Eric Clapton & Steve Winwood live in Istanbul June 2010

This concert trip didn't start in the usual way. What I mean is that we didn't say "Oh, Eric Clapton and Steve Winwood are playing in Istanbul so let's go see them". What happened instead was that the previous winter we had said that we should go to Istanbul some day, and if we could go to a concert there that would be even better! So, at some point we realized that Eric Clapton & Steve Winwood would be playing there together on the last day of their European Tour which didn't pass through Greece. We didn't think too much about it. We booked our flight and hotels during the previous March. The added bonus was that my birthday was on the day after the concert and I would have the chance to celebrate it there. I will dedicate another post to sightseeing whereas here I will concentrate on the concert itself which took place on Sunday the 13th of June 2010. Not before mentioning the Bruce moment of that trip which happened just a few hours before the concert. I had gone to explore the Asian side of Istanbul and as I was getting on the boat to get back to the European side I noticed a guy wearing the same t-shirt as me from the Working On A Dream Tour of 2009. He was a Turkish Bruce fan who knew most of my European Bruce friends. What's more he was going to the concert that night as well.
Although we had hired a mini van to take us to the venue, it literally took us hours to get there. The reason? Istanbul traffic jams are far worse than those of Athens! When we did arrive though, we found ourselves in one of the best concert venues we had ever been to! Imagine being next to the Bhosphorus listening to your favourite music! Eric Clapton and Steve Winwood, were outstanding and we could see the stage very clearly from where we were standing. In fact, because of the way the venue was designed we would have been able to see the stage from anywhere. 

The best moment however was the fireworks show that took place halfway through the concert.

Several times during the concert I kept looking at those around me. "So, these people are Turkish" I kept thinking. Of course there were Turkish, I was attending a concert in Istanbul, Turkey's biggest city, so the majority of the audience had to be Turkish. What was so strange about that? Nothing, apart from the fact that from the moment we Greeks are born in this country we are taught by everyone (teachers, politicians, priests, journalists and the army) that we should hate these people. Instead what I saw as I was looking at them were not enemies, but people like us, with the same needs, the same problems, and, in that particular case, an equal love of music and who were there to enjoy a rock concert.

After the concert ended, as I was waiting for my beer (yes, the bars stayed open after the concert had ended) I struck a conversation with one of them reminiscing about the last time I had seen Eric Clapton live back in 1984 in Athens.

As we were leaving the venue we caught a glimpse of the Turkish leg of Sonisphere Festival the Greek leg of which I would be attending a few days later.

Once outside, we started waiting for our minivan to come and pick us up and lead us back to our hotel where a (surprise) birthday party had already been planned for me...

SETLIST:
01. Had to Cry Today
02. Low Down
03. After Midnight
04. Presence of the Lord
05. Glad
06. Well All Right
07. Tuff Luck Blues
08. While You See a Chance
09. Key to the Highway
10. Midland Maniac
11. Crossroads
12. Georgia (On My Mind)
13. Driftin' Blues
14. How Long Blues
15. Layla
16. Can't Find My Way Home
17. Gimme Some Lovin'
18. Voodoo Chile
19. Cocaine
Encore:
20. Dear Mr. Fantasy

Στην Πόλη (σκέτο)

Από τον περασμένο χειμώνα, είχε πέσει η ιδέα στην παρέα ότι "πρέπει να πάμε στην Πόλη κάποια στιγμή, θα περάσουμε καλά". "Έ, κάποια στιγμή στο μέλλον" σκεφτήκαμε όλοι, "θα είναι δύσκολο να το οργανώσουμε, να πάρουμε όλοι άδεια τις ίδιες μέρες" κτλ, όλες αυτές οι δικαιολογίες που ξεστομίζει κανείς όταν πρέπει να λάβει μια απόφαση.

Και να που σκάει συναυλία Eric Clapton & Steve Winwood, μαζί και οι δύο, η τελευταία της περιοδείας τους στις 13 Ιουνίου στην Κωνσταντινούπολη. Δεν χρειάστηκε να το σκεφτούμε και πολύ. Από Μάρτιο μήνα κλείσαμε πτήσεις και ξενοδοχεία. Το ότι μέσα στη διάρκεια αυτής της εκδρομής έπεφταν και τα γενέθλιά μου ήταν ένα added bonus που λέμε και στο χωριό μου (το Λονδίνο).

