Group sex in Berlin

Και τώρα που έχω την προσοχή σας, θα σας μιλήσω για το τετραήμερο που περάσαμε το περασμένο μήνα στο Βερολίνο. Όχι, δεν πήγα για συναυλία. Μια φίλη, που θα βρισκόταν εκεί για να καλύψει τη Berlinale, μας κάλεσε για παρέα. Μια παρέα που από 2 αρχικά άτομα επεκτάθηκε σε τουλάχιστον 10 από διάφορες γωνιές της Ευρώπης.

Εγώ λόγω οικονομικού προβλήματος δεν μπορούσα να πάω, αλλά χάρη στην "ευγενική χορηγία" του EasyHotel (θυγατρική της EasyJet) που με χρέωσε μόνο 25 ευρώ τη βραδυά για το δωμάτιο τα κατάφερα. Να διευκρινήσω πως τα EasyHotel δεν είναι τίποτα βρωμερές τρύπες με ποντίκια, αλλά πεντακάθαρα ξενοδοχεία που παρέχουν απλώς μόνο τα βασικά: Ένα κρεβάτι, τουαλέτα και μπάνιο με σαπούνι, shower gel, πετσέτες και χαρτί τουαλέτας. Όχι, δεν έχει τραπεζάκι για να απλώσετε τα συμπράγκαλα και τα καλλυντικά σας. Γιατί να τα απλώσετε αλλώστε; Θα κάτσετε καθόλου μέσα στο δωμάτιο; Δε νομίζω. Αν θέλετε να δείτε τηλεόραση θα πληρώσετε έξτρα (Καλά, θα πάτε Βερολίνο και θα κάτσετε στο δωμάτιο να δείτε τηλεόραση;). Θέλετε Wi-Fi; Θα πληρώσετε έξτρα. Θέλετε κάτι να τσιμπήσετε ή να πιείτε; Έχει αυτόματο πωλητή στη reception. Και μην ανησυχείτε: Αν χρειαστείτε επιπλέον κωλόχαρτο ΔΕΝ θα πληρώσετε έξτρα. Είναι δωρεάν.


Πήγαμε λοιπόν...

Alexanderplatz...


Potzdammerplatz...




...γενικά, σε πολλές platz που μπερδεύαμε τα ονόματά τους. Αυτή που θυμόμασταν πιο εύκολα ήταν η Hanzaplatz.



Στη πύλη του Βραδεμβούργου φυσικά...


...και στο Checkpoint Charlie, όπου οι υποτιθέμενοι "φρουροί" σε χρεώνουν 2 ευρώ για να βγεις φωτογραφία μαζί τους και που μόλις έμαθαν ότι είμαστε Έλληνες μας υποδέχθηκαν με την προσφώνηση "Geia shou, malaka, Olympiάkos, Panathinάikos"



Και μια που είμαστε και σινεφίλ, θυμηθήκαμε και τον Wim Wenders με τα "Φτερά του Έρωτα" και το "Faraway, So Close"


Επίσης πήγαμε στην East Side Gallery για να δούμε ότι απέμεινε από το τείχος


Πήγαμε και στην Νέα Συναγωγή...


...που παρουσίαζε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα, ένα λάτρη της δισκογραφίας


Κι από μουσεία;
Στο μουσείο Κινηματογράφου...


Στο μουσείο της Ανατολικής Γερμανίας, που μας θύμισε ότι διαφορετικά αυτοκίνητα είχαν οι προλετάριοι...


...και διαφορετικά τα μέλη του κόμματος...


...καθώς και το ότι ένα από τα μέσα με τα οποία έκαναν αντίσταση οι αντιφρονούντες Ανατολικογερμανοί ήταν και ο γυμνισμός...


Στο μαγαζάκι του μουσείου βρήκα CD των City (Ανατολικογερμανικό συγκρότημα, που ήταν το πρώτο που είδα ποτέ live στη Ριζούπολη, το μακρινό 1981), καθώς και ένα "Best Of" της Ανατολικής Γερμανιας με τίτλο "Hits Der DDR"


Στο μουσείο του Checkpoint Charlie όπου παρατηρήσαμε τους διάφορους τρόπους με τους οποίους προσπαθούσαν να διαφύγουν στη Δύση...


