Marsheaux

Πριν ξεκινήσουμε, ας πάμε για λίγο πίσω στο χρόνο. Στο μακρινό 1988. Εκεί γύρω στα Χριστούγεννα. Τότε που μόλις είχε αρχίσει να εκπέμπει το MTV Europe στην Ελλάδα. Ένα από τα πρώτα βίντεο που είδα ήταν το "The Promise" από τους When In Rome

Το κομμάτι μου άρεσε αλλά στη Βρετανία όπου σπούδαζα δεν έγινε και μεγάλη επιτυχία. Κατόρθωσα όμως να βρω το σιγκλάκι στο bargain bin ενός δισκάδικου πληρώνοντας μόνο 50 πένες.
Λίγο μετά, το καλοκαίρι του 1989, βλέπω ένα άλλο ωραίο βιντεάκι στο Sky One αυτή τη φορά, που και εκείνο το βλέπαμε τότε στην Ελλάδα. Ήταν το "Pure" από τους Lightning Seeds. Επιστρέφοντας στην Αγγλία το φθινόπωρο, το βρήκα κι αυτό το δισκάκι.

Πέρασαν τα χρόνια και ο καιρός και φτάσαμε αισίως στο 2007. Εξακολουθούσαν να μου αρέσουν αυτά τα 2 κομμάτια και νόμιζα ότι ήμουν ο μόνος που τα θυμόταν στην Ελλάδα.
Εκείνον τον χειμώνα λοιπόν, είδα στην TV αυτό το διαφημιστικό σποτάκι:

Κάποιοι (κάποιες για την ακρίβεια) είχαν διασκευάσει to πολυαγαπημένο μου "Pure". Πολύ ωραία διασκευή αλλά ποιες ήταν αυτές που το έλεγαν; (Έλα μου ντε, ποιες;)
Είχα ακούσει για τις Marsheaux εδώ και πολλά χρόνια. Ήταν τότε που η Kylie Minogue είχε κυκλοφορήσει το "Slow" και όπως διάβασα στο Nitro οι Marsheaux ήταν ένα Ελληνικό συγκρότημα από δύο κοπέλες τη Μαριάνθη και τη Σοφία (από κει έβγαινε και το όνομα (Μαρ[ιάνθη] + Σο[φία] = Μαρσό - geddit?) που όμως ήταν γνωστές και έξω, τόσο ώστε να αναλάβουν νακάνουν remix το συγκεκριμένο κομμάτι. Από το δημοσίευμα δεν κατάλαβα τι μουσική έπαιζαν αλλά υπέθεσα ότι αφού κάνουν remix θα είναι dj's και θα παίζουν χορευτική μουσική, ίσως trance (Είναι δική μου λογική αυτή, μη προσπαθείτε να βγάλετε άκρη). Περίπου εκείνη την εποχή είχαν κυκλοφορήσει και το πρώτο τους album (E-Bay Queen), αλλά δεν έτυχε να ακούσω ή να διαβάσω κάτι περισσότερο.
Ξανάκουσα γι αυτές το 2006, τότε που διοργανώναμε τη Eurovision. Ανέθεσε λοιπόν τότε η ΕΡΤ σε διάφορους Έλληνες καλλιτέχνες να διασκευάσουν από ένα κομμάτι που να ήταν παλαιότερη συμμετοχή μας στη Eurovision, διαδικασία από την οποία προέκυψε και ένα CD με τίτλο Eurorevisions. Σ'αυτό οι Marsheaux διασκεύασαν τη συμμετοχή μας του 1996 "Εμείς Φοράμε Το Χειμώνα Ανοιξιάτικα" που είχε τραγουδήσει τότε η Μαριάννα Ευστρατίου. Τότε άκουσα το κομμάτι, τις είδα νομίζω και στην τηλεόραση να το λένε, αλλά φαντάστηκα ότι δεν ήταν αντιπροσωπευτικό του στυλ τους. Και μετά τις ξαναξέχασα.
Μέχρι που ήρθε η σημαδιακή ημέρα, η Παρασκευή 1η Ιουνίου του 2007. Ήταν η ημέρα που θα εμφανίζονταν οι OMD (Orchestral Manoeuvres In The Dark) στο Λυκαβηττό. Ξέρετε, αυτοί που έλεγαν το Enola Gay - super synth-pop hit στα 80's. Κι αν δεν ξέρετε το Enola Gay, θα ξέρετε το Electricity (Ξέρω μάλιστα και κάτι σκληροπηρυνικούς ροκάδες που υποτίθεται ότι δεν τους αρέσει η synth-pop, αλλά ξεβιδόνωνται στο χωρό όταν αυτό το κομμάτι παίζεται στα parties). Support θα έπαιζαν οι Marsheaux. Πριν από πάρα πάρα πάρα πολλά χρόνια είχε ανακοινωθεί συναυλία των OMD στην Αθήνα και είχε ακυρωθεί, οπότε αυτή τη φορά δεν επρόκειτο να τους χάσω. Έφτασα στο Λυκαβηττό πολύ νωρίς και οι πόρτες ήταν ακόμα κλειστές. Κάθησα απ'έξω και άκουγα το soundcheck. Το Empire State Human των Human League με γυναικεία φωνητικά. "Ποιος τραγουδάει το Empire State Human τώρα" σκέφτηκα. "Για την ακρίβεια, ποιος θυμάται το Empire State Human εν έτει 2007; Οι Marsheaux; Είναι δυνατόν; Θα δούμε"
Μπαίνω λοιπόν στο θέατρο μόλις ανοίγουν οι πόρτες και ανεβαίνω στα "ορεινά". Ήμουν και λίγο κακόκεφος και δεν είχα όρεξη για πολλά-πολλά. Κάποια στιγμή εμφανίζονται και οι Marsheaux στη σκηνή. Αρχίζουν με κάποια αργά δικά τους κομμάτια αν θυμάμαι καλά

