττό

Τους Blues Brothers θα τους ξέρετε φαντάζομαι από την ομώνυμη ταινία του 1980 με τον John Belushi και τον Dan Aykroyd. Είχαν όμως ξεκινήσει από το 1978 σαν σκετς στο Saturday Night Live και είχαν κυκλοφορήσει ήδη ένα album πριν κάνουν την ταινία (και κυκλοφόρησαν άλλο ένα μετά εκτός του soundtrack).

Οι δύο Brothers ήταν οι John Belushi και Dan Aykroyd που αναφέραμε και πιο πάνω και η μπάντα τους αποτελούνταν από ήδη καταξιωμένους μουσικούς (Steve Cropper, Lou Marini, Donald "Duck" Dunn, Matt "Guitar" Murphy μεταξύ άλλων). Ο John Belushi δυστυχώς μας άφησε νωρίς το 1982. Όμως η μπάντα επανασυστάθηκε όμως το 1988 και από τότε περιοδεύει, με διάφορες συνθέσεις, χωρίς βεβαίως τον John Belushi αλλά ούτε και τον Dan Aykroyd ο οποίος έκανε ήδη κινηματογραφική καριέρα. Γυρίστηκε και ένα sequel το 1998, το Blues Brothers 2000 το 1998 με τον Dan Aykroyd ξανά και τον John Goodman να αντικαθιστά τον John Belushi.

Ξαναήρθαν για άλλη μια φορά στην Ελλάδα και την Τετάρτη 21/07/2010 εμφανίστηκαν στο θέατρο του Λυκαβηττού. (Ήταν να παίξουν και στη Θεσσαλονίκη δύο μέρες πριν, αλλά δυστυχώς η εμφάνισή τους ακυρώθηκε λόγω βροχής). Τη συναυλία άνοιξε ο Matt O'Ree με ένα πολύ καλό σετ. Τον αγαπάμε γιατί είναι από το New Jersey όπως και Το Αφεντικό.

Μία ώρα μετά ανέβηκαν στη σκηνή οι Blues Brothers Band. Από την αυθεντική σύνθεση συμμετείχαν ο Steve Cropper, ο Lou Marini και ο Alan Rubin.


Ξεκινήσανε με ορχηστρικά κομμάτια (Green Onions, Peter Gunn Theme) για να εμφανιστούν σιγά σιγά και οι τραγουδιστές (Jonny Rosch και Bobby Garden).
Highlights το αγαπημένο (δικό μου τουλάχιστον) She Caught The Katy (αυτό που έπαιζε στους τίτλους της ταινίας), Minnie The Moocher και φυσικά Sweet Home Chicago.

Ανέβασαν και πιτσιρίκια στη σκηνή τα οποία τα μετέτρεψαν σε little Blues Brothers!


Τα καλύτερα βεβαίως μας τα άφησαν για το encore: 634-5789, Soul Man, I Can't Turn You Loose, ακόμα και το Knock On Wood!

Setlist:
Green Onions
Peter Gunn Theme
Soulfinger
Going Back To Miami
Groove Me
She Caught The Katy
Messin' With The Kid
Shotgun Blues
Hey Bartender
Flip, Flop & Fly
Minnie The Moocher
(I Got Everything I Need) Almost
Sweet Home Chicago / I Can't Turn You Loose
Encore:
"B" Movie Boxcar Blues
634-5789
Knock On Wood
Soul Man / I Can't Turn You Loose

Jethro Tull στο Terra Vibe

Τους Jethro Tull τους θυμάμαι από πιτσιρίκι. Μιλάμε για πολύ πιτσιρίκι. Πριν καν αρχίσω να διαβάζω ΠΟΠ ΚΑΙ ΡΟΚ. Φωτογραφίες των εξωφύλλων των δίσκων τους Heavy Horses, Aqualung και Thick As A Brick είχα δει στο εσώφυλλο του Saturday Night Fever (από κάπου πρέπει να ξεκινήσει κανείς) όπου η τότε Phonogram (μετέπειτα Polygram και τώρα πια Universal) διαφήμιζε τους υπόλοιπους δίσκους της.


