Paul Weller @ The O2 Arena in March 2009

Before I was a Bruce Springsteen fan I was also a Queen fan. And before I was a Queen fan I was also a Jam fan and later I became a Style Council fan. It all started with a record given with Pop + Rock magazine 40 years ago, in 1979. Well, not exactly given, but you could buy it from certain shops at half price using a voucher from the magazine. I decided to find out more about the bands featured on that record. Track 3 on side 1 was "David Watts" by The Jam. So I went out and bought the "Going Underground" 7 inch. That's it! I was hooked!

My first attempt to see Paul Weller live was in 2001 when I was in London during his Days Of Speed tour. Unfortunately, the gig was already sold out. My second attempt was for this gig at the O2 Arena 10 years ago, but this was also showing as sold out on Ticketmaster and other sites. So when I was at the O2 Arena in November of the previous year to see Queen + Paul Rodgers I decided to try my luck at the venue box office. And yes, they had a ticket. And the seat was a very good one, close to the stage. So I bought it and I immediately started planning my next London trip in my mind. However, just a few days before the London concert it was announced that Paul Weller would be playing live in Greece! Shock horror! Would my trip to London turn out to be useless? As we will see later, it wouldn't!

When the time came and went to London, what do you know? I almost missed that gig! Apparently the Underground was not operating all the way to North Greenwich station and I was left stranded with several other people at a bus stop in West Ham waiting for a bus! 

It finally came and I made it on time, but only just. I missed Corral, the support act, but I would make up for that 7 years later when they played support for The Stone Roses in Manchester. I only had time to get a beer from the bar and find my seat before the show started.

What we noticed while waiting for Paul to appear was a 10-piece female string section. They weren't accompanying him on every gig of that tour, so that was a bonus. But they would appear on the live CD/DVD from that tour he later released titled "Just A Dream - 22 Dreams Live". So that DVD will always remind me of the gig at the O2 Arena. 

Anyway, when Paul came on stage, he launched straight into "Peacock Suit". He then proceeded with a setlist that had a bit of everything: Jam songs ("Eton Rifles", "The Butterfly Collector", "Town Called Malice"), Style Council songs ("Shout To The Top"), songs from his solo career, and, though I did not realize it at the time, new songs from his next album, the yet-to-be-released at that time "Wake Up The Nation". There was even an acoustic session with him and two other guitarists sitting on stools. All in all, he seemed like a man enjoying himself and was chatting with the audience. (There was even a football comment, something about Chelsea I think, but I didn't quite catch all of it.)

-->

-->

-->

-->

Looking back on it, it was indeed a unique experience. And it wasn't a waste of time or money. When Paul came to Greece later in the year, he didn't have the string section and he didn't play any of the new songs.

-->

-->

-->

-->

-->

-->

--> With the sounds of "Town Called Malice" the last song, still echoing in my head, I left the O2 Arena.

But seeing as there was no tube and I would have to take the night bus, I decided to stay there for a little while. Especially as, from the nearby O2 Bar And Grill I heard some more Weller sounds coming my way. A band called RoShambo was playing there and they included some Paul Weller covers. They saw me filming "Out Of The Sinking" and gave me a free CD! They were suprpised to see the video later on YouTube and commented on it.

-->

-->

Finally, it was time to leave, and I took the night bus to Leicester Square experiencing London by night once again after all these years. 

From Leicester Square, I grabbed a taxi to my hotel in Victoria at the cost of 13 GBP ("a snip!" as Smash Hits would have said back in the 80's)

SETLIST:
01. Peacock Suit
02. Out Of The Sinking
03. 22 Dreams
04. The Changingman
05. Wake Up The Nation
06. All I Wanna Do (Is Be With You)
07. From The Floorboards Up
08. Sea Spray
09. Shout To The Top
10. The Eton Rifles
11. Porcelain Gods
12. Invisible
13. One Bright Star
14. Empty Ring
15. You Do Something To Me
16. 7 And 3
17. Have You Made Up Your Mind
18. Push It Along
19. 111
20. All On A Misty Morning
21. Magic Bus
22. The Butterfly Collector
23. Brand New Start
24. Wild Wood
25. Echoes Round The Sun
26. Broken Stones
27. Whirlpool's End
28. Town Called Malice