Και ξαφνικά με το που ξεκινάει το επόμενο κομμάτι ακούω μια μελωδία που κάτι μου θυμίζει. Τι μου θυμίζει; To Promise των When In Rome. Και το διασκεύασαν τώρα οι Marsheaux; Δηλαδή υπάρχουν και άλλοι στην Ελλάδα που το θυμούνται; Άρχισε να μου φτιάχνει η διάθεση, αλλά δεν φανταζόμουν τι θα συνέβαινε μετά. Ακόυω άλλη μια μελωδία που κάτι μου θυμίζει. Τι; Το Pure των Lightning Seeds (βλ. λίγο πιο πάνω σ'αυτό το post). Ώστε οι Marsheaux ήταν που το διασκεύασαν και μπήκε και στη διαφήμιση! Κάπου εκεί δεν άντεξα άλλο, σηκώθηκα και έφυγα από τα "ορεινά", κατέβηκα τρέχοντας τα σκαλιά του θεάτρου και πήγα και στάθηκα στις πρώτες σειρές για να απολαύσω το υπόλοιπο της συναυλίας από εκεί.

Και φυσικά άκουσα και το Empire State Human και το Pop Corn (ένα instrumental που όλοι κάπου έχετε ακούσει) και άρχισα να ξεχωρίζω και κάποια δικά τους κομμάτια που μου άρεσαν όπως το I Dream Of A Disco. Τελικά όπως αποδείχτηκε οι Marsheaux έπαιζαν synth-pop. Είχα πάει στο Λυκαβηττό για να δω τους OMD και τελικά ανακάλυψα τις Marsheaux!
Την επόμενη μέρα έτρεξα στο internet για να μάθω περισσότερα γι αυτές και να παραγγείλω τα CD τους (Το 1ο τους, το E-Bay Queen και το δεύτερο το Peek-A-Boo που είχε κυκλοφορήσει λίγο καιρό πριν). Τα παρήγγειλα και περίμενα να έρθουν ώστε να τα ριπάρω σε MP3, να τα φορτώσω στο player για να τα ακούω στις διακοπές. Βέβαια με την κατάσταση που επικρατεί στα Ελληνικά Ταχυδρομεία, τα παρέλαβα αμέσως μόλις γύρισα από τις διακοπές, αλλά τέλος πάντων.