Θεωρούνταν από τους πρωτοπόρους του progressive rock που όλοι οι Έλληνες "σοβαροί" ροκάδες άκουγαν στα seventies αν και οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι μόνο ένας από τους δίσκους τους ανήκει στο συγκεκριμένο μουσικό είδος. Στον αντίποδα υπήρχαν οι καρεκλάδες που άκουγαν φυσικά disco και βέβαια τα πανκιά. (Για τους Έλληνες - ο Θεός να τους κάνει - punks εκείνης της εποχής τί να πει κανείς, τα έχει πει καλύτερα η ephee, εδώ.)
Βεβαίως οι Jethro Tull είχαν και μια ιδιομορφία! Ο τραγουδιστής τους, ο Ian Anderson, έπαιζε φλαόυτο! Και στον Έλληνα πάντα έκανε κλικ ένα φαινομενικά αταίριαστο μουσικό όργανο σε ένα ροκ συγκρότημα. (Θυμηθείτε τους City με το βιολί και τους Street Boys με το ακκορντεόν και το Some Folks)

Λοιπόν, στο Terra Vibe, ο κόσμος δεν ήταν πολύς και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η μουσική των Jethro Tull δεν ενδείκνυται για χοροπήδημα, έκανε τους διοργανωτές να φέρουν τη σκηνή πιο ψηλά και ο χώρος των VIP εισητηρίων να έχει διαμορφωθεί με καθίσματα σαν θέατρο. Και στα απλά εισητήρια όμως, στο χώρο των ορθίων που ήμουν λι εγώ υπήρχε εξαιρετική ορατότητα. Πολύ καλή και η συναυλία με τον Ian Anderson να παίζει συχνά το φλάουτο στη χαρακτηριστική του στάση (με το ένα πόδι ψηλά) καθώς και όλα τα κομμάτια τους που είναι δημοφιλή στην Ελλάδα (Thick As A Brick, Aqualung, Locomotive Breath)

Φυσικά δεν ήταν η πρώτη φορά που ήρθαν στην Ελλάδα. θυμάμαι ότι είχαν έρθει πριν απο μερικά χρόνια στον Λυκαβηττό και δεν είχα πάει οπότε η φετινή ήταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για να τους δω επιτέλους.

Setlist:
Nothing Is Easy
Beggar's Farm
Life Is A Long Song
Serenade To A Cuckoo (Rahsaan Roland Kirk cover)
A New Day Yesterday
Back To The Family
Thick as a Brick
Hare In The Wine Cup
A Change Of Horses
Cross-Eyed Mary
Farm on the Freeway
Dharma For One
My God
Aqualung
Encore:
Locomotive Breath

Cranberries στο Θέατρο Βράχων

Για όσους αναρωτιούνται γιατί περιγράφω τώρα τις συναυλίες του καλοκαιριού, ο λόγος είναι ότι κάποια προβλήματα που είχα με τον υπολογιστή και το Internet εκείνη τη περίοδο με άφησαν λίγο πίσω. Ολοκληρώνω λοιπόν σιγα σιγά την αναδρομή με τις συναυλίες του Ιουλίου ξεκινώντας με τους Cranberries που εμφανίστηκαν στο Θέατρο Βράχων την Τετάρτη 14 Ιουλίου 2010.


Έφτασα τελευταία στιγμή στο Βυρωνα και αγόρασα ένα από τα 3 τελευταία εισητήρια. Ο αγαπητός μου Ντέμης (Eleven Concerts) μάλλον είχε εκδώσει πιο πολλά εισητήρια από όσα μπορούσε να σηκώσει το κακόμοιρο το θεατράκι, έστω και με τη σκηνή στημένη στο βάθος. (Ας μην παραπονιέμαι βεβαίως γιατί αλλιώς δεν θα'εμπαινα εγώ). Είχε αφήσει και έναν ξεχωριστό χώρο για "VIP" προσκλήσεις (τζαμπέ δηλαδή) που όμως δεν γέμισε. (Εμ βέβαια, άμα μοιράζεις δωρεάν προσκλήσεις σε στελέχη εταιρίας κινητής τηλεφωνίας μην ελπίζεις να προτιμήσουν τη Dolores από την Πέγκυ Ζήνα. όπου εκεί μπορούν στο κάτω κάτω να παραγγείλουν και μια "φιάλη κομπλέ").



Κατα τα άλλα η συναυλία ήταν καθαρά τύπου "Greatest Hits" συν κάποια τραγούδια από τα ποροσωπικά albums της Dolores. Και γι αυτό το λόγο και ήταν απόλυτα επιτυχημένη. Από τις σπάνιες φορές που γυρίζω από μία συναυλία και έχουν παίξει όλα τα κομμάτια που ήθελα να ακούσω (Που στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν Linger, Zombie, Dreams και Ode To My Family. Όλα τα υπόλοιπα ήταν ένα bonus για μένα).

Βέβαια άκουσα και παράπονα από άλλους όπως πχ "Δεν έπαιξε το No Need To Argue", αλλά αν είναι να μιλάμε για παλιά album tracks, και εμένα μου αρέσει το Man's Job, αλλά δεν νομίζω ότι θα μου κάνει ποτέ τη χάρη ο Bruce Springsteen να μου το παίξει live. Όλοι περίμεναν το Zombie (το έπαιξαν τελευταίο στην "κανονική διάρκεια"), εγώ περίμενα το "Dreams" (το έπαιξαν στο τέλος του, αρκετά μεγάλου ομολογουμένως encore.

