Il Compadre

Έχω συνηθίσει σ' αυτό το blog να ποστάρω ταξιδιωτικές εμπειρίες, ή εντυπώσεις από συναυλίες.
Αυτό που έχω παρατηρήσει όμως είναι πως ο περισσότερος κόσμος ποστάρει προσωπικές εμπειρίες, πράγματα που συμβαίνουν στην καθημερινότητά του και θέλει να τα μοιραστεί με άλλους. Εγώ το έχω κάνει μόνο μία φορά, και η εμπειρία την οποία μοιράστηκα ήταν μάλλον δυσάρεστη. Οπότε ας πάμε σε μία ευχάριστη για να "μπαλαντζάρει" το blog προς τη σωστή κατεύθυνση.
Πριν από ένα μήνα οι δύο καλύτεροί μου φίλοι παντρεύτηκαν. Μεταξύ τους. (Μην τρομάζετε, πρόκειται για μία φίλη και έναν φίλο). Εγώ λοιπόν, να το ξεκαθαρίσω από την αρχή, μισώ τους γάμους. Ή μάλλον, για να το θέσω πιο σωστά, μισώ εκείνους τους θρησκευτικούς γάμους με τους 1500 καλεσμένους που πρέπει να τους καλέσεις όλους γιατί αλλιώς θα προσβληθούνε, αλλά στην πραγματικότητα έρχονται για το τζάμπα φαϊ. (Άσχετα αν την τελευταία φορά που σε είδαν εσύ μάθαινες ακόμα τη προπαίδεια).
Ο συγκεκριμένος γάμος μου άρεσε γιατί ήταν πολιτικός, κράτησε 10 λεπτά, και οι καλεσμένοι ήταν οι απολύτως απαραίτητοι: Οι γονείς και οι κουμπάροι (Σωστά μαντέψατε, είμαι πλέον κουμπάρος). Και μετά το γάμο πήγαμε στο σπίτι των νεονύμφων και πλακωθήκαμε στις μπύρες.
Τόσο απλό, και όμως, τόσο όμορφο!

Στην Πόλη (σκέτο)

Από τον περασμένο χειμώνα, είχε πέσει η ιδέα στην παρέα ότι "πρέπει να πάμε στην Πόλη κάποια στιγμή, θα περάσουμε καλά". "Έ, κάποια στιγμή στο μέλλον" σκεφτήκαμε όλοι, "θα είναι δύσκολο να το οργανώσουμε, να πάρουμε όλοι άδεια τις ίδιες μέρες" κτλ, όλες αυτές οι δικαιολογίες που ξεστομίζει κανείς όταν πρέπει να λάβει μια απόφαση.

Και να που σκάει συναυλία Eric Clapton & Steve Winwood, μαζί και οι δύο, η τελευταία της περιοδείας τους στις 13 Ιουνίου στην Κωνσταντινούπολη. Δεν χρειάστηκε να το σκεφτούμε και πολύ. Από Μάρτιο μήνα κλείσαμε πτήσεις και ξενοδοχεία. Το ότι μέσα στη διάρκεια αυτής της εκδρομής έπεφταν και τα γενέθλιά μου ήταν ένα added bonus που λέμε και στο χωριό μου (το Λονδίνο).

Η πρώτη μέρα ήταν αφιερωμένη στη περιήγηση, στον τουρισμό και τα αξιοθέατα. Που σημαίνει περπάτημα μέχρι τελικής πτώσεως. Πήγαμε, μεταξύ άλλων σε Dolma Bahce, Αγιά Σοφιά, Μπλε Τζαμί και το υδραγωγείο του Ιουστινιανού.

Να λοιπόν μια φωτογραφία από το εσωτερικό της Αγιά-Σοφιάς.

Μια στιγμή όμως! Τι είναι αυτό εκεί, στον δεύτερο προβολέα από δεξιά;

Για να πάμε πιο κοντά να δούμε...

Άρχοντας!

Μετά λοιπόν από τόσο περπάτημα ήρθε η ώρα για φαγητό στο roof garden ενός εστιατορίου, με ωραία θέα, μπόλικο φαΐ...

μπόλικη μπύρα (φυσικά), Efes Pilsen (εννοείται)

...και απρόσκλητους επισκέπτες στο διπλανό δέντρο!

Ανεβήκαμε κατόπιν στο Taksim, για να παραλάβουμε τα εισητήρια της συναυλίας. Σάββατο βράδυ, γινότανε ο χαμός. Ο κεντρικός πεζόδρομος γεμάτος κόσμο.

