Ταινία σε θερινό σινεμά!

Μετά το post που έκανα νωρίτερα φέτος για τη συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα σε θερινό σινεμά, σκέφτηκα και να κάνω ένα post για τα θερινά με την ... κανονική χρήση τους. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, χωρίς να χρειαστεί να αναφερθούμε σε αγιόκλημα και γιασεμιά, τις ταινίες που έχουμε δει στα θερινά θυμόμαστε περισσότερο, ίσως όχι πάντα για την ταινία, αλλά συχνά για τη παρέα και το περιβάλλον. Πάμε λοιπόν: Ξεκινάμε από τον κινηματογράφο που έγινε και η συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα, τη Μπομπονιέρα της Κηφισιάς για τη Juliette Binoche και την ταινία "La Vie D'Une Autre"

Συνέχεια με Αλίκη στη Δροσιά για το Moonrise Kingdom του Wes Anderson, τη καλύτερη ταινία που είδα φέτος:

Πάμε τώρα και στον Δημοτικό Κινηματογράφο Αμαρουσίου Μίμης Φωτόπουλος για το Ted. (Ε ναι! Καμμιά φορά, ειδικά το καλοκαίρι μ'αρέσει να βλέπω και βλακειούλες, ειδικά όταν έχω φάει το trailer όλη μέρα στο Hyde Park περιμένοντας τον Bruce Springsteen!) Εισητήριο μόνο με 5€ και το ωραιότερο σουβλάκι στην καντίνα (Έμπαινε κόσμος στον κινηματογράφο γιατί του μύρισε το σουβλάκι απ'εξω!

Και τέλος με ένα χειμερινό, έτσι στο άσχετο. Odeon Kosmopolis στο Μαρούσι για το Astérix et Obélix: Au Service de Sa Majesté

Συναυλία σε θερινό σινεμά!

"Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι, μες στα θερινά τα σινεμά..." Καλά, εντάξει, έτσι λέει ένα παλιό τραγούδι, μόνο που το συγκεκριμένο τραγούδι υπονοεί πως τις συγκεκριμένες νύχτες με το φεγγάρι στα θερινά τα σινεμά παίζει ταινία. Έλα όμως που την τελευταία νύχτα του Ιουλίου, με φεγγάρι, σε ένα θερινό σινεμά (Μπομπονιέρα στην Κηφισιά) δεν έπαιζε ταινία, αλλά συναυλία;

Και συγκεκριμένα του Σωκράτη Μάλαμα. Ο οποίος στις συναυλίες του συχνά παίζει για 3 ώρες και βάλε (Όπως ο Bruce Springsteen). 3 ώρες περίπου αν θυμάμαι καλά έπαιξε και πέρσι στον Λυκαβηττό, μέχρι που αναγκάστηκε να σταματήσει γιατί θα παραπονιόντουσαν από τα νοσοκομεία από κάτω. Γι αυτό και όταν ξεκίνησε η συναυλία στη Μπομπονιέρα στις 9 και κάτι μας δήλωσε ότι δεν θα μιλάει ανάμεσα στα κομμάτια, για να προλάβει ναπαίξει όσο το δυνατόν περισσότερα, γιατί αν τραβούσε σε χρόνο η συναυλία, θα υπήρχε ο κίνδυνος του αυτόφώρου. Οπότε και εμείς είπαμε από μέσα μας "διώρο και πολύ μας πάει".

Κι όμως! Το ίδιο βράδυ που στο Ελσίνκι ο Bruce Springsteen έπαιζε για 4 συνεχόμενες ώρες καταρρίπτοντας το προσωπικό του ρεκόρ, ο Σωκράτης Μάλαμας έπαιξε για 4 συνεχόμενες ώρες στη Κηφισιά.

Χωρίς να έρθει το αυτόφωρο. Και χωρίς να του βγάλουν την πρίζα...

Χωρίς τραπέζι στον Σωκράτη

Όπως είχα γράψει και σε παλιότερο post μου φέτος, τον Σωκράτη Μάλαμα ήθελα να τον δω σε συναυλία και όχι σε κέντρο με "τραπέζι" και "φιάλη κομπλέ".

Και αυτό έγινε τελικά φέτος το καλοκαίρι στον Λυκαβηττό. Βέβαια η συναυλία δεν έγινε στις 29 Ιουνίου όπως γράφει επάνω το εισητήριο, μια και αυτή ήταν μέρα γενικής απεργίας, αλλά στις 11 Ιουλίου
Και αφού ενα "καινούργιο" συγγενικό μου πρόσωπο που βρίσκεται σε καλύτερη φυσική κατάσταση από μένα με ανάγκασε να ανέβω τον Λυκαβηττό κάθετα...

...πάρτε και την κλασική φωτογραφία με φόντο τη θέα της Αθήνας "στο πιάτο".


Για άλλη μια φορά έπαιξε τρεις ώρες (ίσως και παραπάνω - ούτε ο Bruce Springsteen να ήταν), με το ποτό δίπλα του στα τελευταία κομμάτια, ενθουσιάζοντας τον κατάμεστο Λυκαβηττό, μα περισσότερο από όλους ίσως τον Νο1 φαν του ο οποίος βρισκόταν στην πρώτη σειρά και κοπάναγε το χέρι του στη σκηνή, διασκεδάζοντας και τους μουσικούς της μπάντας.



Δε χωράς πουθενά Σωκράτη...

Τραπέζι στον Σωκράτη;

Πιθανόν να μη μπλογκάριζα για το ότι πήγα να δω τον Σωκράτη Μάλαμα τον περασμένο μήνα στο Casablanca αν δεμ μου έκανε εντύπωση η επιλογή του χώρου.
Εντάξει, ωραίο το "μαγαζί", πολύ καλός ήχος, αλλά ο χώρος μπροστά στην σκηνή, ήταν γεμάτος με τραπέζια! Δηλαδή ο Έλληνας δεν μπορεί να πάει να ακούσει έναν αγαπημένο του καλλιτέχνη χωρίς να έχει δίπλα του μια "φιάλη κομπλέ" (συνήθως Johnny κόκκινο της συμφοράς), τους "ξηρούς καρποί" και όλα τα συμπαρομαρτούντα που να παραπέμπουν στην αισθητική του σκυλάδικου; (Τουλάχιστον το Τζώνυ δεν θα έχει ροδοπέταλα μέσα μια και - ευτυχώς - δεν είχε λουλουδούδες.) Εμείς πάντως τον είδαμε με ένα ποτό στο χέρι, όρθιοι στον εξώστη. Γιατί αυτό ακριβώς είναι το Casablanca, "μαγαζί" και όχι χώρος συναυλιών. Καλός ο Σωκράτης (και πολύ καλός και ο κιθαρίστας του που μας τραγούδησε και το Hey Joe του Hendrix στα Κρητικά), αλλά προτιμώ να τον δω σε συναυλία, κατά προτίμηση καλοκαίρι σε ανοιχτό χώρο.

Εντελώς διαφορετική η ατμόσφαιρα μια βδομάδα μετά στο Rooster's Walk, ένα συμπαθητικό μπαράκι κοντά στην Αιόλου, όπου μπορούσες να πας απλά να πιεις ένα ποτό και να απολαύσεις ταυτοχρόνως τους Muddy Roads (Έλληνες που παίζουν blues και rock) να παίζουν ζωντανά...