Queen + Paul Rodgers in London 2008

You have probably noticed by now that a large percentage of my concert posts are about Bruce Springsteen. Yes, Bruce Springsteen is my favourite solo artist. However, my favourite band, and this was long before I discovered Bruce Springsteen, was Queen. Unfortunately, by the time I moved to the UK in 1988 they were no longer touring. And three years after that, we lost Freddie. Not only that, but on that day, the Greeks suddenly discovered Queen. Yes, the same people who were teasing me and bullying me for listening to "that faggot" were now talking about "a sad day for music" and "a great loss". Go figure. So, I never got the chance to see them live although I got lots of video tapes and DVD's. And as a hardcore fan, Queen were not just about Freddie Mercury to me and I kept following the solo careers of Brian May and Roger Taylor over the years. So when I learned that they had teamed up with Paul Rodgers (of Bad Company and Free) as a lead singer for a new album and a tour and was also offered a pre-sale link for their November 2008 London concert I jumped at the chance. OK, so I could not see Freddie live, but why not see Brian and Roger live? The truth is, I had seen both of them in person in 2001 at the traffic lights at the corner of Tottenham Court Road and Oxford Street opposite the Dominion Theatre where the "We Will Rock You" musical was playing. But this was a chance to see them perform. And not just perform, but perform Queen songs. And what's more Paul Rodgers was a respectable stand-in for Freddie, since he was not just a singer, but a rock singer, from a similar era.
And so, 10 years ago, in November 2008, I flew to London for this great gig. It was also the first time I was visiting the O2 Arena, which I had known as The Millennium Dome 8 years before that.
And yes, I saw what I wanted to see: Queen songs, but also Free and Bad Company songs since Paul was the lead singer. And I even saw a bit of Freddie. He appeared on the video screens not only on "Bohemian Rhapsody" (you can't have "Bohemian Rhapsody" without Freddie) but also on "Bijou". Because the band performed songs that Queen had never performed live, songs from "The Miracle" and "Innuendo" albums, like "I Want It All" and "The Show Must Go On". And there were also songs from the "The Cosmos Rocks" album which they had released with Paul Rodgers at the time. Apart from Paul singing his Free and Bad Company songs, Roger got his moment taking centre stage for a drum solo and "I'm In Love With My Car" (on which he sang the lead vocals on the "A Night At The Opera" album anyway) and Brian also had his own place in the spotlight with a guitar solo and his solo hit "Last Horizon". Somewhere at that point, Brian told the audience that in whichever city they were playing, they would play a local song. So what could they play at the O2 Arena then? A cover of "Maybe It's Because I'm A Londoner" to which the audience sang along.

And like the original Queen gigs it all ended with "We Will Rock You", "We Are The Champions" and "God Save The Queen".
All in all it was great entertainment for a Friday night, but before going home early on Sunday morning I also had the chance to see the Monty Python musical "Spamalot" on Saturday night. An amazing London weekend!

SETLIST:
01. Hammer To Fall
02. Tie Your Mother Down
03. Fat Bottomed Girls
04. Another One Bites The Dust
05. I Want It All
06. I Want To Break Free
07. C-lebrity
08. Surf's Up... School's Out!
09. Seagull
10. Maybe It's Because I'm a Londoner
11. Love Of My Life
12. '39
13. Drum Solo
14. I'm In Love With My Car
15. A Kind Of Magic
16. Say It's Not True
17. Voodoo
18. Bad Company
19. We Believe
20. Guitar Solo
21. Bijou
22. Last Horizon
23. Radio Ga Ga
24. Crazy Little Thing Called Love
25. The Show Must Go On
26. Bohemian Rhapsody
Encore:
27. Cosmos Rockin'
28. All Right Now
29. We Will Rock You
30. We Are The Champions
God Save The Queen

Queen + Freddie Mercury

Πριν από 20 χρόνια, ξημέρωσε στην Ελλάδα το πρωινό της 25ης Νοεμβρίου 1991. Και ξαφνικά όλη η χώρα γέμισε με fans των Queen. Όλοι μιλούσαν για την "μεγάλη απώλεια" του Freddie Mercury. Και εγώ αναρωτιόμουν που ήταν όλοι αυτοί την προηγούμενη δεκαετία όταν όλοι όσοι μιλούσαν Ελληνικά με κορόιδευαν που άκουγα "αυτές τις αγριαδερφάρες" και "αυτόν τον αρχιπ**στάρα" τον Mercury. Ο οποίος Mercury ήταν όντως bisexual, και πα΄νω που όλοι είχανε πιστέψει ότι ήταν αποκλειστικά ομοφυλόφιλος, αφού είχε πλέον μόνιμη σχέση με άντρα στο Λονδίνο, αποδείχτηκε ότι είχε και παράλληλη σχέση με γυναίκα στο Βερολίνο (Freddie! Όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει!).