Λίγο μετά την Πρωτοχρονιά του 2008 μαθαίνω ότι ανοίγουν και το δικό τους forum στο internet (δεν λειτουργεί πλέον). Αν και ολίγο καχύποπτος απέναντι στα internet fora, θεορώντας τα ως site όπου οι συμμετέχοντες βρίζονται μεταξύ τους (βλ. adsl.gr - "Ο ΟΤΕ είναι ο καλύτερος πάροχος", "Όχι, η Forthnet είναι ο καλύτερος πάροχος", "Είστε και οι δύο άσχετοι, η HOL είναι ο καλύτερος πάροχος"), έγινα μέλος και εκεί ανακάλυψα ότι υπάρχουν άνθρωποι σε όλο τον κόσμο που ακούνε Marsheaux. Από Σκωτία, Αγγλία, Σουηδία, Γερμανία, Γαλλία, ΗΠΑ - βρήκα εκεί μέσα και άτομο από την Tampa της Florida, εκεί όπου δούλευα το 2000!) . Και νομίζω ότι μάλλον ήμουν ο μόνος Έλληνας εκεί μέσα! Από αυτό το forum έμαθα ότι υπάρχει ακόμα electro pop και έμαθα για καινούργια ονόματα όπως Parralox, Little Boots και La Roux. Και για να καταλάβετε καλύτερα πόσο πιο πολύ τις ξέρουν τις Marsheaux στο εξωτερικό απ'οτι στην Ελλάδα θα σας πω ότι όταν είχαν πάει κάτι φίλοι μου στην Βαρκελώνη για τη συναυλία του Bruce Springsteen το 2008, κάθησαν εκεί σε ένα φαστφουντάδικο να φάνε και ξαφνικά τα μεγάφωνα του μαγαζιού άρχισαν να παίζουν Marsheaux!
Η δεύτερη μου Marsheauxσυναυλία ήταν μια δωρεάν για το κοινό εμφάνισή τους στο Athens Digital Week στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι στις 18 Οκτωβρίου του 2008. Λίγο μετά εμφανίστηκαν και στο Gagarin ως support στην Roisin Murphy (αλλά εγώ ήμουν αλλού)

Το 2009 κυκλοφόρησαν και το 3ο τους album, Lumineux Noir, το οποίο δεν περιείχε καμμία διασκευή. Πολύ σωστή κίνηση, μια που αλλιώς θα μπορούσε κάποιος να τις κατηγορήσει ότι η επιτυχία τους στηρίζεται στις διασκευές, δηλαδή στο άκουσμα γνώριμων τραγουδιών. Παραδέχομαι ότι και εμένα μου κίνησαν το ενδιαφέρον με τις διασκευές που έκαναν στο Pure και στο Promise, όμως έγινα fan όταν άκουσα και τα δικά τουες κομμάτια όπως το I Dream Of A Disco, Computer Love, Summer μεταξύ άλλων. Επομένως το 3ο album στέκεται μόνο του, με τη δική του αξία.

Το Νοέμβριο του 2009 προσθέτουν άλλη μια σημαντική διεθνή εμφάνιση στο ενεργητικό τους στο club La Scala του Λονδίνου μαζί με τους Mikro. Σίγουρα αυτό είναι ένα σημαντικό επίτευγμα για δύο Ελληνικά συγκροτήματα.
Και ερχόμαστε στην τρίτη μου και πιο πρόσφατη Marsheauxσυναυλία, που είναι και ο λόγος που γράφω το συγκεκριμένο post. Φέτος στις 6 Ιουλίου 2011 στη πλατεία νερού στο Φάληρο, ως support στους 30 Seconds To Mars, οι οποίοι ήταν αυτοί που τις ζήτησαν, όπως γράφτηκε για να ανοίξουν τη συναυλία.