Σε τέτοιο σημείο ώστε να κάνω τη διαπίστωση ότι η Κωσταντινούπολη, μαζί με τη Βαρκελώνη είναι οι 2 Ευρωπαϊκές πόλεις με τη περισσότερη ζωή. Μα καλά, θα μου πείτε, η Αθήνα δεν έχει ζωή; Η Αθήνα, στην οποία, σε αντίθεση με άλλες πόλεις της Ευρώπης, ακόμα και της Ιταλίας με το λαό της οποίας υποτίθεται ότι είμαστε "ούνα φάτσα, ούνα ράτσα", αν πεινάσεις τα μεσάνυχτα θα βρεις ένα εστιατόριο ανοιχτό να φας κάτι, αυτή η Αθήνα δεν έχει ζωή; Χμμ... Όχι ακριβώς. Δεν είναι ότι δεν έχει ζωή, δεν έχει μάλλον ένα κεντρικό σημείο, εναν κεντρικό πεζόδρομο αν θέλετε όπου θα κυκλοφορεί ο κόσμος είτε πηγαίνοντας από μπαράκι σε μπαράκι είτε απλά βολτάροντας και ταυτοχρόνως θα είναι το σημείο όπου θα δίνουν την "παράστασή" τους οι διάφοροι street artists. Εμείς εδώ είμαστε όλοι κλεισμένοι στα μπαράκια (ή στα clubs, ή στα σκυλάδικα), γενικότερα στα "μαγαζιά" κάθε είδους. Φαντάζεστε την Ερμού αντί για κάταστήματα να ήταν γεμάτη με μπαράκια; Τότε ίσως θα είχαμε κάτι ανάλογο. Ίσως. Και εννοείται ότι τα αυτοκίνητα θα έπρεπε να απαγορεύονταν δια ροπάλου! Ίσως το κοντινότερο σημείο σε αυτό που σκέφτομαι να είναι το Γκάζι, το οποίο και πάλι είναι πολύ μικρό για μια πόλη με το μέγεθος της Αθήνας.

Anyway, μετά τη βραδινή βόλτα, καταλήξαμε στο αγαπημένο μας στέκι που αντί για καθίσματα είχε καναπέδες με τεράστιες μαξιλάρες και βεβαίως ναργιλέ:


Η επόμενη ημέρα είχε κρουαζιέρα στο Βόσπορο με κατάληξη στα Πριγκηπόνησα


Στην επιστροφή, μια γρήγορη βόλτα στην Ασιατική πλευρά έτσι ώστε να τηρήσω την παράδοση που λέει ότι κάθε 10 χρόνια πατάω και σε μια καινούργια ήπειρο. Αν είμαστε καλά, μένουν τώρα η Αφρική, η Ασία και η Ανταρκτική.

Εκεί συνάντησα και έναν Τούρκο, ο οποίος ήξερε τους περισσότερους φίλους μου στην Ελλάδα (it's a long story, και το έχω ήδη κάνει σεντόνι το post)!
Ώσπου ήρθε η ώρα της συναυλίας

Ο συναυλιακός χώρος ένας από τους ωραιότερους που έχω δει στον κόσμο, ανοιχτός, δίπλα στο Βόσπορο να ακούς την αγαπημένη σου μουσική.

Αρκετά κοντά στο κέντρο, όμως με τα μποτιλιαρίσματα της Κωσταντινούπολης (που αν τύχει και βρεθείτε ποτέ σε ένα από αυτά, δεν θα ξαναπαραπονεθείτε για την κίνηση στην Αθήνα), στο χρόνο που μας πήρε για να φτάσουμε, θα είχαμε πάει και θα είχαμε γυρίσει από το Terra Vibe!