Η πρώτη μέρα ήταν αφιερωμένη στη περιήγηση, στον τουρισμό και τα αξιοθέατα. Που σημαίνει περπάτημα μέχρι τελικής πτώσεως. Πήγαμε, μεταξύ άλλων σε Dolma Bahce, Αγιά Σοφιά, Μπλε Τζαμί και το υδραγωγείο του Ιουστινιανού.

Να λοιπόν μια φωτογραφία από το εσωτερικό της Αγιά-Σοφιάς.

Μια στιγμή όμως! Τι είναι αυτό εκεί, στον δεύτερο προβολέα από δεξιά;

Για να πάμε πιο κοντά να δούμε...

Άρχοντας!

Μετά λοιπόν από τόσο περπάτημα ήρθε η ώρα για φαγητό στο roof garden ενός εστιατορίου, με ωραία θέα, μπόλικο φαΐ...

μπόλικη μπύρα (φυσικά), Efes Pilsen (εννοείται)

...και απρόσκλητους επισκέπτες στο διπλανό δέντρο!

Ανεβήκαμε κατόπιν στο Taksim, για να παραλάβουμε τα εισητήρια της συναυλίας. Σάββατο βράδυ, γινότανε ο χαμός. Ο κεντρικός πεζόδρομος γεμάτος κόσμο.

Σε τέτοιο σημείο ώστε να κάνω τη διαπίστωση ότι η Κωσταντινούπολη, μαζί με τη Βαρκελώνη είναι οι 2 Ευρωπαϊκές πόλεις με τη περισσότερη ζωή. Μα καλά, θα μου πείτε, η Αθήνα δεν έχει ζωή; Η Αθήνα, στην οποία, σε αντίθεση με άλλες πόλεις της Ευρώπης, ακόμα και της Ιταλίας με το λαό της οποίας υποτίθεται ότι είμαστε "ούνα φάτσα, ούνα ράτσα", αν πεινάσεις τα μεσάνυχτα θα βρεις ένα εστιατόριο ανοιχτό να φας κάτι, αυτή η Αθήνα δεν έχει ζωή; Χμμ... Όχι ακριβώς. Δεν είναι ότι δεν έχει ζωή, δεν έχει μάλλον ένα κεντρικό σημείο, εναν κεντρικό πεζόδρομο αν θέλετε όπου θα κυκλοφορεί ο κόσμος είτε πηγαίνοντας από μπαράκι σε μπαράκι είτε απλά βολτάροντας και ταυτοχρόνως θα είναι το σημείο όπου θα δίνουν την "παράστασή" τους οι διάφοροι street artists. Εμείς εδώ είμαστε όλοι κλεισμένοι στα μπαράκια (ή στα clubs, ή στα σκυλάδικα), γενικότερα στα "μαγαζιά" κάθε είδους. Φαντάζεστε την Ερμού αντί για κάταστήματα να ήταν γεμάτη με μπαράκια; Τότε ίσως θα είχαμε κάτι ανάλογο. Ίσως. Και εννοείται ότι τα αυτοκίνητα θα έπρεπε να απαγορεύονταν δια ροπάλου! Ίσως το κοντινότερο σημείο σε αυτό που σκέφτομαι να είναι το Γκάζι, το οποίο και πάλι είναι πολύ μικρό για μια πόλη με το μέγεθος της Αθήνας.

Anyway, μετά τη βραδινή βόλτα, καταλήξαμε στο αγαπημένο μας στέκι που αντί για καθίσματα είχε καναπέδες με τεράστιες μαξιλάρες και βεβαίως ναργιλέ:


Η επόμενη ημέρα είχε κρουαζιέρα στο Βόσπορο με κατάληξη στα Πριγκηπόνησα


Στην επιστροφή, μια γρήγορη βόλτα στην Ασιατική πλευρά έτσι ώστε να τηρήσω την παράδοση που λέει ότι κάθε 10 χρόνια πατάω και σε μια καινούργια ήπειρο. Αν είμαστε καλά, μένουν τώρα η Αφρική, η Ασία και η Ανταρκτική.

Εκεί συνάντησα και έναν Τούρκο, ο οποίος ήξερε τους περισσότερους φίλους μου στην Ελλάδα (it's a long story, και το έχω ήδη κάνει σεντόνι το post)!
Ώσπου ήρθε η ώρα της συναυλίας

Ο συναυλιακός χώρος ένας από τους ωραιότερους που έχω δει στον κόσμο, ανοιχτός, δίπλα στο Βόσπορο να ακούς την αγαπημένη σου μουσική.

