Jean Michel Jarre, Αθήνα, 01/06/2010

Το ότι ήθελα κάποτε να πάω σε συναυλία του Jean Michel Jarre ήταν ένα απωθημένο μου από τα late 80's. Έχοντας δει στην τηλεόραση αποσπάματα από τις συναυλίες σε Lyon, Houston και άλλες πόλεις με τα απίστευτα για εκείνη την εποχή laser shows του και τα μουσικά όργανα δικής του εμπνεύσεως, αποφάσισα ότι αυτή ήταν μια εμπειρία που έπρεπε να τη ζήσω. Και ήμουν έτοιμος να το κάνω μια και βρισκόμουν στο Λονδίνο όταν ανακοίνωσε ότι θα δώσει ανάλογες συναυλίες στα Docklands. Φυσικά οι γνωστοί spoilsports Άγγλοι του έβαλαν εκατοντάδες εμπόδια για θέματα τάχα μου ασφαλείας και έτσι οι συναυλίες αναβλήθηκαν για να γίνουν λίγο αργότερα με κάκιστο Εγγλέζικο καιρό (φύσαγε, έβρεχε και ξούριζε) και μειωμένα εισητήρια. Και βέβαια δεν κατάφερα να πάω.

Οπότε φέτος ήταν η μεγάλη ευκαιρία μου να επανορθώσω. Βέβαια, καθώς η συναυλία ήταν σε κλειστό χώρο (στο κλειστό του Φαλήρου), όπως και άλλωστε όλη η φετινή περιοδεία ήταν εξαιρετικά αμφίβολο αν θα μπορούσε να παρουσιάσει όλα αυτά τα εφέ εκει μέσα.




Και όμως τα κατάφερε! Μας έπαιξε απ'ολα.
Και το μουσικό όργανο με τις ακτίνες lazer που έπαιζε διαφορετική νότα ανάλογα με το πια ακτίνα άγγιζε



και τρισδιάστατα γραφικά μας έδειξε


και theremin έπαιξε.

To theremin είναι ένα από τα πρώτα ηλεκτρονικά όργανα που εμφανίστηκαν και αυτό το καιρό μάλιστα το χρησιμοποιεί και η δική μας May Roosevelt. Περισσότερα για την May Roosevelt, εδώ

Μια καταπληκτική βραδιά λοιπόν, και το πιο σημαντικό ήταν ότι ο χώρος γέμισε.
Και σκεφτείτε, ότι για αυτούς που ακούν electro-pop, ο Jean Michel Jarre (μαζί με τον δικό μας Vangelis) είναι η κλασσική μουσική τους

Μπάααμπ! (Ντύλαν καλέ!)

Μ'αυτά και μ'αυτά (και με κάτι προβλήματα στις ταχύτητες του Internet) αμέλησα να ενημερώσω για τις συναυλίες του καλοκαιριού. Ας τις δούμε λοιπόν (ψιλο)αναλυτικά μία μία.
Αρχίζουμε λοιπόν με τον Bob Dylan, στις 29 Μαϊου στο Terra Vibe. (Να διευκρινίσω εδώ ότι τον τίτλο αυτού του post τον δανείστηκα από την φίλη μου την Πόλυ που τον είχε χρησιμοποιήσει κάπου αλλού).

Από την αναγγελία ακόμα της συναυλίας υπήρχαν αρκετές ενστάσεις σχετικά με το τι θα δούμε και αν θα αξίζει αυτό που θα δούμε. Διευκρινίζω: Ο αδερφός μου είναι αρκετά μεγαλύτερος από εμένα. Οι φίλοι του μεγάλωσαν στα seventies ακούγοντας Dylan (τον Dylan των sixties με peace, love & blowin' in the wind και όλα τα σχετικά). 'Οταν ήρθε εδώ για μια συναυλία (το 1989 νομίζω), έτρεξαν να τον δουνε και ήρθαν αντιμέτωποι με μια δυσάρεστη έκπληξη όταν αυτός βγήκε στη σκηνή (στον Λυκαβηττό, νομίζω), έβαλε το κεφάλι κάτω, είπε όλα τα τραγούδια που ήτανε να πει και αποχώρησε χωρίς να πει ούτε ένα ευχαριστώ. Εγώ βέβαια ήμουν ήδη υποψιασμένος από την κάκιστη εμφάνισή του το 1985 στο Live Aid.