Δυστυχώς, δεν πρόλαβα να δω τους Queen live. Όταν ήμουν πλέον Αγγλία το 1989 που έβγαλαν το Miracle είχαν πλέον σταματήσει τις περιοδείες. Γι αυτό και έστω ως παρηγοριά το 2008 πήγα στην O2 Arena στο Λονδίνο να δω το σχήμα Queen + Paul Rodgers που περιελάμβανε τους Brian May και Roger Taylor παρέα με τον Paul Rodgers στα φωνητικά (πρώην τραγουδιστής των Free και των Bad Company)

London Leftovers

...Και αφού είχα δει τον Roger Waters στο Manchester, γύρισα στο Λονδίνο με σκοπό να πάρω το αεροπλάνο για Αθήνα. Κάθησα όμως μία μέρα παραπάνω γιατί σε ένα κλαμπάκι του Λονδίνου είχε οργανωθεί το Bruce Springsteen fans 2nd off-tour Reunion Party. Τι είναι αυτό τώρα; Fans του Bruce Springsteen από όλη την Ευρώπη που κανονικά θα συναντιόντουσαν στην περιοδεία του, αφού όμως φέτος δεν έχει περιοδεία διοργανώσανε ένα παρτάκι στο Λονδίνο. Το party ήταν μάλιστα διήμερο αλλά εγώ πρόλαβα τη δεύτερη ημέρα, έχοντας μόλισ γυρίσει από το Manchester.
Εκείνη λοιπόν τη βραδιά, στο 12 Bar Club, ένα μικρό κλαμπάκι κοντά στην Tottenham Court Road, εμφανίστηκαν οι Miami & The Groovers από την Ιταλία οι οποίοι έπαιξαν όχι μόνο Bruce Springsteen, αλλά και Bob Dylan, Waterboys, Violent Femmes όπως φαίνεται από τα βιντεάκια, και δικά τους τραγούδια. Στα ενδιάμεσα μάλιστα μας ρωτούσαν και τί ώρα είναι για να ξέρουν πότε να σταματήσουν μια και από μία ώρα και έπειτα θα έπρεπε να κλείσει το μαγαζί.

Και μια που είμαστε στο Λονδίνο, ας πάμε σε ένα άλλο παραλειπόμενο από τις προηγούμενες ημέρες. Στον ευρύτερο χώρο της O2 Arena, όπου γίνονταν οι συναυλίες του Roger Waters, υπάρχει το British Music Experience, κάτι σαν interactive μουσείο της μουσικής στη Βρετανία

Αρχικά μου δώσανε αυτό το εισητήριο, δωρεάν, επειδή είχα εισητήριο για τον Roger Waters, ώστε να δω μια φωτογραφική έκθεση των Pink Floyd.

Εγώ όμως το αναβάθμισα σε... αυτό για να μπω παραμέσα και να δω όλο το μουσείο.

Εκτός από original εκθέματα, αποτελείται από διάφορες multimedia συσκευές από τις οποίες επιλέγει κανείς την εποχή και τα άρθρα που τον ενδιαφέρουν.


Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Ακουμπώντας το εισητήριο πάνω στη συσκευή την ώρα που παρακολουθείς το απόσπασμα / κλιπάκι κτλ που σε ενδιαφέρει, έχεις τη δυνατότητα γυρίζοντας σπίτι και μπαίνοντας στο site του British Music Experience και εισάγοντας τον κωδικό του εισητηρίου, να το ξαναδεις από την οθόνη του υπολογιστή.

Roger Waters : The Wall Live

Στο τελευταίο ταξίδι μου στην Αγγλία, είχα την ευκαιρία να δω 3 φορές το Wall Live με τον Roger Waters. Δύο φορές στο Λονδίνο (O2 Arena) και μία φορά στο Μάντσεστερ (MEN Arena).