Δεν έχω πλήρες αρχείο των συναυλιών τους, αλλά υποψιάζομαι ότι αυτό είναι το μεγαλύτερο κοινό στο οποίο έχουν παίξει ποτέ στην Ελλάδα (γιατί στο εξωτερικό έχουν εμφανιστεί σε μεγάλα φεστιβάλ, όπως φέτος στο Exit στη Σερβία). Ήταν η πρώτη φορά που άκουσα κομμάτια από το 3ο album και ήμουν ίσως η μοναδική περίπτωση ανθρώπου που αγόρασε εισητήριο VIP μόνο και μόνο για να δει το support από τις πρώτες σειρές (Τους 30 Seconds To Mars τους είδα από πιο πίσω. Στο επόμενο post θα αναφερθώ και σ' αυτούς).
Εκτός από live εμφανίσεις, παίζουν μερικές φορές και DJ sets. Είχα την τύχη να βρεθώ σε ένα από αυτά στο "Γκαζάκι" στις 5 Μαΐου.

Ακούγεται ότι τώρα ετοιμάζουν το 4ο τους album, και τον επόμενο μήνα πρόκειται να εμφανιστούν στη Σουηδία. Όταν άλλοι Έλληνες καλλιτέχνες ονειρεύονται διεθνή καρριέρα, οι Marsheaux την πραγματοποιούν ήδη!

Περισσότερα για τις Marsheaux:
http://www.myspace.com/marsheaux
http://marsheaux.wordpress.com
http://www.undorecords.com/Marsheaux.html
"It's not 80's, it's synth-pop"

Antiparos Live!

Για άλλη μια χρονιά, λειώνω στην Αντίπαρο.
Πάρτε μια γεύση από τις παρακάτω φωτογραφίες.



Εντάξει, ότι ήταν να δω, το έχω δει τα τελευταία χρόνια (πχ το σπήλαιο), οπότε έχει πέσει πολύ ηλιοβασίλεμα (και ολίγη από ανατολή). Να σημειώσω, στη φωτό που δείχνει αυτολυς που παρακολουθούν το ηλιοβασίλεμα ότι το φωτογράφιζε με φλας (Έλεος!)





Τέλος σε ένα από τα μπαράκια που εικονίζονται, το Smile, έπαιξε ένα βράδυ ως guest DJ ο Bruce Springsteen, που φέτος έκανε τις διακοπές του εκεί. Στο νησί ήταν επίσης και ο Iggy Pop.

The Cult (και βουρ στον πατσά!)

Λίγες μέρες αφότου γύρισα από την Αγγλία, είχα την ευκαιρία να δω τους Cult στο Fuzz. Βέβαια, έτσι όπως τις κατάντησε τις αστικές συγκοινωνίες ο Γιωργάκης, παραλίγο να μη φτάσω ποτέ, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...

Όπως πάντα, σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις επανασυνδέσεων, το πρώτο που αναρωτιέται κανείς είναι: "Είναι αρπαχτή;"

Πιθανόν να είναι. Γιατί όπως δήλωσε και ο Ian στην εισαγωγή του Break On Through (To The Other Side), του τελευταίου κομματιού της βραδιάς "We're going to be recording a new album sometime in the next 3 months, 10 months, 5 years, I don't know..."

Που να κουράζεσαι τώρα να ηχογραφείς καινούργιο album. Καλύτερα βγαίνεις σε περιοδεία, παίζεις τα Greatest Hits και τα κονομάς...

Παρ'ολα αυτά όμως, είχαν όρεξη. Και ακούγονταν ακριβώς όπως τότε. Και για μόνο αυτούς τους 2 λόγους, άξιζε η συναυλία και με το παραπάνω. Θα ήθελα όμως και ένα Edie (Ciao Baby)

Και επειδή όπως ανέφερα και παραπάνω, Ο Γιωργάκης έχει καταργήσει τα περισσότερα δρομολόγια των λεωφορείων και αφού είχα καταφέρει με τα χίλια ζόρια να φτάσω μέχρι την Πειραιώς, αντί να γυρίσω σπίτι μου συνέχισα μέχρι την παραλιακή για μια επίσκεψη στο Σαλονικιό για πατσά...