Ας έρθουμε λοιπόν ξανά στο παρόν. Οι πρώτες εντυπώσεις στο Terra Vibe ήταν ότι είχε ο ίδιος λίγο κέφι παραπάνω από το συνηθισμένο (έτσι έδειχνε τουλάχιστον) και ότι η μπάντα που τον συνόδευε ήταν εξαιρετική.

Το setlist:
Rainy Day Women # 12 & 35
Lay, Lady, Lay
I'll Be Your Baby Tonight
Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again
Just Like A Woman
Honest With Me
Desolation Row
Ballad Of Hollis Brown
Rollin' And Tumblin'
The Lonesome Death Of Hattie Carroll
Highway 61 Revisited
Workingman's Blues #2
Thunder On The Mountain
Ballad Of A Thin Man
Like A Rolling Stone
All Along The Watchtower

Εγώ προσωπικά θυμάμαι μόνο τα 5 πρώτα και τα 2 τελευταία κομμάτια, μια που φίλος είχε φέρει ένα φλασκί με Grant's το οποίο έρεε άφθονο. Άλλος φίλος είχε τα γενέθλιά του εκείνη την ημέρα, και μια που δεν είχαμε τουρτα, τοποθετήσαμε το κερί πάνω σε ένα hot dog από τις καντίνες του Terra Vibe.
Πάμε λοιπόν τώρα στις ενστάσεις μετά τη συναυλία. Οι περισσότεροι μου είπαν ότι η φωνή του είναι χάλια, ότι τα σκότωσε όλα τα κομμάτια του και ότι καλό θα ήτανε να τα παρατήσει και να συνταξιοδοτηθεί. Η δική μου γνώμη; Πρώτον, δεν είναι ο πρώτος καλλιτέχνης που ερμηνεύει με διαφορετικό τρόπο τα κομμάτια του στα live, όσον αφορά τη φωνή του, ε ναι, είναι ψιλοχάλια αλλά τουλάχιστον θα έχω να λέω ότι είδα κάποτε live τον Bob Dylan. Αποφασίστε και μόνοι σας, παρακολουθώντας το video του Lay Lady Lay από εκείνη τη βραδιά, όσο προλαβαίνετε. (Το video δεν έχει τίτλο, ούτε πληροφορίες, μια που ο συμπαθής κατά τα άλλα Bob, έχει βάλει κάποιους συνεργάτες τους να μπαίνουν στο YouTube, να ψάχνουν τα βιντεάκια του και να τα διαγράφουν)

Σε τελική ανάλυση, δεν μετανοιώνω καθόλου που πήγα, μια που αυτή η συναυλία, έγινε αφορμή να μαζευτεί ξανά όλη η παρέα (μέχρι που ήρθαν φίλοι από Κατερίνη και Κέρκυρα)

Η Μήλος με τους αχινούς της

Σε έναν αναπάντεχο συγχρονισμό με την gogonutsss βρέθηκα για 3 μέρες την περασμένη εβδομάδα στη Μήλο επισκεπτόμενος τους καινούργιους μου κουμπάρους.
Δεν πήγαμε και σε πολλά μέρη, άλλωστε για μένα αυτό ήταν μια πρώτη γεύση των φετινών διακοπών, τον περισσότερο καιρό τον περάσαμε στη Πλαθιενά, απ'όπου και η παραπάνω φωτογραφία. Αν θέλετε έναν πλήρη οδηγό του νησιού δεν έχετε παρά να ανατρέξετε στο post της gogonutsss εδώ: http://gogonutsss.posterous.com/25313184.
Εκεί λοιπόν στην Πλαθιενά όπου αν ο ορίζοντας είναι εντελώς καθαρός, μπορείτε στο ηλιοβασίλεμα να απολαύσετε τον ήλιο να βουτάει μέσα στη θάλασσα