\


Αυτό ήταν ίσως και το τελευταίο μου συναυλιακό απωθημένο. Γιατί όμως απωθημένο; Πίσω στο 1980 διάβαζα στο ΠΟΠ + ΡΟΚ για το μεγαλειώδες σώου που είχαν στήσει οι Pink Floyd στο Earls Court με την επισήμανση πως ένα τέτοιο σώου θα ήταν αδύνατο να μεταφερθεί ποτέ στην Ελλάδα. Ευτυχώς μετά από 31 χρόνια αυτό το show μπορεί να έλθει και στην Ελλάδα, άσχετα αν έπρεπε να περιμένουμε τελευταία στιγμη να ανακοινωθεί. Βοηθάει βεβαίως και το γεγονός ότι έχει εξοχικό ο Waters στην Ελλάδα και ήθελε να κλείσει εδώ την περιοδεία. Βεβαίως δεν υπήρχε περίπτωση να περιμένω τους Έλληνες διοργανωτές γι αυτό και έβγαλα εισητήρια για το εξωτερικό ένα χρόνο πριν. Θα σιγουρευτώ ότι θα εμφανιστεί στην Αθήνα, μόνο όταν μπω μέσα στο κλειστό του ΟΑΚΑ και ακούσω τις πρώτες νότες του In The Flesh?
Το Wall λοιπόν ήταν το αγαπημένο μου album εκείνης της χρονιάς (1980) και είχε λειώσει στο παίξιμο. Και με στεναχωρούσε που "κάπου εκεί έξω" στηνόταν ένα ζωντανό σώου βασισμένο σε αυτό, το οποίο εγώ δεν θα έβλεπα ποτέ. (Για να μη πούμε για την ταινία που οι φωστήρες της Ελληνικής λογοκρισίας είχαν χαρακτηρισει ακατάλληλη. Τι θα πάθαινε δηλαδή ένας 15χρονος έφηβος - που δεν είχε ακόμα βίντεο και δεν θα αποκτούσε για τα επόμενα 5 χρόνια αν έβλεπε την ταινία του Alan Parker; Αντιθέτως το Rambo και οι ταινίες του Τσακ Νόρις ήταν -νομίζω- κατάλληλες).
Αρκετά με τη γκρίνια του παρελθόντως, ας μιλήσουμε και λίγο για τις συναυλίες. Όλες οι συναυλίες της περιοδείας γίνονται αυστηρά σε κλειστούς χώρους. (Ίσως αυτό να έχει να κάνει και με τις προβολές που πρέπει να γίνουν πάνω στον τοίχο). Ακόμα και στην αρένα, υπάρχουν καθίσματα.

'Οσο ναναι Το Wall δεν είναι η συναυλία την οποία θα παρακολουθήσεις χοροπηδώντας από την αρχή ως το τέλος - Άντε να λικνιστείς στο Another Brick In The Wall (το Part 2 εννοείται), ίσως και στο Run Like Hell. Μέχρις εκεί!
Μπαίνοντας λοιπόν στο χώρο της συναυλίας, από τα ηχεία ακούγεται η μουσική -κυρίως- του John Lennon. Όταν φτάσει η ώρα της έναρξης, θα ξεκινήσει με μια αναπαράσταση της κλασικής σκηνής του Spartacus του Stanley Kubrick.

Για να μπει -απότομα όπως και τότε- το In The Flesh? Εφέ και πυροτεχνήματα, δυσανάλογα πολλά με το τι θα επακολουθήσει στη συνέχεια.

Λίγο πριν το τέλος του κομματιού, κοιτάξτε στην οροφή.Ναι είναι ένα πολεμικό αεροπλάνο. Το οποίο θα φύγει από τη θέση του και θα συντριβεί / εκραγεί πάνω στη σκηνή.

Συνέχεια με Thin Ice, και ο Roger έρχεται μπροστά στη σκηνή. Another Brick In The Wall Part 1 και η πρώτη φωτογραφία από πολλές ανθρώπων που έχουν χαθεί σε διάφορους πολέμους προβάλλεται. Είναι ο πατέρας του.

The Happiest Days Of Our Lives και είναι η ώρα για την πρώτη από τις γιγάντιες μαριονέτες: Ο δάσκαλος, που μας οδηγεί στο πασίγνωστο πλέον Another Brick In The Wall Part 2, όπου στη δεύτερη στροφή μικροί μαθητές θα ανέβουν στη σκηνή για να τραγουδήσουν με τη σειρά τους "We don't need no education..."