Εξαίσιοι ο Clapton και ο Winwood, με αποκορύφωμα τη στιγμή, στη μέση της συναυλίας, που εκτοξεύθηκαν από το Βόσπορο τα πυροτεχνήματα (βλ. και το σχετικό βίντεο)

Πολλές φορές στη συναυλία κοιτούσα τους γύρω μου. "Αυτοί είναι Τούρκοι τώρα" σκεφτόμουν. Εντάξει, δεν μπορούσα να διαβάσω την σκέψη τους αλλά είμαι σίγουρος ότι σκεφτόντουσαν κάτι του στυλ "τι ωραία που είναι η συναυλία", "τι θα κάνουμε αύριο", ή έστω "άραγε έκλεισα τον θερμοσίφωνα πριν φύγω;". Σίγουρα πάντως δεν σκέφτονταν "άντε να τελειώσει η συναυλία να πάμε να βουτήξουμε κανένα νησί από τους Έλληνες". Το λέω αυτό, γιατί από τη στιγμή που γεννιόμαστε σ'αυτή τη χώρα, όλοι, δάσκαλοι, πολιτικοί, κληρικοί, στρατός, δημοσιογράφοι κτλ. μας μαθαίνουν ότι αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους μισούμε και ότι πρέπει να είμαστε πάντα σε εγρήγορση γιατί θα πάνε να μας τη φέρουνε. Ενώ τελικά είναι άνθρωποι σαν κι εμας, με τις ίδιες ανάγκες τα ίδια προβλήματα και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, την ίδια αγάπη για τη μουσική.

Με την επιστροφή μας το βράδυ, μου έκαναν surprise birthday party στη ταράτσα του ξενοδοχείου. Η ταράτσα βέβαια δεν είχε φωτισμό. Αυτό δεν ήταν βέβαια πρόβλήμα γιατί από την μία πλευρά φωτιζόταν από αυτο:

και από την άλλη από αυτό:


Τέλος, την επόμενη και τελευταία μέρα είχε επίσκεψη στο χαμάμ (απαραιτήτως) και στο Τοπ Καπί

Είχε έρθει πλέον η ώρα για επιστροφή στην Αθήνα (αφού μεσολάβησε μια επιδρομή στο duty free για Yeni Raki, Τούρκικο καφέ και τσάι, σοκολάτες Ulker και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε.

Τι άλλο μου άρεσε στην Πόλη:
1.Οι κουλουρτζήδες. Όλοι τους με πανομοιότυπα (κλειστά) καροτσάκια. Προφανώς θα παίρνουν κάποια ειδική άδεια από το δήμο. Και το κουλούρι το λένε κι αυτοί (όπως κι εμείς) simiti. (Εμ πώς θα το λέγανε, Çohajopoulo;)


2.Το επάγγελμα του μέλλοντος. Όταν μεγαλώσω θέλω να πουλάω παγωμένα εμφιαλωμένα νερά στους δρόμους της Κωσταντινούπολης. Τους βρίσκετε σε κάθε γωνία. Στα πιο απίθανα μέρη. Κι ο κόσμος αγοράζει.

3.Αυτό το είδα στα Πρηγκιπόνησα. Οι κοπέλες να φορούν ένα στεφάνι από λουλούδια. Nice


Τελικό συμπέρασμα: Δεν περίμενα ότι θα μου αρέσει τόσο η Κωσταντινούπολη. Προσθέστε σε όλα αυτά και το γεγονός ότι η διάρκεια της πτήσης είναι (στα χαρτιά) 1 ώρα και ένα τέταρτο (στη πραγματικότητα έχετε φτάσει σε λιγότερο από μία ώρα), και έχετε έναν ιδανικό προορισμό ακόμη και για ένα Σαββατοκύριακο.

Çok güzel!

Στην Πόλη του Φωτός

Μετά από μια πολύ δύσκολη εβδομάδα, όπου όλοι είχαν αρχίσει να μιλάνε για μετανάστευση, εγώ απλά βρέθηκα για 4 μέρες στο Παρίσι, σε ένα ταξίδι που είχε προγραμματιστεί καιρό πριν.

Παρά το ότι είχε προγραμματιστεί καιρό πριν, τα αεροπορικά εισητήρια τα είχα αφήσει σχεδόν για την τελευταία στιγμή με αποτέλεσμα να μην υπάρχουν θέσεις και έτσι με κάτι πειραματισμους στο airtickets.gr (που ευτυχώς δεν κόστισαν ο κούκος αηδόνι) κατέληξα να κάνω ένα μίνι γύρο της Ευρώπης

Έτσι λοιπόν η αναχώρηση έγινε μέσω Ρώμης, με κάποιες ώρες αναμονής στο Fiumicino,

όπου παρακολουθώντας την τηλεόραση στην αίθουσα αναμονής είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω - για άλλη μία φορά - πόσο ρόμπες έχουμε γίνει σε όλη την Ευρώπη.
Αφήστε που έφυγα με καθυστέρηση για Παρίσι αφού είχε μποτιλιάρισμα στο... αεροδρόμιο