Και φυσικά, στο μουσείο της Περγάμου.




Οι Βερολινέζες ήτανε λίγο ψυχρές...


...και αυτό ίσως να οφείλεται στο πολύ κρύο που έκανε.
Δεν είχε όμως χιόνι. Για την ακρίβεια, το μονο χιόνι που είδαμε στο Βερολίνο ήταν αυτό:

κοντά στην πύλη του Βραδεμβούργου.

Δεν θα μπορούσε βεβαίως και να λείπει και το Ελληνικό στοιχείο:


Κοντά στο ξενοδοχείο, ήταν και ο πολυχώρος "Tachel", ή για συντομία "Tachel η μαμάκα σου Tachelες και συ":


Από φαγητό δεν φάγαμε καθόλου Γερμανικά.
Πήγαμε στο Βιετναμέζικο, νομίζω, του Monsieur Wuong...



και στο Αμερικάνικο κρεατάδικο "White Trash"...


...όπου μπορείτε να φάτε το αγαπημένο burger του Elvis απόψε, και να κλάνετε σαν τον Elvis αύριο!


Όσο για ποτό;
Μεταξύ άλλων στο Scotch & Sofa (όπου ναι, το Jack Daniels έχει μόνο 5 Ευρώ και 10 λεπτά. Για δοκιμάστε να βρείτε τέτοια τιμή στην Αθήνα καθώς και να είναι πραγματικό Jack Daniels αυτό που όντως θα πιείτε)


Επίσης στο Solar, 16 ολόκληρους ορόφους πάνω από το Βερολίνο


Καλά όλα αυτά αλλά δεν εξήγησα ακόμα το λόγο για το "Group Sex" στον τίτλο (πέρα από τη προσέλκυση διαφόρων περίεργων στο blog μου). Αυτό προέρχεται από την Χ, εκλεκτό μέρος της παρέας που είχε την τάση να αλλάζει τα διάφορα ονόματα. Έτσι το "group ticket" που έπρεπε να βγάλουμε στο μετρό έγινε "group sex" και το "Checkpoint Charlie" έγινε "Charlie Brown". Βεβαίως και η Hanzaplatz έγινε Hanzaplast, αλλά αυτό βεβαίως θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα μας...


Και μια που ανέφερα το μετρό, εκεί φαίνεται ότι εμφανιζόταν γνωστό συγκρότημα, που πρόσφατα είχαμε τη τύχη να δούμε και στην Αθήνα:


Τέλος, είπα ότι δεν πήγα για συναυλία. Έλα όμως που μας προέκυψε μία. Στο club Bassy εμφανίστηκαν οι Kilroy από τη Σουηδία που όπως λένε και οι ίδιοι παίζουν "cheesy rock'n'roll". Μάλλον βρίσκονταν εκεί για τη πενταήμερη του σχολείου τους...

Στην Πόλη (σκέτο)

Από τον περασμένο χειμώνα, είχε πέσει η ιδέα στην παρέα ότι "πρέπει να πάμε στην Πόλη κάποια στιγμή, θα περάσουμε καλά". "Έ, κάποια στιγμή στο μέλλον" σκεφτήκαμε όλοι, "θα είναι δύσκολο να το οργανώσουμε, να πάρουμε όλοι άδεια τις ίδιες μέρες" κτλ, όλες αυτές οι δικαιολογίες που ξεστομίζει κανείς όταν πρέπει να λάβει μια απόφαση.

Και να που σκάει συναυλία Eric Clapton & Steve Winwood, μαζί και οι δύο, η τελευταία της περιοδείας τους στις 13 Ιουνίου στην Κωνσταντινούπολη. Δεν χρειάστηκε να το σκεφτούμε και πολύ. Από Μάρτιο μήνα κλείσαμε πτήσεις και ξενοδοχεία. Το ότι μέσα στη διάρκεια αυτής της εκδρομής έπεφταν και τα γενέθλιά μου ήταν ένα added bonus που λέμε και στο χωριό μου (το Λονδίνο).

Η πρώτη μέρα ήταν αφιερωμένη στη περιήγηση, στον τουρισμό και τα αξιοθέατα. Που σημαίνει περπάτημα μέχρι τελικής πτώσεως. Πήγαμε, μεταξύ άλλων σε Dolma Bahce, Αγιά Σοφιά, Μπλε Τζαμί και το υδραγωγείο του Ιουστινιανού.