...ψιλοκομμένο με σκορδοστούμπι!

London Leftovers

...Και αφού είχα δει τον Roger Waters στο Manchester, γύρισα στο Λονδίνο με σκοπό να πάρω το αεροπλάνο για Αθήνα. Κάθησα όμως μία μέρα παραπάνω γιατί σε ένα κλαμπάκι του Λονδίνου είχε οργανωθεί το Bruce Springsteen fans 2nd off-tour Reunion Party. Τι είναι αυτό τώρα; Fans του Bruce Springsteen από όλη την Ευρώπη που κανονικά θα συναντιόντουσαν στην περιοδεία του, αφού όμως φέτος δεν έχει περιοδεία διοργανώσανε ένα παρτάκι στο Λονδίνο. Το party ήταν μάλιστα διήμερο αλλά εγώ πρόλαβα τη δεύτερη ημέρα, έχοντας μόλισ γυρίσει από το Manchester.
Εκείνη λοιπόν τη βραδιά, στο 12 Bar Club, ένα μικρό κλαμπάκι κοντά στην Tottenham Court Road, εμφανίστηκαν οι Miami & The Groovers από την Ιταλία οι οποίοι έπαιξαν όχι μόνο Bruce Springsteen, αλλά και Bob Dylan, Waterboys, Violent Femmes όπως φαίνεται από τα βιντεάκια, και δικά τους τραγούδια. Στα ενδιάμεσα μάλιστα μας ρωτούσαν και τί ώρα είναι για να ξέρουν πότε να σταματήσουν μια και από μία ώρα και έπειτα θα έπρεπε να κλείσει το μαγαζί.

Και μια που είμαστε στο Λονδίνο, ας πάμε σε ένα άλλο παραλειπόμενο από τις προηγούμενες ημέρες. Στον ευρύτερο χώρο της O2 Arena, όπου γίνονταν οι συναυλίες του Roger Waters, υπάρχει το British Music Experience, κάτι σαν interactive μουσείο της μουσικής στη Βρετανία

Αρχικά μου δώσανε αυτό το εισητήριο, δωρεάν, επειδή είχα εισητήριο για τον Roger Waters, ώστε να δω μια φωτογραφική έκθεση των Pink Floyd.

Εγώ όμως το αναβάθμισα σε... αυτό για να μπω παραμέσα και να δω όλο το μουσείο.

Εκτός από original εκθέματα, αποτελείται από διάφορες multimedia συσκευές από τις οποίες επιλέγει κανείς την εποχή και τα άρθρα που τον ενδιαφέρουν.


Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ακουμπώντας το εισητήριο πάνω στη συσκευή την ώρα που παρακολουθείς το απόσπασμα / κλιπάκι κτλ που σε ενδιαφέρει, έχεις τη δυνατότητα γυρίζοντας σπίτι και μπαίνοντας στο site του British Music Experience και εισάγοντας τον κωδικό του εισητηρίου, να το ξαναδεις από την οθόνη του υπολογιστή.

Roger Waters : The Wall Live

Στο τελευταίο ταξίδι μου στην Αγγλία, είχα την ευκαιρία να δω 3 φορές το Wall Live με τον Roger Waters. Δύο φορές στο Λονδίνο (O2 Arena) και μία φορά στο Μάντσεστερ (MEN Arena).

