Alan Wilder & Recoil στο Fuzz Club

Όσο ήταν ακόμη στους Depeche Mode, o Alan Wilder είχε ήδη ξεκινήσει το προσωπικό του project, τους Recoil. Και αφοσιώθηκε σ'αυτό όταν εγκατέλειψε τους DM. Και τελικά φέτος κυκλοφόρησε το Selected, που είναι στην ουσία μια συλλογή με κομμάτια από όλα αυτά τα χρόνια. Στην διάρκεια της περιοδείας που ξεκίνησε για την προώθησή του πέρασε και από την Αθήνα, την Κυριακή 11 Απριλίου στο Fuzz Club.


Να διευκρινήσω πρώτα απ'όλα ότι δεν επρόκειτο για μια συνηθισμένη συναυλία. Και αυτό το αναφέρω γιατί όταν ανέβασα 2 βιντεάκια στο YouTube, κάποιος τα σχολίασε με αυτόν ακριβώς τον τρόπο:
"Μάλλον είχες πρόσκληση... Ποιοί Recoil? Πληρώσαμε 28 ευράκια (25+αύξηση του ΦΠΑ!!!) για να δούμε ένα DJSet ενός τύπου που παίζει με το midi και ενός άλλου που κοιτάει ένα κομπιούτερ? Η μεγαλύτερη π*****ά που παρακολούθησα ποτέ, γαμώ τα λαϊβ σας"

Πράγματι, στην ουσία μιλάμε για ένα DJ set, συνοδεία ενός keyboard. Και πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι πρόκειται για ηλεκτρονική μουσική η οποία δεν είναι ταυτοχρόνως και ποπ, δεν μιλάμε δηλαδή για electro-pop. Κάποια κομμάτια είχαν φωνητικά, από τους guest vocalists που έχει κατά καιρούς χρησιμοποιήσει ο Alan, τα οποία τη βραδιά εκείνη ακούστηκαν προηχογραφημένα. Και όλα αυτά με την ταυτόχρονη προβολή video στους 3 από τους 4 τοίχους του club.

Είναι λοιπόν περισσότερο ένα show παρά μια συναυλία. Όπως για παράδειγμα όταν έρχεται ο Tiesto, δεν παίζει τα κομμάτια του ζωντανά, αλλά αλλάζει δίσκους, CD, ή MP3, DJ είναι ο άνθρωπος. Αυτή θα ήταν και η απάντηση που είχα σκεφτεί να δώσω στον φίλο που έκανε το συγκεκριμένο σχόλιο, αλλά με κάλυψε απόλυτα αυτό που πόσταρε η φίλη που σχολίασε αμέσως μετά από αυτόν:
"t****z είχες καμιά ιδέα σε ποια συναυλία πήγαινες ή έτσι είδες φως και μπήκες; Και video υπήρχαν στο youtube από τις προηγούμενες πόλεις που έπαιξαν και ο ίδιος ο Wilder είχε πει σε συνέντευξή του ότι δεν θα είναι η κλασική "ροκ εντ ρολ" συναυλία...

Όσον αφορά τη "συναυλία" (νάτη πάλι αυτή η λέξη), το Fuzz δεν γέμισε. Δεν ξέρω αν αυτό την κατατάσσει στις "αποτυχημένες" το θέμα είναι ότι μπορούσες να κινηθείς ελεύθερα και να πιεις την μπύρα σου σαν άνθρωπος. Το δε κοινό ενθουσιάστηκε ιδιαίτερα, όταν κάποια στιγμή "πέρασε" και ένα απόσπασμα από το Never Let Me Down Again των Depeche Mode όπως μπορούμε να δούμε και στο παρακάτω βίντεο:


Support έπαιξαν οι Έλληνες Itenef. Παίζουν και αυτοί electro και στη μουσική τους θα ακούσετε ήχους που ίσως θα σας θυμίζουν τους Depeche Mode της δεκαετίας του '80.


Το album "Recoil:Selected" κυκλοφορεί σε διάφορα formats ένα από τα οποία είναι και ένα box set με 3 CD και 1 DVD (το οποίο μάλλον θα περιέχει τα βίντεο που προβάλλονταν κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους. Είναι όμως ακριβό, και γίνεται ακόμα ακριβότερο από την επιμονή του μοναδικού διαδικτυακού καταστήματος που το διαθέτει να το αποστέλλει μόνο με courier. Ειδικά αν δεν κατοικείτε στη Βρετανία...

Αντίο Παρασκευή

Όταν παίζεις ένα Λόττο, πόσες είναι οι πιθανότητες να κερδίσεις; Όχι πολλές, φαντάζομαι ότι θα συμφωνείτε.
Όταν όμως πιάνει φωτιά το κεντρικό της Marfin και μαθαίνεις ότι υπάρχουν 3 νεκροί, πόσες είναι οι πιθανότητες να είναι ο δικός σου άνθρωπος ένας από αυτούς; Μάλλον πολύ περισσότερες. Και το χειρότερο είναι να το μαθαίνεις την επόμενη μέρα, ανοίγοντας μια ιστοσελίδα. Δεν περιγράφεται το συναίσθημα να αντικρίζεις ξαφνικά το ονοματεπώνυμο που ήλπιζες να μην ήταν εκεί. Και να νοιώθεις, όσο παράξενο κι αν ακούγεται ότι σε κοιτάει και αυτό μέσα από την οθόνη.
Γιατί για κάποιο περίεργο λόγο, ίσως λόγω της νομοθεσίας περί προσωπικών δεδομένων, την ημέρα του συμβάντος δεν ανακοινώθηκε κανένα όνομα. Και έμεινες όλη μέρα με την ελπίδα ότι "μάλλον είναι καλά".
Ας χρησιμοποιήσω λοιπόν και εγώ ένα post από το δικό μου blog, για να πω ένα τελευταίο αντίο στη φίλη, συμφοιτήτρια και συγκάτοικο στα φοιτητικά μας χρόνια.
Στην Παρασκευή.