Η επόμενη μέρα ήταν αφιερωμένη στη Disneyland Paris. Η οποία δεν είναι ένα πάρκο, αλλά δύο όπως διαπίστωσα. Και αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα ακριβείς, αποτελείται από τρεις χώρους:

1.Parc Disneyland

Αυτό είναι το γνωστό, αρχικό πάρκο. Εγώ βέβαια δεν είμαι καθόλου των τρενακίων (Πριν από 10 χρόνια δούλευα σε αντίστοιχο πάρκο στην Αμερική οπότε και μπήκα για πρώτη - και τελευταία - φορά σε rollercoaster), επομένως ουσιαστικά έκανα απλώς μια περιήγηση.

Το μόνο attraction στο οποίο "ανέβηκα" ήταν ένα σχετικό με το Star Wars και αυτό επειδή ήταν simulation, δηλαδή προβολή ταινίας στην οποία ολόκληρη η αίθουσα προβολής ακολουθει την πορεία, τις στροφές και τις αναταράξεις του διαστημοπλοίου.


2.Walt Disney Studios

Αυτό το πάρκο είναι αφιερωμένο σε ταινίες. Όχι μόνο κινουμένων σχεδίων αλλά και άλλες του Hollywood. Και πάλι πολλά τρενάκια (ένα μάλιστα με μουσική των Aerosmith), εγώ όμως διάλεξα το Armageddon. Άν έχετε δει την ταινία, σας μεταφέρει στον Ρώσικο διαστημικό σταθμό την ώρα που χτυπάει ο κομήτης. Δηλαδή φλόγες βγαίνουν από τους τοίχους και το ταβάνι σιγά σιγά υποχωρεί πάνω από το κεφάλι σας. Σίγουρα όχι για κλειστοφοβικούς.


3.Walt Disney Village

Εδώ η είσοδος είναι ελεύθερη. Και ο λόγος είναι προφανέστατος. Ο χώρος αυτός είναι γεμάτος με καταστήματα, εστιατόρια, φαστουντάδικα, κινηματογράφους. Όλα αυτά δηλαδή που σε προτρέπουν να καταναλώσεις


Την επόμενη μέρα, το πρόγραμμα είχε ανάβαση στον πύργο του Άιφελ. Όταν είχα πρωτοανεβεί εκεί πριν από 22 χρόνια, δεν είχα ούτε ψηφιακή μηχανή ούτε βιντεοκάμερα. Οπότε άξιζε τον κόπο να ανεβώ ξανά για να αποθανατίσω τη θέα. Και βέβαια επειδή οι ουρές για τα ασανσέρ (anelkystur στα Γαλλικά) ήταν ατελείωτες, τους 2 από τους 3 ορόφους (μέχρι τη μέση δηλαδή) τους ανέβηκα με τα πόδια.


Ευτυχώς μόλις έφτασα με περίμενε αυτη:


Και βεβαίως όταν έφτασα στη κορυφή με αποζημίωσε πλήρως η θέα


Η ουρά που βλέπουμε στην αποκάτω φωτογραφία, δεν είναι για κανα θέατρο ή κινηματογράφο. Είναι η ουρα για να μπούνε στη μπουτίκ της Louis Vuitton!



Είδα και λίγο μπάσκετ:

(η καφρίλα βεβαίως του Έλληνα οπαδού είναι θέμα συζήτησης που χρειάζεται ένα ξεχωριστό - για να μη πω δύο - posts για να αναπτυχθεί)

Και επειδή είναι πιθανόν να μας διαβάζουν και αγοράκια με περισσευούμενα αποθέματα τεστοστερόνης, ορίστε και μια bonus φωτογραφία δώρο:


Επιστροφή μέσω Μονάχου, όπως μπορούμε να δούμε και εδώ:


Γενικά, ήμουν πολύ τυχερός μια που τα αεροδρόμια από τα οποία θα περνούσα ήταν κλειστά την προηγούμενη μέρα λόγω της ηφαιστιακής σκόνης. Άνοιγαν όμως ως δια μαγείας την ημέρα που ήταν να ταξιδέψω!