Εκτός από την Πλάθιενά, επισκεφτήκαμε και το Σαρακήνικο
αλλά όχι για κολύμπι μια και όπως μου εξήγησαν μαζεύει πολύ κόσμο και με την αντανάκλαση του ηλίου στους άσπρους βράχους μπορείς να καείς σε χρόνο dt. Αντί για εκεί κολυμπήσαμε στον διπλανό κολπίσκο από τη σπηλιά του Παπάφραγκα.
Η σπηλιά του Παπάφραγκα είναι αυτή εδώ:
Ονομάστηκε έτσι, γιατί, όπως με πληροφόρησαν, εκεί κρυβόταν ένας Γάλλος κληρικός στη διάρκεια του Β'Παγκοσμίου πολέμου. Εμείς όμως κολυμπήσαμε λίγο παραδίπλα, εδώ:
όπου μπορούσε κανείς να κολυμπήσει και μέσα στις σπηλιές που βλέπουμε. Το δε τρίτο άνοιγμα, αυτό στα αριστερά, δεν ήταν σπηλιά, αλλά πέρασμα κάτω από τον βράχο απ'όπου αν κολυμπούσε κανείς έβγαινε σε μια άλλη παραλία που και αυτή είχε τη δικιά της σπηλιά!

Οι νυχτερινές μας έξοδοι ήταν στην ουσία δύο.
Μία στη Πλάκα, τη πρωτεύουσα

και μία στον Αδάμαντα, το λιμάνι

Το highlight όμως της παραμονής μου στη Μήλο ήταν οι αχινοί. Πρέπει να έφαγα πάνω από 50 στις 3 ημέρες που έμεινα εκεί, και αυτό γιατί η κουμπάρα μου τους αλιεύει συστηματικά. Και μπορώ να σας παρουσιάσω βήμα-βήμα, τη διαδικασία της ετοιμασίας τους.
Αφού λοιπόν τους βγάλουμε απ'τη θάλασσα
(μαζεύουμε μόνο τους θηλυκούς, μια που αυτό που τρώμε είναι τα αυγά τους),
τους τοποθετούμε έναν έναν πάνω σε μια πέτρα, με το στόμα από πάνω (ναι, οι αχινοί έχουν στόμα, να που μαθαίνει κανείς κάτι καινούργιο)

τους ανοίγουμε λίγο πιο πάνω από τη μέση χρησιμοποιώντας το ειδικό εργαλείο,


αφαιρούμε με ένα κουταλάκι ότι περιττό βρούμε μέσα

και τους τοποθετούμε στο ταψάκι μαζί με τους υπόλοιπους

Είναι πλέον έτοιμοι για σερβίρισμα, μαζί με ψωμάκι, λαδάκι και λεμονάκι.

Τα υπολείμματα τα πετάμε πίσω στη θάλασσα όπου θα διαλυθούν σε 2-3 ημέρες όπως μου είπαν, ενώ αν τα αφήσουμε στη ξηρά θα συμβεί αυτό:

Χαλβαδόπιττες
Εκτός από τους αχινούς, στη Μήλο, ευχαριστήθηκα και τις χαλβαδόπιττες.
Κλάσεις ανώτερες από αυτές της Σύρου. Δοκιμάστε τις και θα με θυμηθείτε

Η Μήλος στον κινηματογράφο

1.Milo Milo

Πέντε χρόνια πριν από τη "Λούφα Και Παραλλαγή", το 1979, ο Νίκος Περάκης, ενώ είναι ακόμα μόνιμος κάτοικος Γερμανίας, έρχεται στην Ελλάδα για να γυρίσει αυτή τη ταινία που είναι Γερμανική παραγωγή με Γερμανούς αλλά και Έλληνες ηθοποιούς. Θα δείτε μιαν άλλη Μήλο, που ίσως να μην υπάρχει πια μετά από 31 χρόνια. Στα συν, το γεγονός ότι στην υπόθεση ανακατεύεται και η ίδια η Αφροδίτη της Μήλου.