Mikro @ Jasmin Rock Club

Μια πολύ ωραία βραδιά μας χάρισαν οι Mikro τη Πέμπτη το βράδυ στο Jasmin Rock Club που μέχρι το τέλος της βραδιάς είχε μετατραπεί σε Jasmin "Electro" Club.

Παρόλο που η προσέλευση του κόσμου στην αρχή ήταν αραιή, τελικά το Jasmin γέμισε (καταπληκτικό αν σκεφτεί κανείς ότι ήταν καθημερινή) και οι Mikro εμφανίστηκαν στη σκηνή γύρω στις 12 παρά 10 και έπαιξαν για δυόμιση περίπου ώρες.
Έπαιξαν κάποια καινούργια κομμάτια από το Upload/Download (εξαρτάται ποια έκδοση έχετε) και ένα σωρό παλιότερα favourites. Επίσης, δύο εντυπωσιακές διασκευές, το Enjoy The Silence των Depeche Mode με τον Nik στα φωνητικά, το I Feel Love της Donna Summer και το Sexy Boy με την Ria. Συν ένα καταπληκτικό electro medley.

Η αστείρευτη ενέργεια του Nik ξεσήκωσε τον κόσμο που χόρευε ασταμάτητα στο δεύτερο μισό της βραδιάς (ειδικά στο "Η Σειρά Σου"). Σε κάποια στιγμή μπερδευτήκαμε όταν νομίσαμε ότι έστελνε μυνήματα από το κινητο την ώρα που τραγουδούσε. Αυτό που στην πραγματικότητα έκανε ήταν τα προγραμματίζει τη συσκευή που "εβγαζε" τα φωνητικά εφέ.

Έκλεισαν με το "My Friends" το τέλος του οποίου ανακατεύτηκε με samples από Prodigy, Killers, Fatboy Slim και Underworld μεταξύ άλλων...

Τους Mikro, αν και γνώριζα την ύπαρξή τους από παλιά, tους είδα live το 2007 στο Fly Beeyond Festival όπου εμφανίστηκαν κατά τύχη, μια και είχε αποχωρήσει ένα συγκρότημα και ενώ είχα ήδη ανακαλύψει τις Marsheaux, οι οποίες παίζουν electro-pop, προέρχονται και αυτές όπως και οι Mikro από τη Θεσσαλονίκη και είναι και αυτές στην ανεξάρτητη UNDO Records. Mikro και Marsheaux εμφανίστηκαν μαζί τον περασμένο Νοέμβριο στο club La Scala του Λονδίνου σε μια electro-pop βραδιά, μαζί με άλλα Βρετανικά electro συγκροτήματα.