All in all, ένα ευχάριστο τετραήμερο, που ήρθε "κουτί" σε μια συγκεκριμένη περίοδο όπου χρειαζόμουν επειγόντως να ξελαμπικάρω μετά από όσα είχαν προηγηθεί, με τις καμμένες τράπεζες κτλ. Κάποια προβλήματα με το internet καθυστέρησαν σημαντικά την ανάρτηση του, αλλά εάν όλα πάνε καλά την ώρα που το διαβάζετε θα ετοιμάζεται ήδη ένα άλλο ταξιδιωτικό post, σε μια άλλη Πόλη...

Alan Wilder & Recoil στο Fuzz Club

Όσο ήταν ακόμη στους Depeche Mode, o Alan Wilder είχε ήδη ξεκινήσει το προσωπικό του project, τους Recoil. Και αφοσιώθηκε σ'αυτό όταν εγκατέλειψε τους DM. Και τελικά φέτος κυκλοφόρησε το Selected, που είναι στην ουσία μια συλλογή με κομμάτια από όλα αυτά τα χρόνια. Στην διάρκεια της περιοδείας που ξεκίνησε για την προώθησή του πέρασε και από την Αθήνα, την Κυριακή 11 Απριλίου στο Fuzz Club.


Να διευκρινήσω πρώτα απ'όλα ότι δεν επρόκειτο για μια συνηθισμένη συναυλία. Και αυτό το αναφέρω γιατί όταν ανέβασα 2 βιντεάκια στο YouTube, κάποιος τα σχολίασε με αυτόν ακριβώς τον τρόπο:
"Μάλλον είχες πρόσκληση... Ποιοί Recoil? Πληρώσαμε 28 ευράκια (25+αύξηση του ΦΠΑ!!!) για να δούμε ένα DJSet ενός τύπου που παίζει με το midi και ενός άλλου που κοιτάει ένα κομπιούτερ? Η μεγαλύτερη π*****ά που παρακολούθησα ποτέ, γαμώ τα λαϊβ σας"

Πράγματι, στην ουσία μιλάμε για ένα DJ set, συνοδεία ενός keyboard. Και πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι πρόκειται για ηλεκτρονική μουσική η οποία δεν είναι ταυτοχρόνως και ποπ, δεν μιλάμε δηλαδή για electro-pop. Κάποια κομμάτια είχαν φωνητικά, από τους guest vocalists που έχει κατά καιρούς χρησιμοποιήσει ο Alan, τα οποία τη βραδιά εκείνη ακούστηκαν προηχογραφημένα. Και όλα αυτά με την ταυτόχρονη προβολή video στους 3 από τους 4 τοίχους του club.

Είναι λοιπόν περισσότερο ένα show παρά μια συναυλία. Όπως για παράδειγμα όταν έρχεται ο Tiesto, δεν παίζει τα κομμάτια του ζωντανά, αλλά αλλάζει δίσκους, CD, ή MP3, DJ είναι ο άνθρωπος. Αυτή θα ήταν και η απάντηση που είχα σκεφτεί να δώσω στον φίλο που έκανε το συγκεκριμένο σχόλιο, αλλά με κάλυψε απόλυτα αυτό που πόσταρε η φίλη που σχολίασε αμέσως μετά από αυτόν:
"t****z είχες καμιά ιδέα σε ποια συναυλία πήγαινες ή έτσι είδες φως και μπήκες; Και video υπήρχαν στο youtube από τις προηγούμενες πόλεις που έπαιξαν και ο ίδιος ο Wilder είχε πει σε συνέντευξή του ότι δεν θα είναι η κλασική "ροκ εντ ρολ" συναυλία...

Όσον αφορά τη "συναυλία" (νάτη πάλι αυτή η λέξη), το Fuzz δεν γέμισε. Δεν ξέρω αν αυτό την κατατάσσει στις "αποτυχημένες" το θέμα είναι ότι μπορούσες να κινηθείς ελεύθερα και να πιεις την μπύρα σου σαν άνθρωπος. Το δε κοινό ενθουσιάστηκε ιδιαίτερα, όταν κάποια στιγμή "πέρασε" και ένα απόσπασμα από το Never Let Me Down Again των Depeche Mode όπως μπορούμε να δούμε και στο παρακάτω βίντεο:


Support έπαιξαν οι Έλληνες Itenef. Παίζουν και αυτοί electro και στη μουσική τους θα ακούσετε ήχους που ίσως θα σας θυμίζουν τους Depeche Mode της δεκαετίας του '80.