\


Αυτό ήταν ίσως και το τελευταίο μου συναυλιακό απωθημένο. Γιατί όμως απωθημένο; Πίσω στο 1980 διάβαζα στο ΠΟΠ + ΡΟΚ για το μεγαλειώδες σώου που είχαν στήσει οι Pink Floyd στο Earls Court με την επισήμανση πως ένα τέτοιο σώου θα ήταν αδύνατο να μεταφερθεί ποτέ στην Ελλάδα. Ευτυχώς μετά από 31 χρόνια αυτό το show μπορεί να έλθει και στην Ελλάδα, άσχετα αν έπρεπε να περιμένουμε τελευταία στιγμη να ανακοινωθεί. Βοηθάει βεβαίως και το γεγονός ότι έχει εξοχικό ο Waters στην Ελλάδα και ήθελε να κλείσει εδώ την περιοδεία. Βεβαίως δεν υπήρχε περίπτωση να περιμένω τους Έλληνες διοργανωτές γι αυτό και έβγαλα εισητήρια για το εξωτερικό ένα χρόνο πριν. Θα σιγουρευτώ ότι θα εμφανιστεί στην Αθήνα, μόνο όταν μπω μέσα στο κλειστό του ΟΑΚΑ και ακούσω τις πρώτες νότες του In The Flesh?
Το Wall λοιπόν ήταν το αγαπημένο μου album εκείνης της χρονιάς (1980) και είχε λειώσει στο παίξιμο. Και με στεναχωρούσε που "κάπου εκεί έξω" στηνόταν ένα ζωντανό σώου βασισμένο σε αυτό, το οποίο εγώ δεν θα έβλεπα ποτέ. (Για να μη πούμε για την ταινία που οι φωστήρες της Ελληνικής λογοκρισίας είχαν χαρακτηρισει ακατάλληλη. Τι θα πάθαινε δηλαδή ένας 15χρονος έφηβος - που δεν είχε ακόμα βίντεο και δεν θα αποκτούσε για τα επόμενα 5 χρόνια αν έβλεπε την ταινία του Alan Parker; Αντιθέτως το Rambo και οι ταινίες του Τσακ Νόρις ήταν -νομίζω- κατάλληλες).
Αρκετά με τη γκρίνια του παρελθόντως, ας μιλήσουμε και λίγο για τις συναυλίες. Όλες οι συναυλίες της περιοδείας γίνονται αυστηρά σε κλειστούς χώρους. (Ίσως αυτό να έχει να κάνει και με τις προβολές που πρέπει να γίνουν πάνω στον τοίχο). Ακόμα και στην αρένα, υπάρχουν καθίσματα.

'Οσο ναναι Το Wall δεν είναι η συναυλία την οποία θα παρακολουθήσεις χοροπηδώντας από την αρχή ως το τέλος - Άντε να λικνιστείς στο Another Brick In The Wall (το Part 2 εννοείται), ίσως και στο Run Like Hell. Μέχρις εκεί!
Μπαίνοντας λοιπόν στο χώρο της συναυλίας, από τα ηχεία ακούγεται η μουσική -κυρίως- του John Lennon. Όταν φτάσει η ώρα της έναρξης, θα ξεκινήσει με μια αναπαράσταση της κλασικής σκηνής του Spartacus του Stanley Kubrick.

Για να μπει -απότομα όπως και τότε- το In The Flesh? Εφέ και πυροτεχνήματα, δυσανάλογα πολλά με το τι θα επακολουθήσει στη συνέχεια.

Λίγο πριν το τέλος του κομματιού, κοιτάξτε στην οροφή.Ναι είναι ένα πολεμικό αεροπλάνο. Το οποίο θα φύγει από τη θέση του και θα συντριβεί / εκραγεί πάνω στη σκηνή.

Συνέχεια με Thin Ice, και ο Roger έρχεται μπροστά στη σκηνή. Another Brick In The Wall Part 1 και η πρώτη φωτογραφία από πολλές ανθρώπων που έχουν χαθεί σε διάφορους πολέμους προβάλλεται. Είναι ο πατέρας του.

The Happiest Days Of Our Lives και είναι η ώρα για την πρώτη από τις γιγάντιες μαριονέτες: Ο δάσκαλος, που μας οδηγεί στο πασίγνωστο πλέον Another Brick In The Wall Part 2, όπου στη δεύτερη στροφή μικροί μαθητές θα ανέβουν στη σκηνή για να τραγουδήσουν με τη σειρά τους "We don't need no education..."