Sonisphere Festival, Πέρα Βάιμπ και Ντιντή

Μια που είμαστε λόγω Ozzy σε heavy metal κλίμα, ας πάμε και λίγο πιο πέρα στο thrash metal, για να θυμηθούμε το αντίστοιχο φεστιβάλ του είδους που έγινε στις 24 Ιουνίου στο Terra Vibe. Μα πρώτα, καθείστε λίγο αναπαυτικά, γιατί θα σας πω ένα παραμύθι.
Μια φορά και ένα καιρό, ήταν μια εταιρία διοργάνωσης συναυλιών που την έλεγαν Didi Music. Φαίνεται πως διοργάνωνε καλές συναυλίες στις οποίες πολλοί από μας πηγαίνανε. Αυτό ήταν και το λάθος μας. Γιατί πηγαίναμε συχνά, και πολλοί, και πληρώναμε εισητήριο. Το αποτέλεσμα ήταν να αποκτήσει η Ντιντή λεφτά. Πολλά λεφτά. Τόσα πολλά, που όχι μόνο έγινε η μοναδική εταιρία που μπορούσε να φέρει τα "ακριβά" ονόματα, αλλά μπόρεσε και να αγοράσει τον δικό της χώρο στη Μαλακάσα που τον ονόμασε Terra Vibe (Πέρα Βάιμπ θα ήτανε πιο σωστό). Και τότε άρχισε ο εφιάλτης. Γιατί τα "ακριβά" ονόματα που μόνο αυτή μπορούσε να φέρει τα έστελνε όλα στο Terra Vibe. Και στο Terra Vibe μπορούσες να πας μόνο με αυτοκίνητο. Και κάποιοι από εμάς είτε δεν μπορούμε είτε δεν θέλουμε να αγοράσουμε αυτοκίνητο. Εάν ανήκετε στη μικρή μας οικογένεια, διαβάστε και το σχετικό post της συνblogger ephee, εδώ. Anyway, όπως θα σας έλεγαν και οι διοργανωτές μπορούσες να πας στο Terra Vibe τότε είτε με τρένο είτε με το ΚΤΕΛ. Αυτό που δεν σας έλεγαν ήταν ότι τα δρομολόγια και των δύο σταματούσαν πριν τελειώσουν οι περισσότερες συναυλίες, οπότε θα έπρεπε να καταφύγετε στο ελεύθερο camping. Αν πάλι είχατε κάποιον φίλο με αυτοκίνητο και πηγαίνατε μαζί του στη συναυλία θα είχατε να αντιμετωπίσετε το ατέλειωτο περπάτημα από και προς το αυτοκίνητό σας μια και θα σας δε θα σας άφηναν να το παρκάρετε παρά μόνο 1-2 χιλιόμετρα μακριά. (Στις πιο δημοφιλείς δυναυλίες είχε ουρές από παρκαρισμένα αυτοκίνητα ακόμα και επάνω στην εθνική οδό). Κάποια στιγμή φtιάξαν και parking. Αν το χρησιμοποιούσατε όσο χρόνο γλιτώνατε από το περπάτημα (όχι και πολύ μια και αυτό ήταν επίσης μακριά), θα τον σπαταλούσατε μετά το τέλος της συναυλίας προσπαθώντας να βγείτε από αυτό γιατί εκτός των άλλων θα έπρεπε να καταφέρουν να βγούνε πρώτα οι μπροστινοί σας, οι οποίοι θα είχαν κολλήσει στην ανηφόρα της εξόδου και καθώς θα σπινιάριζαν οι τροχοί θα σας έστελναν χαλικάκια και άμμο στο παρμπρίζ. Μέσα στο χώρο της συναυλίας τώρα αν αυτή ήταν δημοφιλής και είχε πολύ κόσμο, πιθανότατα δεν θα βλέπατε τίποτα και θα είχατε πάθει ήδη ασφυξία, εκτός αν είχατε προλάβει να καβατζάρετε τα λοφάκια από πριν. Η λύση; Εισητήριο VIP για να είστε πιο μπροστά. Μάλιστα φέτος στα 3 εισητήρια VIP πέρνατε δώρο και μια θέση στο νεοσυσταθέν (ο Θεός να το κάνει) VIP parking. Το οποίο όμως βρισκόταν πιο μέσα από τα άλλα και εκτός του ότι στο γυρισμό θα έπρεπε να περάσετε στο σκοτάδι μέσα από κατσάβραχα για να μπορέσετε να φύγετε θα έπρεπε να περιμένετε να φύγουν όλοι οι υπόλοιποι από τα υπόλοιπα parking, με αποτέλεσμα να χρειάζονται μέχρι και 2 ώρες για να βγείτε από αυτό. Κάποια στιγμή οι διοργανωτές συνεργάστηκαν και με ένα ταξιδιωτικό γραφείο ώστε να μισθώνουν λεωφορεία για το Terra Vibe, αλλά έπρεπε να πάει κανείς στο Σύνταγμα, μόνο εργάσιμες ώρες για να αγοράσει το εισητήριο και δεν είχαν και την καλύτερη οργάνωση. Ευτυχώς φέτος η κατάσταση βελτιώθηκε πάρα πολύ μια και χρησιμοποιούν πλέον τα ΚΤΕΛ Αττικής και το εισητήριο μπορεί να το βγάλει εκεί που αγοράζει και το εισητήριο της συναυλίας.
Πέρα όμως από το πρόβλημα της μετάβασης, έχουν γίνει ένα σωρό φάουλ στις συναυλίες εκεί. Εκτός από τις αλλεπάλληλες ακυρώσεις όπως στο Rockwave πέρσι (γιατί "έβρεχε" λέει, αν ήταν έτσι τα μισά καλοκαιρινά φεστιβάλ στην Αγγλία θα έπρεπε να είχαν ακυρωθεί), είχαμε και το τρανταχτό παράδειγμα της περσινής συναυλίας των Depeche Mode που δεν έγινε ποτέ. Μα θα μου πείτε, έφταιγαν οι διοργανωτές που αρρώστησε ο τραγουδιστής; Όχι βέβαια, αλλά γιατί εξακολουθούσαν να εκδίδουν εισητήρια όταν ο άνθρωπος ήταν ήδη καθ'οδον προς στο νοσοκομείο;