2.Bon Plan

Γαλλική παραγωγή του 2000. Οι ήρωές μας μόλις έχουν πάρει το πτυχίο τους και ξεκινούν για τον γύρο της Ευρώπης με τρένο, αλλά τελικά θα καταλήξουν στη Μήλο. Όμορφη ταινία και πολύ πιο έξυπνη και ευχάριστη από αντίστοιχες Αμερικάνικες παραγωγές του είδους

Κλείνω αυτό το post με το σχόλιο που έκανε ένας Βέλγος φίλος μου μόλις είδε την παρακάτω φωτογραφία:

"When nature beats man"

Il Compadre

Έχω συνηθίσει σ' αυτό το blog να ποστάρω ταξιδιωτικές εμπειρίες, ή εντυπώσεις από συναυλίες.
Αυτό που έχω παρατηρήσει όμως είναι πως ο περισσότερος κόσμος ποστάρει προσωπικές εμπειρίες, πράγματα που συμβαίνουν στην καθημερινότητά του και θέλει να τα μοιραστεί με άλλους. Εγώ το έχω κάνει μόνο μία φορά, και η εμπειρία την οποία μοιράστηκα ήταν μάλλον δυσάρεστη. Οπότε ας πάμε σε μία ευχάριστη για να "μπαλαντζάρει" το blog προς τη σωστή κατεύθυνση.
Πριν από ένα μήνα οι δύο καλύτεροί μου φίλοι παντρεύτηκαν. Μεταξύ τους. (Μην τρομάζετε, πρόκειται για μία φίλη και έναν φίλο). Εγώ λοιπόν, να το ξεκαθαρίσω από την αρχή, μισώ τους γάμους. Ή μάλλον, για να το θέσω πιο σωστά, μισώ εκείνους τους θρησκευτικούς γάμους με τους 1500 καλεσμένους που πρέπει να τους καλέσεις όλους γιατί αλλιώς θα προσβληθούνε, αλλά στην πραγματικότητα έρχονται για το τζάμπα φαϊ. (Άσχετα αν την τελευταία φορά που σε είδαν εσύ μάθαινες ακόμα τη προπαίδεια).
Ο συγκεκριμένος γάμος μου άρεσε γιατί ήταν πολιτικός, κράτησε 10 λεπτά, και οι καλεσμένοι ήταν οι απολύτως απαραίτητοι: Οι γονείς και οι κουμπάροι (Σωστά μαντέψατε, είμαι πλέον κουμπάρος). Και μετά το γάμο πήγαμε στο σπίτι των νεονύμφων και πλακωθήκαμε στις μπύρες.
Τόσο απλό, και όμως, τόσο όμορφο!

Στην Πόλη (σκέτο)

Από τον περασμένο χειμώνα, είχε πέσει η ιδέα στην παρέα ότι "πρέπει να πάμε στην Πόλη κάποια στιγμή, θα περάσουμε καλά". "Έ, κάποια στιγμή στο μέλλον" σκεφτήκαμε όλοι, "θα είναι δύσκολο να το οργανώσουμε, να πάρουμε όλοι άδεια τις ίδιες μέρες" κτλ, όλες αυτές οι δικαιολογίες που ξεστομίζει κανείς όταν πρέπει να λάβει μια απόφαση.

Και να που σκάει συναυλία Eric Clapton & Steve Winwood, μαζί και οι δύο, η τελευταία της περιοδείας τους στις 13 Ιουνίου στην Κωνσταντινούπολη. Δεν χρειάστηκε να το σκεφτούμε και πολύ. Από Μάρτιο μήνα κλείσαμε πτήσεις και ξενοδοχεία. Το ότι μέσα στη διάρκεια αυτής της εκδρομής έπεφταν και τα γενέθλιά μου ήταν ένα added bonus που λέμε και στο χωριό μου (το Λονδίνο).

Η πρώτη μέρα ήταν αφιερωμένη στη περιήγηση, στον τουρισμό και τα αξιοθέατα. Που σημαίνει περπάτημα μέχρι τελικής πτώσεως. Πήγαμε, μεταξύ άλλων σε Dolma Bahce, Αγιά Σοφιά, Μπλε Τζαμί και το υδραγωγείο του Ιουστινιανού.

Να λοιπόν μια φωτογραφία από το εσωτερικό της Αγιά-Σοφιάς.