Στο τέλος του κομματιού θα προβληθούν τα στοιχεία άλλου ενός ανθρώπου που χάθηκε σε... πόλεμο. Του Βραζιλιάνου Jean Charles De Menezes, που δολοφονήθηκε από αστυνομικούς στον υπόγειο του Λονδίνου οι οποίοι βλέποντας τη φάτσα του και το χρώμα του, τον έκοψαν για Άραβα τρομοκράτη. Ίσως η πιο άβολη στιγμή για το Βρετανικό ακροατήριο

Σειρά έχει το Mother όπου ο Roger θα το τραγουδήσει ντουέτο με τον εαυτό του, σε ταινία γυρισμένη στις πρώτες συναυλίες του Wall στο Earls Court το 1980

Είναι και η ώρα να εμφανιστεί η δεύτερη μεγάλη μαριονέτα, αυτή της μητέρας

Στον στίχο "Mother should I trust the government", η πληρωμένη απάντηση έμφανίζεται στον τοίχο: "No f**king way!". 'Εχει βέβαια προλάβει να πεταχτεί από τη θέση του και να το φωνάξει ο Pap Dx μια και το έχει ήδη δει στη προηγούμενη συναυλία...

Συνέχεια με Goodbye Blue Sky, και η προβολή στον τοίχο που στάθηκε αφορμή να κατηγορηθεί ο Waters για αντισημητισμό (Τι πρωτόπτυπο). Τι ακριβώς συμβαίνει; Εμφανίζεται ένα αεροπλάνο ("Did you hear the falling bombs") το οποίο αντί για βόμβες, ρίχνει: Σταυρούς, αστέρια του Δαυίδ, Ημισέληνους, σφυροδρέπανα, δολάρια, σήματα της Mercedes, σήματα της Shell, σήματα της McDonald's (Στο Manchester δεν είδα καθόλου σήματα της McDonald's. Δικιά μου λάθος εντύπωση; Έχει να κάνει με το ότι η McDonald's είναι κύρια χορηγός της MEN Arena; Τυχαίο ή δεν νομίζω;)

Φυσικά, η κυβέρνηση του Ισραήλ διαμαρτυρήθηκε. Και τι ζήτησε; Μαντέψτε: Να μην εμφανίζονται τα άστρα του Δαυίδ; Χάσατε! Ζήτησε αμέσως μετά τα άστρα του Δαυίδ να μήν εμφανίζονται τα σήματα του δολαρίου! Γιατί λέει έτσι εδραιώνεται το στερεότυπο που συνδέει τους Εβραίους με τη φιλαργυρία, ή κάτι τέτοιο. Και τι ακριβώς έκανε ο Waters; Άλλαξε τη σειρά έτσι ώστε μετά τα άστρα του Δαυίδ να πέφτει κάτι άλλο και τα σήματα του δολαρίου να εμφανίζονται αργότερα. Και όλοι έμειναν ευχαριστημένοι!.

Συνέχεια με Empty Spaces/What Shall We Do Now και με προβολες κάποιων animation τα οποία μας είναι ήδη γνωστά απ'τη ταινία



Young Lust, ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχει γράψει ο Gilmour για τους Pink Floyd,(μετά το Comfortably Numb βέβαια) ενώ στον τοίχο προβάλλονται κοπέλες σε διάφορες φάσεις ημιγυμνίας.

One Of My Turns, και ο Waters τραγουδάει μόνος του καθισμένος ανάποδα σε μια καρέκλα στη μέση της σκηνής, ενώ εμφανίζεται άλλη μια από τις γιγάντιες μαριονέτες, αυτή της συζύγου καθώς περνάμε στο Don't Leave Me Now.


O Waters αποχωρεί από τη σκηνή, ενώ μόνο λίγα μέρη του τοίχου έχουν μείνει ακάλυπτα. Ξεκινάει το Another Brick In The Wall Part 3 με γρήγορες πλέον τις εναλλαγές των εικόνων και στο τέλος του, στην ενότητα The Last Few Bricks μπαίνουνε σιγά σιγά και τα υπόλοιπα τούβλα στον τοίχο.

Στο τέλος και ενώ έχει απομείνει μόνο ένα μικρό άνοιγμα στον τοίχο, ξεκινάει το Goodbye Cruel World. Εκεί είναι που στο τέλος του κομματιού μπαίνει και το τελευταίο τουβλο στον τοίχο και τελειώνει το πρώτο μέρος.