Στο τέλος του κομματιού θα προβληθούν τα στοιχεία άλλου ενός ανθρώπου που χάθηκε σε... πόλεμο. Του Βραζιλιάνου Jean Charles De Menezes, που δολοφονήθηκε από αστυνομικούς στον υπόγειο του Λονδίνου οι οποίοι βλέποντας τη φάτσα του και το χρώμα του, τον έκοψαν για Άραβα τρομοκράτη. Ίσως η πιο άβολη στιγμή για το Βρετανικό ακροατήριο

Σειρά έχει το Mother όπου ο Roger θα το τραγουδήσει ντουέτο με τον εαυτό του, σε ταινία γυρισμένη στις πρώτες συναυλίες του Wall στο Earls Court το 1980

Είναι και η ώρα να εμφανιστεί η δεύτερη μεγάλη μαριονέτα, αυτή της μητέρας

Στον στίχο "Mother should I trust the government", η πληρωμένη απάντηση έμφανίζεται στον τοίχο: "No f**king way!". 'Εχει βέβαια προλάβει να πεταχτεί από τη θέση του και να το φωνάξει ο Pap Dx μια και το έχει ήδη δει στη προηγούμενη συναυλία...

Συνέχεια με Goodbye Blue Sky, και η προβολή στον τοίχο που στάθηκε αφορμή να κατηγορηθεί ο Waters για αντισημητισμό (Τι πρωτόπτυπο). Τι ακριβώς συμβαίνει; Εμφανίζεται ένα αεροπλάνο ("Did you hear the falling bombs") το οποίο αντί για βόμβες, ρίχνει: Σταυρούς, αστέρια του Δαυίδ, Ημισέληνους, σφυροδρέπανα, δολάρια, σήματα της Mercedes, σήματα της Shell, σήματα της McDonald's (Στο Manchester δεν είδα καθόλου σήματα της McDonald's. Δικιά μου λάθος εντύπωση; Έχει να κάνει με το ότι η McDonald's είναι κύρια χορηγός της MEN Arena; Τυχαίο ή δεν νομίζω;)

Φυσικά, η κυβέρνηση του Ισραήλ διαμαρτυρήθηκε. Και τι ζήτησε; Μαντέψτε: Να μην εμφανίζονται τα άστρα του Δαυίδ; Χάσατε! Ζήτησε αμέσως μετά τα άστρα του Δαυίδ να μήν εμφανίζονται τα σήματα του δολαρίου! Γιατί λέει έτσι εδραιώνεται το στερεότυπο που συνδέει τους Εβραίους με τη φιλαργυρία, ή κάτι τέτοιο. Και τι ακριβώς έκανε ο Waters; Άλλαξε τη σειρά έτσι ώστε μετά τα άστρα του Δαυίδ να πέφτει κάτι άλλο και τα σήματα του δολαρίου να εμφανίζονται αργότερα. Και όλοι έμειναν ευχαριστημένοι!.

Συνέχεια με Empty Spaces/What Shall We Do Now και με προβολες κάποιων animation τα οποία μας είναι ήδη γνωστά απ'τη ταινία



Young Lust, ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχει γράψει ο Gilmour για τους Pink Floyd,(μετά το Comfortably Numb βέβαια) ενώ στον τοίχο προβάλλονται κοπέλες σε διάφορες φάσεις ημιγυμνίας.

One Of My Turns, και ο Waters τραγουδάει μόνος του καθισμένος ανάποδα σε μια καρέκλα στη μέση της σκηνής, ενώ εμφανίζεται άλλη μια από τις γιγάντιες μαριονέτες, αυτή της συζύγου καθώς περνάμε στο Don't Leave Me Now.


O Waters αποχωρεί από τη σκηνή, ενώ μόνο λίγα μέρη του τοίχου έχουν μείνει ακάλυπτα. Ξεκινάει το Another Brick In The Wall Part 3 με γρήγορες πλέον τις εναλλαγές των εικόνων και στο τέλος του, στην ενότητα The Last Few Bricks μπαίνουνε σιγά σιγά και τα υπόλοιπα τούβλα στον τοίχο.