Να λοιπόν μια φωτογραφία από το εσωτερικό της Αγιά-Σοφιάς.

Μια στιγμή όμως! Τι είναι αυτό εκεί, στον δεύτερο προβολέα από δεξιά;

Για να πάμε πιο κοντά να δούμε...

Άρχοντας!

Μετά λοιπόν από τόσο περπάτημα ήρθε η ώρα για φαγητό στο roof garden ενός εστιατορίου, με ωραία θέα, μπόλικο φαΐ...

μπόλικη μπύρα (φυσικά), Efes Pilsen (εννοείται)

...και απρόσκλητους επισκέπτες στο διπλανό δέντρο!

Ανεβήκαμε κατόπιν στο Taksim, για να παραλάβουμε τα εισητήρια της συναυλίας. Σάββατο βράδυ, γινότανε ο χαμός. Ο κεντρικός πεζόδρομος γεμάτος κόσμο.

Σε τέτοιο σημείο ώστε να κάνω τη διαπίστωση ότι η Κωσταντινούπολη, μαζί με τη Βαρκελώνη είναι οι 2 Ευρωπαϊκές πόλεις με τη περισσότερη ζωή. Μα καλά, θα μου πείτε, η Αθήνα δεν έχει ζωή; Η Αθήνα, στην οποία, σε αντίθεση με άλλες πόλεις της Ευρώπης, ακόμα και της Ιταλίας με το λαό της οποίας υποτίθεται ότι είμαστε "ούνα φάτσα, ούνα ράτσα", αν πεινάσεις τα μεσάνυχτα θα βρεις ένα εστιατόριο ανοιχτό να φας κάτι, αυτή η Αθήνα δεν έχει ζωή; Χμμ... Όχι ακριβώς. Δεν είναι ότι δεν έχει ζωή, δεν έχει μάλλον ένα κεντρικό σημείο, εναν κεντρικό πεζόδρομο αν θέλετε όπου θα κυκλοφορεί ο κόσμος είτε πηγαίνοντας από μπαράκι σε μπαράκι είτε απλά βολτάροντας και ταυτοχρόνως θα είναι το σημείο όπου θα δίνουν την "παράστασή" τους οι διάφοροι street artists. Εμείς εδώ είμαστε όλοι κλεισμένοι στα μπαράκια (ή στα clubs, ή στα σκυλάδικα), γενικότερα στα "μαγαζιά" κάθε είδους. Φαντάζεστε την Ερμού αντί για κάταστήματα να ήταν γεμάτη με μπαράκια; Τότε ίσως θα είχαμε κάτι ανάλογο. Ίσως. Και εννοείται ότι τα αυτοκίνητα θα έπρεπε να απαγορεύονταν δια ροπάλου! Ίσως το κοντινότερο σημείο σε αυτό που σκέφτομαι να είναι το Γκάζι, το οποίο και πάλι είναι πολύ μικρό για μια πόλη με το μέγεθος της Αθήνας.

Anyway, μετά τη βραδινή βόλτα, καταλήξαμε στο αγαπημένο μας στέκι που αντί για καθίσματα είχε καναπέδες με τεράστιες μαξιλάρες και βεβαίως ναργιλέ:


Η επόμενη ημέρα είχε κρουαζιέρα στο Βόσπορο με κατάληξη στα Πριγκηπόνησα


Στην επιστροφή, μια γρήγορη βόλτα στην Ασιατική πλευρά έτσι ώστε να τηρήσω την παράδοση που λέει ότι κάθε 10 χρόνια πατάω και σε μια καινούργια ήπειρο. Αν είμαστε καλά, μένουν τώρα η Αφρική, η Ασία και η Ανταρκτική.

Εκεί συνάντησα και έναν Τούρκο, ο οποίος ήξερε τους περισσότερους φίλους μου στην Ελλάδα (it's a long story, και το έχω ήδη κάνει σεντόνι το post)!
Ώσπου ήρθε η ώρα της συναυλίας

Ο συναυλιακός χώρος ένας από τους ωραιότερους που έχω δει στον κόσμο, ανοιχτός, δίπλα στο Βόσπορο να ακούς την αγαπημένη σου μουσική.