Μια στιγμή όμως! Τι είναι αυτό εκεί, στον δεύτερο προβολέα από δεξιά;

Για να πάμε πιο κοντά να δούμε...

Άρχοντας!

Μετά λοιπόν από τόσο περπάτημα ήρθε η ώρα για φαγητό στο roof garden ενός εστιατορίου, με ωραία θέα, μπόλικο φαΐ...

μπόλικη μπύρα (φυσικά), Efes Pilsen (εννοείται)

...και απρόσκλητους επισκέπτες στο διπλανό δέντρο!

Ανεβήκαμε κατόπιν στο Taksim, για να παραλάβουμε τα εισητήρια της συναυλίας. Σάββατο βράδυ, γινότανε ο χαμός. Ο κεντρικός πεζόδρομος γεμάτος κόσμο.

Σε τέτοιο σημείο ώστε να κάνω τη διαπίστωση ότι η Κωσταντινούπολη, μαζί με τη Βαρκελώνη είναι οι 2 Ευρωπαϊκές πόλεις με τη περισσότερη ζωή. Μα καλά, θα μου πείτε, η Αθήνα δεν έχει ζωή; Η Αθήνα, στην οποία, σε αντίθεση με άλλες πόλεις της Ευρώπης, ακόμα και της Ιταλίας με το λαό της οποίας υποτίθεται ότι είμαστε "ούνα φάτσα, ούνα ράτσα", αν πεινάσεις τα μεσάνυχτα θα βρεις ένα εστιατόριο ανοιχτό να φας κάτι, αυτή η Αθήνα δεν έχει ζωή; Χμμ... Όχι ακριβώς. Δεν είναι ότι δεν έχει ζωή, δεν έχει μάλλον ένα κεντρικό σημείο, εναν κεντρικό πεζόδρομο αν θέλετε όπου θα κυκλοφορεί ο κόσμος είτε πηγαίνοντας από μπαράκι σε μπαράκι είτε απλά βολτάροντας και ταυτοχρόνως θα είναι το σημείο όπου θα δίνουν την "παράστασή" τους οι διάφοροι street artists. Εμείς εδώ είμαστε όλοι κλεισμένοι στα μπαράκια (ή στα clubs, ή στα σκυλάδικα), γενικότερα στα "μαγαζιά" κάθε είδους. Φαντάζεστε την Ερμού αντί για κάταστήματα να ήταν γεμάτη με μπαράκια; Τότε ίσως θα είχαμε κάτι ανάλογο. Ίσως. Και εννοείται ότι τα αυτοκίνητα θα έπρεπε να απαγορεύονταν δια ροπάλου! Ίσως το κοντινότερο σημείο σε αυτό που σκέφτομαι να είναι το Γκάζι, το οποίο και πάλι είναι πολύ μικρό για μια πόλη με το μέγεθος της Αθήνας.

Anyway, μετά τη βραδινή βόλτα, καταλήξαμε στο αγαπημένο μας στέκι που αντί για καθίσματα είχε καναπέδες με τεράστιες μαξιλάρες και βεβαίως ναργιλέ:


Η επόμενη ημέρα είχε κρουαζιέρα στο Βόσπορο με κατάληξη στα Πριγκηπόνησα


Στην επιστροφή, μια γρήγορη βόλτα στην Ασιατική πλευρά έτσι ώστε να τηρήσω την παράδοση που λέει ότι κάθε 10 χρόνια πατάω και σε μια καινούργια ήπειρο. Αν είμαστε καλά, μένουν τώρα η Αφρική, η Ασία και η Ανταρκτική.

Εκεί συνάντησα και έναν Τούρκο, ο οποίος ήξερε τους περισσότερους φίλους μου στην Ελλάδα (it's a long story, και το έχω ήδη κάνει σεντόνι το post)!
Ώσπου ήρθε η ώρα της συναυλίας

Ο συναυλιακός χώρος ένας από τους ωραιότερους που έχω δει στον κόσμο, ανοιχτός, δίπλα στο Βόσπορο να ακούς την αγαπημένη σου μουσική.