Και φτάνουμε στο πιο πρόσφατο φάουλ που μας φέρνει - επιτέλους - στο θέμα μας. Το φετινό Sonisphere Festival. Εγώ δεν άκουγα ποτέ thrash metal, εκτός από Metallica. Επειδή όμως θα πήγαιναν οι - παρά 2 μέρες - κουμπάροι μου και ήθελα να δω τους Metallica, αποφάσισα να το δω όλο. Τουλάχιστον τους Big Four. Όπου Big Four σημαίνει τα 4 μεγαλύτερα ονόματα του thrash metal: Anthrax, Slayer, Megadeth και φυσικά Metallica. Και αντί να τους βάλει και τους 4 το απόγευμα που θα ερχόταν ο πολύς κόσμος πάει και βάζει τους Anthrax στις 1 το μεσημέρι. Καθημερινή. Αφού φάγανε απίστευτο κράξιμο στο Facebook, ακόμη και από τους ίδιους τους Anhtrax, στο τέλος τους βάλανε κανονικά το απόγευμα με την παρακάτω σειρά:
17:00 Anthrax
18:30 Slayer
20:00 Megadeth
21:30 Metallica
τη σωστή δηλαδή!

Anthrax


Slayer


Megadeth


Metallica

Εγώ αν και δεν είχα ασχοληθεί με κανέναν από τους άλλους 3 εκτός από Metallica, μπορώ να πω ότι μου άρεσαν αρκετά οι Anthrax, όχι και τόσο οι Slayer (πολύ thrash για τα γούστα μου και ναι, ο τραγουδιστής τους μοιάζει σαν να έχει σκοτώσει τον Jesse James), περίμενα καλύτερους τους Megadeth και φυσικά απόλαυσα τους Metallica για τους οποίους πήγα. (Άλλο ένα συγκρότημα που έρχεται συχνά στην Ελλάδα, αλλά όλο κάτι συνέβαινε καθε φορά και δεν τους είχα δει)
Μπράβο στους Anthrax για το Heaven And Hell που παίξανε ως tribute στον Ronnie James Dio. Προσωπικό highlight από τους Slayer: Κάποια στιγμή αρχίζουν να παίζουν ένα κομμάτι και όλοι αρχίζουν να κουνάνε ρυθμικά το κεφάλι. "Αυτό πρέπει να είναι το σουξέ" παρατήρησε κάποια δίπλα μου...

Εισητήριο; VIP βεβαίως, γιατί με τόσο κόσμο κανείς δεν μπορούσε να μας εγγυηθεί ότι θα βλέπαμε τίποτα. Αφήστε που τα συγκροτήματα εναλλάσονταν μεταξύ μεγάλης και μικρής σκηνής που βρίσκονταν στην μπροστινή και στην πίσω μεριά αντίστοιχα. Και το VIP σήμαινε μπροστά και στο πλάι της σκηνής και όχι μπροστά μπροστά στο mosh pit όπου επικρατούσε αυτή η κατάσταση:

Γιατί βέβαια σ'αυτές τις συναυλίες, στο mosh pit πηγαίνου μόνο όσοι αντέχουν το moshing.
Οι θέσεις βέβαια στον χώρο των VIP εισητηρίων είναι διαφορετικών ειδών, όπως μπορούμε να δούμε και παρακάτω:

What's wrong with this picture? Κάτι λείπει έτσι; Τι λείπει; Το tramp stamp φυσικά! :lol:
Και μια που είμαστε στις όμορφες παρουσίες εντόπισα άλλη μία, αυτή τη φορά πάνω στη σκηνή, την ώρα που έπαιζαν οι Metallica:

Και βέβαια την ώρα που εμφανίστηκαν οι Metallica, έπιασε μια απίστευτη βροχή, η οποία δεν επηρέασε καθόλου τη συναυλία. Εμείς δε στα VIP είχαμε και κάτι δέντρα και κάτσαμε από κάτω. (Μην ανησυχείτε, ήταν απλή βροχή όχι καταιγίδα με αστραπές, βροντές και κεραυνούς)

Θα είχε πολύ πλάκα πάντως να προσπαθούσαν να εξηγήσουν σε 20000 μαυροφορεμένους μεταλλάδες (που σημειωτέον, είχαν απειλήσει ότι θα το καίγαν το μαγαζί αν δεν άλλαζε η ώρα των Anthrax), ότι η συναυλία δεν θα γίνει επειδή... βρέχει!
Αυτοί βεβαίως που ήταν τυχεροί ήταν οι βορειοελλαδίτες που προτίμησαν με τα μισά λεφτά να πάνε στο Sonisphere της Βουλγαρίας. Εγώ μάλιστα, λίγες μέρες πριν, ήμουνα στην Κωνσταντινούπολη, οπότε ρίξτε μια ματιά εδώ να δείτε τι είδαν οι Τούρκοι στο δικό τους, τριήμερο παρακαλώ, Sonisphere Festival:


