Il Compadre

Έχω συνηθίσει σ' αυτό το blog να ποστάρω ταξιδιωτικές εμπειρίες, ή εντυπώσεις από συναυλίες.
Αυτό που έχω παρατηρήσει όμως είναι πως ο περισσότερος κόσμος ποστάρει προσωπικές εμπειρίες, πράγματα που συμβαίνουν στην καθημερινότητά του και θέλει να τα μοιραστεί με άλλους. Εγώ το έχω κάνει μόνο μία φορά, και η εμπειρία την οποία μοιράστηκα ήταν μάλλον δυσάρεστη. Οπότε ας πάμε σε μία ευχάριστη για να "μπαλαντζάρει" το blog προς τη σωστή κατεύθυνση.
Πριν από ένα μήνα οι δύο καλύτεροί μου φίλοι παντρεύτηκαν. Μεταξύ τους. (Μην τρομάζετε, πρόκειται για μία φίλη και έναν φίλο). Εγώ λοιπόν, να το ξεκαθαρίσω από την αρχή, μισώ τους γάμους. Ή μάλλον, για να το θέσω πιο σωστά, μισώ εκείνους τους θρησκευτικούς γάμους με τους 1500 καλεσμένους που πρέπει να τους καλέσεις όλους γιατί αλλιώς θα προσβληθούνε, αλλά στην πραγματικότητα έρχονται για το τζάμπα φαϊ. (Άσχετα αν την τελευταία φορά που σε είδαν εσύ μάθαινες ακόμα τη προπαίδεια).
Ο συγκεκριμένος γάμος μου άρεσε γιατί ήταν πολιτικός, κράτησε 10 λεπτά, και οι καλεσμένοι ήταν οι απολύτως απαραίτητοι: Οι γονείς και οι κουμπάροι (Σωστά μαντέψατε, είμαι πλέον κουμπάρος). Και μετά το γάμο πήγαμε στο σπίτι των νεονύμφων και πλακωθήκαμε στις μπύρες.
Τόσο απλό, και όμως, τόσο όμορφο!