Σε όλη τη διάρκεια του διαλείμματος προβάλλονται στον τοίχο εικόνες και σύντομα βιογραφικά ανθρώπων που έχουν χαθεί σε "πολέμους" (είτε μιλάμε για πραγματικούς πολέμους, είτε για τρομοκρατικές ενέργειες κοκ)



Το δεύτερο μέρος ξεκινάει με το Hey You, ενώ η μπάντα δεν φαίνεται, πουθενά και το μόνο που βλέπουμε είναι ο κενός άσπρος τοίχος.

Μόνο προς το τέλος του κομματιού και καθώς περνάμε σιγά σιγά στο Is There Anybody Out There θα προβληθεί ένα animation δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι ο τόιχος περικυκλώνει τον ήρωά μας.
Και ξαφνικά ένα κομμάτι του τοίχου ανοίγει και εμφανίζεται ο Waters σε έναν καναπέ με μια λάμπα δίπλα του και μία τηλεόραση να τραγουδάει το Nobody Home.

Με το τέλος του κομματιού θα κλείσει έτσι όπως άνοιξε και θα περάσουμε στο Vera και κατόπιν στο Bring The Boys Back Home ενώ προβάλλονται εικόνες συγγενών που επιστρέφουν από το μέτωπο.

Και έρχεται η ώρα του Comfortably Numb! Τις παλιές καλές μέρες των Pink Floyd αυτή θα ήταν η στιγμή του David Gilmour. Τώρα εμφανίζεται ο κιθαρίστας του Waters. Ο Gilmour εμφανίστηκε στην πραγματικότητα, αλλά μόνο στις 12/05 μαζί με τον Nick Mason, drummer των Pink Floyd. Το σκηνικό λοιπόν έχει ως εξής: Ο Waters, κάτω στη σκηνή και μπροστά από τον τοίχο, ο κιθαρίστας και ο δεύτερος τραγουδιστής επάνω στον τοίχο σε 2 διαφορετικά σημεία.

The Show Must Go On, και περνάμε πλέον στο τελευταίο μέρος της παράστασης. Το λογότυπο με τα σταυρωτά σφυριά εμφανίζεται στον τοίχο και ο Waters με τη σειρά του φορώντας μια δερμάτινη καμπαρντίνα, που παραπέμπει κατευθείαν στο ναζισμό ενώ ακούγεται το In The Flesh...

"Who let this riff raff into the room?
This one's smoking a joint
And the other one's got spots
If I had my way I'd have all of you shot!"
Και όντως το κομμάτι κλείνει με τον Waters να... πυροβολεί το κοινό, πάνω από το οποίο πετάει το ιπτάμενο γουρούνι

Waiting For The Worms και τα σφυριά παρελαύνουν στον τοίχο.

Stop! και πλέον είμαστε έτοιμοι για το φινάλε, την δίκη, The Trial.

Όλη η δράση εξιστορείται με τις προβολές στον τοίχο οι οποίες μας είναι ήδη γνωστές από την ταινία του Alan Parker το μακρινό 1983.





"Tear down the wall!" και έρχεται η ώρα να γκρεμιστεί ο τοίχος. Οι θεατές που βρίσκονται στις πρώτες σειρές νοιώθουν ότι έρχεται κατά πάνω τους. Ταυτόχρονα πέφτει και χαρτοπόλεμος τα κομμάτια του οποίου είναι στα σχήματα που έπεφταν αντί για βόμβες από τα αεροπλάνα νωρίτερα. Δηλαδή, σταυροί, ημισέληνοι, αστέρια του Δαβίδ κτλ. Και μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία... κατεδάφισης έρχονται στη σκηνή όλοι οι μουσικοί και παίζουν όλοι μαζί ένα ακουστικό Outside The Wall.

Ο Waters και η μπάντα αποχωρόυν, το show έχει τελειώσει και έχουν απομείνει μόνο οι τεχνικοί που μαζεύουν τα πεσμένα τούβλα.