Το album "Recoil:Selected" κυκλοφορεί σε διάφορα formats ένα από τα οποία είναι και ένα box set με 3 CD και 1 DVD (το οποίο μάλλον θα περιέχει τα βίντεο που προβάλλονταν κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους. Είναι όμως ακριβό, και γίνεται ακόμα ακριβότερο από την επιμονή του μοναδικού διαδικτυακού καταστήματος που το διαθέτει να το αποστέλλει μόνο με courier. Ειδικά αν δεν κατοικείτε στη Βρετανία...

Αντίο Παρασκευή

Όταν παίζεις ένα Λόττο, πόσες είναι οι πιθανότητες να κερδίσεις; Όχι πολλές, φαντάζομαι ότι θα συμφωνείτε.
Όταν όμως πιάνει φωτιά το κεντρικό της Marfin και μαθαίνεις ότι υπάρχουν 3 νεκροί, πόσες είναι οι πιθανότητες να είναι ο δικός σου άνθρωπος ένας από αυτούς; Μάλλον πολύ περισσότερες. Και το χειρότερο είναι να το μαθαίνεις την επόμενη μέρα, ανοίγοντας μια ιστοσελίδα. Δεν περιγράφεται το συναίσθημα να αντικρίζεις ξαφνικά το ονοματεπώνυμο που ήλπιζες να μην ήταν εκεί. Και να νοιώθεις, όσο παράξενο κι αν ακούγεται ότι σε κοιτάει και αυτό μέσα από την οθόνη.
Γιατί για κάποιο περίεργο λόγο, ίσως λόγω της νομοθεσίας περί προσωπικών δεδομένων, την ημέρα του συμβάντος δεν ανακοινώθηκε κανένα όνομα. Και έμεινες όλη μέρα με την ελπίδα ότι "μάλλον είναι καλά".
Ας χρησιμοποιήσω λοιπόν και εγώ ένα post από το δικό μου blog, για να πω ένα τελευταίο αντίο στη φίλη, συμφοιτήτρια και συγκάτοικο στα φοιτητικά μας χρόνια.
Στην Παρασκευή.

Alison, τότε και τώρα

Όπου Alison, εννοούμε την Alison Moyet δηλαδή. Βέβαια όταν λέμε "τότε", μη φανταστείτε ότι θα πάμε πίσω στο 1982 (αν και τότε άρχισα να ακούω Yazoo, όταν πρωτοεμφανίστηκαν ως το καινούργιο group του Vince Clarke που μόλις είχε εγκαταλείψει τους Depeche Mode - και ναι, άκουγα από τότε Depeche Mode). Θα πάμε μόνο 2 χρόνια πίσω, στο 2008.
Όλα ξεκίνησαν από ένα διαδικτυακό forum, όπου τέθηκε το ερώτημα : "What is your synthpop top 5?" Η απάντησή μου ήταν η ακόλουθη:
1.Depeche Mode
2.Pet Shop Boys
3.OMD
4.Yazoo
5.Erasure
Δεν άντεξα όμως και έκανα και ένα σχόλιο: "The only ones I haven't seen live are Yazoo (Pretty much impossible now, I guess... Although reunions are always possible...)". Λίγες μέρες μετά ανακοινώθηκε το reunion και η αντίστοιχη περιοδεία. Αν αυτό δεν ήταν σημάδι της μοίρας, δεν ξέρω ως τι άλλο μπορεί να ερμηνευτεί. Έτσι στις 7 Ιουνιου του 2008 βρέθηκα στο Manchester για να δω τους Yazoo live και να συμπληρωθεί έτσι αυτό το "κενό" στο δικό μου synthpop top 5


Η συναυλία ήταν στο ιστορικό Apollo του Manchester



Δυστυχώς, τότε ήμουν νέος και ψαρωμένος στον συναυλιακό τουρισμό και πίστεψα αυτό που αναγραφόταν στο πίσω μέρος του εισητηρίου, ότι δηλαδή απαγορεύονται όλες οι φωτογραφικές μηχανές. ("Ευτυχώς" όπως θα λεγε και ο φίλος μου ο δόκτωρας). Έτσι, οι μόνες φωτογραφίες που έβγαλα ήταν με το κινητό μου. (Αυτό που τελικά ισχύει είναι ότι επιτρέπονται οι compact μηχανές και απαγορεύονται οι SLR και οι βιντεοκάμερες).