Στο τέλος και ενώ έχει απομείνει μόνο ένα μικρό άνοιγμα στον τοίχο, ξεκινάει το Goodbye Cruel World. Εκεί είναι που στο τέλος του κομματιού μπαίνει και το τελευταίο τουβλο στον τοίχο και τελειώνει το πρώτο μέρος.


Σε όλη τη διάρκεια του διαλείμματος προβάλλονται στον τοίχο εικόνες και σύντομα βιογραφικά ανθρώπων που έχουν χαθεί σε "πολέμους" (είτε μιλάμε για πραγματικούς πολέμους, είτε για τρομοκρατικές ενέργειες κοκ)



Το δεύτερο μέρος ξεκινάει με το Hey You, ενώ η μπάντα δεν φαίνεται, πουθενά και το μόνο που βλέπουμε είναι ο κενός άσπρος τοίχος.

Μόνο προς το τέλος του κομματιού και καθώς περνάμε σιγά σιγά στο Is There Anybody Out There θα προβληθεί ένα animation δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι ο τόιχος περικυκλώνει τον ήρωά μας.
Και ξαφνικά ένα κομμάτι του τοίχου ανοίγει και εμφανίζεται ο Waters σε έναν καναπέ με μια λάμπα δίπλα του και μία τηλεόραση να τραγουδάει το Nobody Home.

Με το τέλος του κομματιού θα κλείσει έτσι όπως άνοιξε και θα περάσουμε στο Vera και κατόπιν στο Bring The Boys Back Home ενώ προβάλλονται εικόνες συγγενών που επιστρέφουν από το μέτωπο.

Και έρχεται η ώρα του Comfortably Numb! Τις παλιές καλές μέρες των Pink Floyd αυτή θα ήταν η στιγμή του David Gilmour. Τώρα εμφανίζεται ο κιθαρίστας του Waters. Ο Gilmour εμφανίστηκε στην πραγματικότητα, αλλά μόνο στις 12/05 μαζί με τον Nick Mason, drummer των Pink Floyd. Το σκηνικό λοιπόν έχει ως εξής: Ο Waters, κάτω στη σκηνή και μπροστά από τον τοίχο, ο κιθαρίστας και ο δεύτερος τραγουδιστής επάνω στον τοίχο σε 2 διαφορετικά σημεία.

The Show Must Go On, και περνάμε πλέον στο τελευταίο μέρος της παράστασης. Το λογότυπο με τα σταυρωτά σφυριά εμφανίζεται στον τοίχο και ο Waters με τη σειρά του φορώντας μια δερμάτινη καμπαρντίνα, που παραπέμπει κατευθείαν στο ναζισμό ενώ ακούγεται το In The Flesh...

"Who let this riff raff into the room?
This one's smoking a joint
And the other one's got spots
If I had my way I'd have all of you shot!"
Και όντως το κομμάτι κλείνει με τον Waters να... πυροβολεί το κοινό, πάνω από το οποίο πετάει το ιπτάμενο γουρούνι

Waiting For The Worms και τα σφυριά παρελαύνουν στον τοίχο.

Stop! και πλέον είμαστε έτοιμοι για το φινάλε, την δίκη, The Trial.

Όλη η δράση εξιστορείται με τις προβολές στον τοίχο οι οποίες μας είναι ήδη γνωστές από την ταινία του Alan Parker το μακρινό 1983.





"Tear down the wall!" και έρχεται η ώρα να γκρεμιστεί ο τοίχος. Οι θεατές που βρίσκονται στις πρώτες σειρές νοιώθουν ότι έρχεται κατά πάνω τους. Ταυτόχρονα πέφτει και χαρτοπόλεμος τα κομμάτια του οποίου είναι στα σχήματα που έπεφταν αντί για βόμβες από τα αεροπλάνα νωρίτερα. Δηλαδή, σταυροί, ημισέληνοι, αστέρια του Δαβίδ κτλ. Και μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία... κατεδάφισης έρχονται στη σκηνή όλοι οι μουσικοί και παίζουν όλοι μαζί ένα ακουστικό Outside The Wall.

Ο Waters και η μπάντα αποχωρόυν, το show έχει τελειώσει και έχουν απομείνει μόνο οι τεχνικοί που μαζεύουν τα πεσμένα τούβλα.