SET LISTS

Anthrax

Caught In A Mosh
Got The Time
Madhouse
Be All End All
Antisocial
Indians,
Heaven And Hell
Medusa
Only
Metal Thrasing Mad
I Am The Law


Slayer

World Painted Blood
Jihad
War Ensemble
Hate Worldwide
Seasons In The Abyss
Angel Of Death
Beauty Through Order
Disciple
Mandatory Suicide
Chemical Warfare
South Of Heaven
Raining Blood


Megadeth

Holy Wars... The Punishment Due
Hangar 18
Headcrusher
In My Darkest Hour
Skin O' My Teeth
A Tout Le Monde
Hook In Mouth
Trust
Sweating Bullets
Symphony Of Destruction
Peace Sells


Metallica

Intro-The Ecstasy Of Gold
Creeping Death
For Whom The Bell Tolls
Ride The Lighting
Harvester Of Sorrow
Fade To Black
That Was Just Your Life
The End Of The Line
Sad But True
Welcome Home (Sanitarium)
Broken Beat & Scarred
One
Master Of Puppets
Blackened
Nothing Else Matters
Enter Sandman
Breadfan
Motorbreath
Seek & Destroy

Το μοναδικό μελανό στοιχείο της βραδιάς, ήταν ότι έπρεπε να περπατήσουμε μισή περίπου ώρα σε κάτι κατσάβραχα μέσα στο σκοτάδι στην τύχη, χωρίς βοήθεια και καθοδήγηση από τους διοργανωτές, ώστε να βρούμε και να φτάσουμε στο... VIP Parking.
Μόλις φτάσαμε (τυχαία μάλλον, αφού βαδίζαμε στο γάμο του Καραγκιόζη), οι περισσότεροι πήγαμε για κατούρημα (στη μία άκρη τα αγοράκια, στην άλλη, την παραπέρα, τα κοριτσάκια για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις). Βλέπετε στο σημείο που ήταν το συγκεκριμένο parking, όπως έγραψα και πιο πάνω, έπρεπε να φύγει όλο το υπόλοιπο Terra Vibe για να μπορέσουμε να φύγουμε κι εμείς. Εγώ έριξα έναν ύπνο στο πίσω κάθισμα και όταν ξύπνησα βρισκόμασταν ακόμη στο ίδιο σημείο (μας πήρε περίπου 2 ώρες για να βγούμε από εκεί). Είδα και ένα ζευγάρι να κάνει σεξ στο καπώ του αυτοκινήτου (Πολύ πρακτικοί τύποι. Σου λέει, "έχει και σκοτάδι, θα περιμένουμε που θα περιμένουμε 2 ώρες, ας κάνουμε και κάτι παραγωγικό!").
Finally, ελπίζουμε μόνο από τον πολύ metal να μην ενοχλήθηκαν οι... μόνιμοι κάτοικοι του Terra Vibe

Bark @ The Moon

Δεν τον περίμενα τόσο καλό τον Ozzy (καταπληκτική η ιδέα ενός φίλου να πάμε).

Με το που εμφανίστηκε στη σκηνή, άρχισε να ξεπροβάλλει μέσα από τα σύννεφα η (σχεδόν) πανσέληνος και ξεκίνησε με το Bark At The Moon (από τον αγαπημένο μου solo του δίσκο από τα 80's).

Έπαιξε βέβαια και το Shot In The Dark από τον πηγμένο στα synthesizer επόμενο αλλά το κοινό δεν το ένοιαξε.
Αυτό που μου άρεσε ήταν ότι δεν ξεμπέρδεψε με 1-2 κομμάτια των Sabbath, έπαιξε αρκετά και όχι πάντα αυτά που θα περίμενε ο κόσμος (πχ το Fairies Wear Boots). Αγαπημένο το War Pigs, στο τέλος του οποίου δήλωσε "A very good friend of mine has recently passed away. His name was Ronnie James Dio". Επειδή όμως έχω την κακή συνήθεια να θυμάμαι όσα διάβαζα στο ΠΟΠ ΚΑΙ ΡΟΚ τότε, να σημειώσω ότι αλλιώς μας τα έλεγε τότε στις αρχές της δεκαετίας του '80...