Αρκετά κοντά στο κέντρο, όμως με τα μποτιλιαρίσματα της Κωσταντινούπολης (που αν τύχει και βρεθείτε ποτέ σε ένα από αυτά, δεν θα ξαναπαραπονεθείτε για την κίνηση στην Αθήνα), στο χρόνο που μας πήρε για να φτάσουμε, θα είχαμε πάει και θα είχαμε γυρίσει από το Terra Vibe!

Εξαίσιοι ο Clapton και ο Winwood, με αποκορύφωμα τη στιγμή, στη μέση της συναυλίας, που εκτοξεύθηκαν από το Βόσπορο τα πυροτεχνήματα (βλ. και το σχετικό βίντεο)

Πολλές φορές στη συναυλία κοιτούσα τους γύρω μου. "Αυτοί είναι Τούρκοι τώρα" σκεφτόμουν. Εντάξει, δεν μπορούσα να διαβάσω την σκέψη τους αλλά είμαι σίγουρος ότι σκεφτόντουσαν κάτι του στυλ "τι ωραία που είναι η συναυλία", "τι θα κάνουμε αύριο", ή έστω "άραγε έκλεισα τον θερμοσίφωνα πριν φύγω;". Σίγουρα πάντως δεν σκέφτονταν "άντε να τελειώσει η συναυλία να πάμε να βουτήξουμε κανένα νησί από τους Έλληνες". Το λέω αυτό, γιατί από τη στιγμή που γεννιόμαστε σ'αυτή τη χώρα, όλοι, δάσκαλοι, πολιτικοί, κληρικοί, στρατός, δημοσιογράφοι κτλ. μας μαθαίνουν ότι αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους μισούμε και ότι πρέπει να είμαστε πάντα σε εγρήγορση γιατί θα πάνε να μας τη φέρουνε. Ενώ τελικά είναι άνθρωποι σαν κι εμας, με τις ίδιες ανάγκες τα ίδια προβλήματα και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, την ίδια αγάπη για τη μουσική.

Με την επιστροφή μας το βράδυ, μου έκαναν surprise birthday party στη ταράτσα του ξενοδοχείου. Η ταράτσα βέβαια δεν είχε φωτισμό. Αυτό δεν ήταν βέβαια πρόβλήμα γιατί από την μία πλευρά φωτιζόταν από αυτο:

και από την άλλη από αυτό:


Τέλος, την επόμενη και τελευταία μέρα είχε επίσκεψη στο χαμάμ (απαραιτήτως) και στο Τοπ Καπί

Είχε έρθει πλέον η ώρα για επιστροφή στην Αθήνα (αφού μεσολάβησε μια επιδρομή στο duty free για Yeni Raki, Τούρκικο καφέ και τσάι, σοκολάτες Ulker και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε.

Τι άλλο μου άρεσε στην Πόλη:
1.Οι κουλουρτζήδες. Όλοι τους με πανομοιότυπα (κλειστά) καροτσάκια. Προφανώς θα παίρνουν κάποια ειδική άδεια από το δήμο. Και το κουλούρι το λένε κι αυτοί (όπως κι εμείς) simiti. (Εμ πώς θα το λέγανε, Çohajopoulo;)


2.Το επάγγελμα του μέλλοντος. Όταν μεγαλώσω θέλω να πουλάω παγωμένα εμφιαλωμένα νερά στους δρόμους της Κωσταντινούπολης. Τους βρίσκετε σε κάθε γωνία. Στα πιο απίθανα μέρη. Κι ο κόσμος αγοράζει.

3.Αυτό το είδα στα Πρηγκιπόνησα. Οι κοπέλες να φορούν ένα στεφάνι από λουλούδια. Nice


Τελικό συμπέρασμα: Δεν περίμενα ότι θα μου αρέσει τόσο η Κωσταντινούπολη. Προσθέστε σε όλα αυτά και το γεγονός ότι η διάρκεια της πτήσης είναι (στα χαρτιά) 1 ώρα και ένα τέταρτο (στη πραγματικότητα έχετε φτάσει σε λιγότερο από μία ώρα), και έχετε έναν ιδανικό προορισμό ακόμη και για ένα Σαββατοκύριακο.

Çok güzel!