Αρκετά κοντά στο κέντρο, όμως με τα μποτιλιαρίσματα της Κωσταντινούπολης (που αν τύχει και βρεθείτε ποτέ σε ένα από αυτά, δεν θα ξαναπαραπονεθείτε για την κίνηση στην Αθήνα), στο χρόνο που μας πήρε για να φτάσουμε, θα είχαμε πάει και θα είχαμε γυρίσει από το Terra Vibe!

Εξαίσιοι ο Clapton και ο Winwood, με αποκορύφωμα τη στιγμή, στη μέση της συναυλίας, που εκτοξεύθηκαν από το Βόσπορο τα πυροτεχνήματα (βλ. και το σχετικό βίντεο)

Πολλές φορές στη συναυλία κοιτούσα τους γύρω μου. "Αυτοί είναι Τούρκοι τώρα" σκεφτόμουν. Εντάξει, δεν μπορούσα να διαβάσω την σκέψη τους αλλά είμαι σίγουρος ότι σκεφτόντουσαν κάτι του στυλ "τι ωραία που είναι η συναυλία", "τι θα κάνουμε αύριο", ή έστω "άραγε έκλεισα τον θερμοσίφωνα πριν φύγω;". Σίγουρα πάντως δεν σκέφτονταν "άντε να τελειώσει η συναυλία να πάμε να βουτήξουμε κανένα νησί από τους Έλληνες". Το λέω αυτό, γιατί από τη στιγμή που γεννιόμαστε σ'αυτή τη χώρα, όλοι, δάσκαλοι, πολιτικοί, κληρικοί, στρατός, δημοσιογράφοι κτλ. μας μαθαίνουν ότι αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να τους μισούμε και ότι πρέπει να είμαστε πάντα σε εγρήγορση γιατί θα πάνε να μας τη φέρουνε. Ενώ τελικά είναι άνθρωποι σαν κι εμας, με τις ίδιες ανάγκες τα ίδια προβλήματα και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, την ίδια αγάπη για τη μουσική.

Με την επιστροφή μας το βράδυ, μου έκαναν surprise birthday party στη ταράτσα του ξενοδοχείου. Η ταράτσα βέβαια δεν είχε φωτισμό. Αυτό δεν ήταν βέβαια πρόβλήμα γιατί από την μία πλευρά φωτιζόταν από αυτο:

και από την άλλη από αυτό:


Τέλος, την επόμενη και τελευταία μέρα είχε επίσκεψη στο χαμάμ (απαραιτήτως) και στο Τοπ Καπί

Είχε έρθει πλέον η ώρα για επιστροφή στην Αθήνα (αφού μεσολάβησε μια επιδρομή στο duty free για Yeni Raki, Τούρκικο καφέ και τσάι, σοκολάτες Ulker και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε.

Τι άλλο μου άρεσε στην Πόλη:
1.Οι κουλουρτζήδες. Όλοι τους με πανομοιότυπα (κλειστά) καροτσάκια. Προφανώς θα παίρνουν κάποια ειδική άδεια από το δήμο. Και το κουλούρι το λένε κι αυτοί (όπως κι εμείς) simiti. (Εμ πώς θα το λέγανε, Çohajopoulo;)


2.Το επάγγελμα του μέλλοντος. Όταν μεγαλώσω θέλω να πουλάω παγωμένα εμφιαλωμένα νερά στους δρόμους της Κωσταντινούπολης. Τους βρίσκετε σε κάθε γωνία. Στα πιο απίθανα μέρη. Κι ο κόσμος αγοράζει.

3.Αυτό το είδα στα Πρηγκιπόνησα. Οι κοπέλες να φορούν ένα στεφάνι από λουλούδια. Nice


Τελικό συμπέρασμα: Δεν περίμενα ότι θα μου αρέσει τόσο η Κωσταντινούπολη. Προσθέστε σε όλα αυτά και το γεγονός ότι η διάρκεια της πτήσης είναι (στα χαρτιά) 1 ώρα και ένα τέταρτο (στη πραγματικότητα έχετε φτάσει σε λιγότερο από μία ώρα), και έχετε έναν ιδανικό προορισμό ακόμη και για ένα Σαββατοκύριακο.

Çok güzel!