(Επεξήγηση για τους νεώτερους: Ο Ronnie James Dio ήταν αυτός που αντικατέστησε τον Ozzy στους Sabbath. Ας πούμε ότι ο Ozzy δεν το πήρε και τόσο καλά τότε...)
Επίσης όσοι πλήρωσαν εισητήριο VIP κέρδισαν και συνεχές κατάβρεγμα από τον Ozzy με την μάνικα (κατάβρεχε και τον εαυτό του με κουβά οπότε ας μην παραπονιούνται. Ήρωας ο roadie που είχε επιφορτισθει την ευθύνη να ξαναγεμίζει τον κουβά).
Μας αποθέωσε και τον Έλληνα κιθαρίστα του Gus G

2 κομμάτια ήθελα πως και πως να ακούσω και τα κράτησε για το τέλος: Crazy Fuckin' Train και φυσικά Paranoid. Το 1987 είχα δει στην Λεωφόρο κάτι που έμοιαζε με Sabbath (ο Iommi με κάτι άσχετους) και είχαν πει πολλά από τα αγαπημένα μου τραγούδια εκτός από ένα: Το Paranoid. Περίμενα λοιπόν 23 χρόνια γι αυτό...

Placebo (Πώς λέμε Scorpions;)

Κατ'αρχάς, η συναυλία έγινε. Παρά τη βροχή που έπεσε μερικές ώρες πριν. Γιατί η Didi Music, με το που βλέπει βροχή ακυρώνει τη συναυλία. Όπως έγινε πέρσι με τους Killers. Όπως δεν έγινε φέτος με τους Metallica. (Γιατί άντε τράβα να εξηγήσεις σε 20000 μαυροφορεμένους χεβυμεταλλάδες, ότι δεν θα δουν τους Metallica επειδή βρέχει...). Τα παρατράγουδα βέβαια δεν έλλειψαν την προηγούμενη μέρα στη Θεσσαλονίκη όπου οι Placebo ανέβηκαν στη σκηνή, και μετά από 50 λεπτά κατέβηκαν. Με αποτέλεσμα να φάνε κάποιες εκατοντάδες μπουκάλια οι τεχνικοί που μάζευαν τα όργανα και τη κονσόλα. Η Didi Music, υποστηρίζει ότι στο συμβόλαιο που είχε υπογράψει με το συγκρότημα τους είχε θέσει ως όρο να μην παίξουν λιγότερο από μία ώρα. Η ίδια η Didi, υποστηρίζει ότι οι Placebo έπαιξαν συνολικά για 61 λεπτά (how convenient - φαντάζομαι ότι αν αθροίσεις τους χρόνους που κάθε μέλος του συγκροτήματος ξυνότανε θα σου βγουν τα έξτρα 11 λεπτά)και ότι ήταν "πολύ απογοητευμένοι" (η Didi) - Σιγά ρε μεγάλε, μέτρα τώρα τα λεφτά και θα σου περάσει η απογοήτευση. Περισσότερα για τη συναυλία της Θεσσαλονίκης εδώ: http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=13/09/2010&id=202492

Πάμε λοιπόν στην Αθηναϊκή συναυλία. Και πρώτα πρώτα ας εξηγήσω γιατί έκανα αυτη την αναφορά στους Scorpions. Για τους παρακάτω 2 λόγους:
1.Έρχονται σχεδόν κάθε χρόνο
2.Ενώ δεν είναι πλέον αρκετά δημοφιλείς στην υπόλοιπη Ευρώπη, εδώ έχουν ένα φανατικό κοινό, το οποίο εγγυάται ότι οποιαδήποτε εμφάνισή τους στην Ελλάδα θα είναι επιτυχημένη.
Υπάρχει όμως και μια σημαντική διαφορά: Δεν έρχονται εδώ μόνο τώρα που έχουνε (ψιλο)ξεπέσει όπως αρκετοί άλλοι, αλλά ερχόντουσαν και όταν ήταν στα ντουζένια τους. Και ο λόγος ο οποίος δεν τους είχα δει μέχρι τώρα, ήταν ότι πάντα κάτι τύχαινε και όλο έλεγα: "Έλα μωρέ, δεν πειράζει, Θα ξανάρθουνε!", Ε, φέτος λοιπόν έπρεπε να τους δω.
Μετά λοιπόν από τα καλά νέα (ότι η συναυλία θα γίνει τελικά), έπρεπε να αντιμετωπίσω και τα κακά νέα: Δηλαδή ότι θα έπρεπε για δεύτερη φορά μέσα σε 8 μέρες να δω τον Aviv Geffen. Αυτόν δηλαδή που άνοιξε τη συναυλία των U2 (είχε παίξει πριν και από τους Snow Patrol και μου είχε φανεί απίστευτα βαρετός).

Όμως αυτή τη φορά, οφείλω να ομολογήσω, χρειάστηκε να πάρω τα λόγια μου πίσω. Βλέποντάς τον από κοντά, στον πιο μικρό χώρο του Terra Vibe, μου φάνηκε αρκετά πιο συμπαθητικός και "ζωντανός".

9μιση λοιπόν η ώρα, και οι Placebo στη σκηνή!