Αρκετά κοντά στο κέντρο, όμως με τα μποτιλιαρίσματα της Κωσταντινούπολης (που αν τύχει και βρεθείτε ποτέ σε ένα από αυτά, δεν θα ξαναπαραπονεθείτε για την κίνηση στην Αθήνα), στο χρόνο που μας πήρε για να φτάσουμε, θα είχαμε πάει και θα είχαμε γυρίσει από το Terra Vibe!

Εξαίσιοι ο Clapton και ο Winwood, με αποκορύφωμα τη στιγμή, στη μέση της συναυλίας, που εκτοξεύθηκαν από το Βόσπορο τα πυροτεχνήματα (βλ. και το σχετικό βίντεο)

Πολλές φορές στη συναυλία κοιτούσα τους γύρω μου. "Αυτοί είναι Τούρκοι τώρα" σκεφτόμουν. Εντάξει, δεν μπορούσα να διαβάσω την σκέψη τους αλλά είμαι σίγουρος ότι σκεφτόντουσαν κάτι του στυλ "τι ωραία που είναι η συναυλία", "τι θα κάνουμε αύριο", ή έστω "άραγε έκλεισα τον θερμοσίφωνα πριν φύγω;". Σίγουρα πάντως δεν σκέφτονταν "άντε να τελειώσει η συναυλία να πάμε να βουτήξουμε κανένα νησί από τους Έλληνες". Το λέω αυτό, γιατί από τη στιγμή που γεννιόμαστε σ'αυτή τη χώρα, όλοι, δάσκαλοι, πολιτικοί, κληρικοί, στρατός, δημοσιογράφοι κτλ. μας μαθαίνουν ότι αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους μισούμε και ότι πρέπει να είμαστε πάντα σε εγρήγορση γιατί θα πάνε να μας τη φέρουνε. Ενώ τελικά είναι άνθρωποι σαν κι εμας, με τις ίδιες ανάγκες τα ίδια προβλήματα και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, την ίδια αγάπη για τη μουσική.

Με την επιστροφή μας το βράδυ, μου έκαναν surprise birthday party στη ταράτσα του ξενοδοχείου. Η ταράτσα βέβαια δεν είχε φωτισμό. Αυτό δεν ήταν βέβαια πρόβλήμα γιατί από την μία πλευρά φωτιζόταν από αυτο:

και από την άλλη από αυτό:


Τέλος, την επόμενη και τελευταία μέρα είχε επίσκεψη στο χαμάμ (απαραιτήτως) και στο Τοπ Καπί

Είχε έρθει πλέον η ώρα για επιστροφή στην Αθήνα (αφού μεσολάβησε μια επιδρομή στο duty free για Yeni Raki, Τούρκικο καφέ και τσάι, σοκολάτες Ulker και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε.

Τι άλλο μου άρεσε στην Πόλη:
1.Οι κουλουρτζήδες. Όλοι τους με πανομοιότυπα (κλειστά) καροτσάκια. Προφανώς θα παίρνουν κάποια ειδική άδεια από το δήμο. Και το κουλούρι το λένε κι αυτοί (όπως κι εμείς) simiti. (Εμ πώς θα το λέγανε, Çohajopoulo;)


2.Το επάγγελμα του μέλλοντος. Όταν μεγαλώσω θέλω να πουλάω παγωμένα εμφιαλωμένα νερά στους δρόμους της Κωσταντινούπολης. Τους βρίσκετε σε κάθε γωνία. Στα πιο απίθανα μέρη. Κι ο κόσμος αγοράζει.

3.Αυτό το είδα στα Πρηγκιπόνησα. Οι κοπέλες να φορούν ένα στεφάνι από λουλούδια. Nice


Τελικό συμπέρασμα: Δεν περίμενα ότι θα μου αρέσει τόσο η Κωσταντινούπολη. Προσθέστε σε όλα αυτά και το γεγονός ότι η διάρκεια της πτήσης είναι (στα χαρτιά) 1 ώρα και ένα τέταρτο (στη πραγματικότητα έχετε φτάσει σε λιγότερο από μία ώρα), και έχετε έναν ιδανικό προορισμό ακόμη και για ένα Σαββατοκύριακο.

Çok güzel!