Ακούσαμε όλα τα γνωστά από τα νιάτα μας τραγούδια των Yazoo και ειδικά αυτά από το δεύτερο album τα οποία δεν είχαν παιχτεί ποτέ ζωντανά, μια και διαλύθηκαν αμέσως μετά την κυκλοφορία του. Θυμάμαι, μετά το τέλος της συναυλίας έναν Σουηδό φίλο μου να αναφωνεί: "This woman was born to sing!"

Με αυτές τις αναμνήσεις λοιπόν, ήταν που έτρεξα να βγάλω εισητήριο για το μέγαρο ώστε να δω τον παίδαρο (την Alison δηλαδή), ως solo καλλιτέχνη πλέον στις 20 Μαρτίου.



Η πρώτη μου εντύπωση μόλις βγήκε στη σκηνή, ήταν ότι είχε μείνει η μισή (από πλευράς μεγέθους) σε σχέση με το 2008. Βέβαια, αν και δεν την έχω δει από πολύ κοντά, νομίζω ότι είναι και πολύ ψηλή. Εγώ έτσι κι αλλιώς από την δεκαετία του 80, όταν ήταν στα full κιλά της, την θεωρούσα όμορφη, οπότε ποτέ δεν με ένοιαξε αυτό. Ευτυχώς δεν τηρήθηκε το "πρόγραμμα" που αναφερόταν στο δελτίο τύπου (το οποίο ήταν μάλλον το tracklisting της καινούργιας συλλογής που η εταιρία επέμενε να κυκλοφορήσει, όπως ανέφερε η ίδια σε μια πρόσφατη συνέντευξη), με αποτέλεσμα να απολαύσουμε ένα παραπάνω κομμάτι από τους Yazoo, και περισσότερα από τα 2 πρώτα albums που είχαν σημειώσει και τη μεγαλύτερη επιτυχία. Τα περισσότερα κομμάτια ήταν με διαφορετική ενορχήστρωση από αυτές που έχουμε συνηθίσει από τα albums (και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και τζαζέ θα μπορούσα να πώ)
Κάποια από τα κομμάτια που είπε, όχι με τη σειρά που ακούστηκαν, αλλά με χρονολογική περίπου σειρά, όσα θυμάμαι βέβαια

Only You
Situation
Don't Go
από τους Yazoo. Σε αυτά θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και το Ode To Boy II που το είχε ηχογραφήσει και με τους Yazoo ως Ode To Boy (σκέτο)
Love Resurrection (το πρώτο της solo single)
All Cried Out (το δεύτερο, που ποτέ δεν με ενθουσίαζε και ιδιαίτερα, αλλά στο κοινό άρεσε και το χειροκρότησε)
That Ole Devil Called Love
Is This Love (αγαπημένο από το δεύτερο album)
Weak In The Presence Of Beauty ("This song is like old boyfriends. You know you loved them once...")
Ordinary Girl (σε ενορχήστρωση "without the kitchen sink" όπως το παρουσίασε, και κατάφερε να αρέσει και σε μένα που ποτέ δεν με ενθουσίαζε)
Love Letters (Έγινε "ο χαμός")
This House
Ne Me Quitte Pas
It Won't Be Long
The Windmills Of Your Mind (Το γνωστό μας από την "Υπόθεση Τόμας Κράουν". Ή όπως με ρώτησε μια κυρία στο stand με τα CD "Ποιο ήταν εκείνο το Ελληνικό που είπε; Εκείνο μωρέ της Κανελλίδου..." )
Αυτά είναι όσα θυμάμαι, και αφησα για το τέλος το τελευταίο κομμάτι (της... κανονικής διάρκειας): Όταν το 1994 είχα σχεδόν ξεχάσει την Alison Moyet έβγαλε αυτό το καταπληκτικό κομμάτι και με άφησε σύξυλο : Whispering Your Name. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι το θυμόταν και το Ελληνικό κοινό.

Μετά το τέλος της συναυλίας χτύπησα (κυριολεκτικά το "τσάκισα") το stand με τα CD's. Και επειδή οι κοπέλες που τα πουλούσαν όπως ομολόγησαν δεν είχαν ιδέα από τη δισκογραφία της Alison, ανέλαβα να καθοδηγήσω το αγοραστικό κοινό: "Αυτή είναι συλλογή του 1995, αυτή του 2001 και αυτή η καινούργια", "Σ'αυτό το album βρίσκεται το κομμάτι που ψάχνετε", "Μήπως υπάρχει άλλο ένα Essential για τον κύριο;", "Όχι κυρία μου δεν είναι της Κανελλίδου το κομμάτι"...