Ξεκίνησαν με το Nancy Boy και ευχαρίστησαν τους Θεούς του Ολύμπου που "καθάρισαν τους Ουρανούς ώστε να γίνει τελικά η συναυλία". Κουβέντα για την προηγούμενη ημέρα στη Θεσσαλονίκη, εξάλλου εγώ δεν το είχα μάθει και δεν ανησυχούσα όπως άλλοι.

Το πλήρες setlist είχε ως εξής:

Nancy boy
Ashtray heart
Battle for the sun
Soulmates
Kitty Litter
Every you every me
Special needs
Breathe underwater
The never-ending why
Bright lights
Meds
Teenage angst
All apologies
Song to say goodbye
The bitter end
---------------------
Trigger happy
Post blue
Infra-red
Taste in men

Αν είναι σωστοί οι υπολογισμοί μου έπαιξαν για περίπου 82 λεπτά μαζί με το encore (τα 4 τελευταία κομμάτια). Και επειδή τα κομμάτια τους είναι κατά μέσο όρο 3 με 4 λεπτά το καθένα, αυτό ήταν για τα μέτρα τους ένα πλήρες σετ.

Tramp stamps δεν έχει αυτή τη φορά ephee, (δηλαδή είδα ένα αλλά βαριόμουνα να το φωτογραφίσω, άσε που θα καρφωνόμουνα κιόλας), επιτρέψτε μου όμως να κάνω ένα focus στην ωραία keyboard player που είχαν μαζί τους οι Placebo, η οποία έχει πολλάπλές ικανότητες μια και έπαιξε επίσης το ντέφι...

...το βιολί...

...και το theremin

Περισσότερα για το theremin στο post μου για τον Jean Michel Jarre, και στο άρθρο της Ελευθεροτυπίας για την May Roosevelt, μια νέα Ελληνίδα μουσικό που ασχολείται μ' αυτό το όργανο. Μπορείτε επίσης να ανατρέξετε και στη σελίδα της MayRoosevelt στο MySpace. Που θα πάει, κάποια στιγμή θα καταλάβω και εγώ πώς παίζεται αυτό το όργανο (γιατί μέχρι στιγμής αυτό που έχω καταλάβει είναι πως το παίζουν κουνώντας τα χέρια τους στον αέρα από πάνω του). Ίσως να βοηθήσει το άρθρο της Wikipedia. (Ωραία, τώρα ανακάλυψα και την Ελληνική του ονομασία: αιθερόφωνο).
Κάτι άλλο που μου άρεσε στους Placebo ήταν ότι ήταν οι μόνοι καλλιτέχνες στη συναυλία των οποίων πήγα φέτος που δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να μας παρηγορήσουν "για τις δύσκολες στιγμές που περνάμε" και να μας πουν "μη φοβάστε, θα το ξεπεράσετε".



Τέλος, να αναφέρω ότι από τότε που η Didi αποφάσισε να συνεφγαστεί με το ΚΤΕΛ γιατη μεταφορά στο πέρα βάιμπ, όσων δεν έχουν, δεν θέλουν να έχουν, ή έχουν και δεν θέλουν να το φέρουν αυτοκίνητο, η μετάβαση (και κυρίως) η αποχώρηση έχουν γίνει πολύ πιο εύκολες. Βγάζεις το εισητήριο του λεωφορείου στο ίδιο μέρος που βγάζεις και το εισητήριο της συναυλίας και στην επιστροφή φεύγεις αμέσως (μόλις γεμίσει το κάθε λεωφορείο φεύγει. Το τι γινότανε με το ταξιδιωτικό γραφείο που χρησιμοποιούσαν πριν θα τα πούμε στο επόμενο post.



Όσο για τους Scorpions, που τους ανέφερα και στην αρχή... Έρχονται λέει στην Αθήνα στις 6 Οκτωβρίου για την τελευταία τους συναυλία γιατί λέει διαλύονται (Yeah, right!) Αν κάτι πάντως πρέπει να τους αναγνωρίσουμε, είναι ότι στα πλαίσια της αρπαχτής έχουνε παίξει και σε Πάτρα/Λάρισα/Ιωάννινα, πόλεις που συνήθως δεν έχουν την τύχη να δουν μια rock συναυλία ξένου συγκροτήματος. Εγώ τους είδα το 2006 (γιατί κάθε φορά που έρχονταν έλεγα "Δεν πειράζει, θα ξανάρθουν"). Όμως, κάποια από τη παρέα δεν τους έχει ξαναδεί. Και θέλει να τους δει. Οπότε μπορεί και να πάω. Οπότε και θα γράψω για τη συναυλία στο blog. Οπότε θα με κράξετε ελεύθερα.