Alison, τότε και τώρα

Όπου Alison, εννοούμε την Alison Moyet δηλαδή. Βέβαια όταν λέμε "τότε", μη φανταστείτε ότι θα πάμε πίσω στο 1982 (αν και τότε άρχισα να ακούω Yazoo, όταν πρωτοεμφανίστηκαν ως το καινούργιο group του Vince Clarke που μόλις είχε εγκαταλείψει τους Depeche Mode - και ναι, άκουγα από τότε Depeche Mode). Θα πάμε μόνο 2 χρόνια πίσω, στο 2008.
Όλα ξεκίνησαν από ένα διαδικτυακό forum, όπου τέθηκε το ερώτημα : "What is your synthpop top 5?" Η απάντησή μου ήταν η ακόλουθη:
1.Depeche Mode
2.Pet Shop Boys
3.OMD
4.Yazoo
5.Erasure
Δεν άντεξα όμως και έκανα και ένα σχόλιο: "The only ones I haven't seen live are Yazoo (Pretty much impossible now, I guess... Although reunions are always possible...)". Λίγες μέρες μετά ανακοινώθηκε το reunion και η αντίστοιχη περιοδεία. Αν αυτό δεν ήταν σημάδι της μοίρας, δεν ξέρω ως τι άλλο μπορεί να ερμηνευτεί. Έτσι στις 7 Ιουνιου του 2008 βρέθηκα στο Manchester για να δω τους Yazoo live και να συμπληρωθεί έτσι αυτό το "κενό" στο δικό μου synthpop top 5


Η συναυλία ήταν στο ιστορικό Apollo του Manchester



Δυστυχώς, τότε ήμουν νέος και ψαρωμένος στον συναυλιακό τουρισμό και πίστεψα αυτό που αναγραφόταν στο πίσω μέρος του εισητηρίου, ότι δηλαδή απαγορεύονται όλες οι φωτογραφικές μηχανές. ("Ευτυχώς" όπως θα λεγε και ο φίλος μου ο δόκτωρας). Έτσι, οι μόνες φωτογραφίες που έβγαλα ήταν με το κινητό μου. (Αυτό που τελικά ισχύει είναι ότι επιτρέπονται οι compact μηχανές και απαγορεύονται οι SLR και οι βιντεοκάμερες).

Ακούσαμε όλα τα γνωστά από τα νιάτα μας τραγούδια των Yazoo και ειδικά αυτά από το δεύτερο album τα οποία δεν είχαν παιχτεί ποτέ ζωντανά, μια και διαλύθηκαν αμέσως μετά την κυκλοφορία του. Θυμάμαι, μετά το τέλος της συναυλίας έναν Σουηδό φίλο μου να αναφωνεί: "This woman was born to sing!"

Με αυτές τις αναμνήσεις λοιπόν, ήταν που έτρεξα να βγάλω εισητήριο για το μέγαρο ώστε να δω τον παίδαρο (την Alison δηλαδή), ως solo καλλιτέχνη πλέον στις 20 Μαρτίου.



Η πρώτη μου εντύπωση μόλις βγήκε στη σκηνή, ήταν ότι είχε μείνει η μισή (από πλευράς μεγέθους) σε σχέση με το 2008. Βέβαια, αν και δεν την έχω δει από πολύ κοντά, νομίζω ότι είναι και πολύ ψηλή. Εγώ έτσι κι αλλιώς από την δεκαετία του 80, όταν ήταν στα full κιλά της, την θεωρούσα όμορφη, οπότε ποτέ δεν με ένοιαξε αυτό. Ευτυχώς δεν τηρήθηκε το "πρόγραμμα" που αναφερόταν στο δελτίο τύπου (το οποίο ήταν μάλλον το tracklisting της καινούργιας συλλογής που η εταιρία επέμενε να κυκλοφορήσει, όπως ανέφερε η ίδια σε μια πρόσφατη συνέντευξη), με αποτέλεσμα να απολαύσουμε ένα παραπάνω κομμάτι από τους Yazoo, και περισσότερα από τα 2 πρώτα albums που είχαν σημειώσει και τη μεγαλύτερη επιτυχία. Τα περισσότερα κομμάτια ήταν με διαφορετική ενορχήστρωση από αυτές που έχουμε συνηθίσει από τα albums (και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και τζαζέ θα μπορούσα να πώ)
Κάποια από τα κομμάτια που είπε, όχι με τη σειρά που ακούστηκαν, αλλά με χρονολογική περίπου σειρά, όσα θυμάμαι βέβαια

Only You
Situation
Don't Go
από τους Yazoo. Σε αυτά θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και το Ode To Boy II που το είχε ηχογραφήσει και με τους Yazoo ως Ode To Boy (σκέτο)
Love Resurrection (το πρώτο της solo single)
All Cried Out (το δεύτερο, που ποτέ δεν με ενθουσίαζε και ιδιαίτερα, αλλά στο κοινό άρεσε και το χειροκρότησε)
That Ole Devil Called Love
Is This Love (αγαπημένο από το δεύτερο album)
Weak In The Presence Of Beauty ("This song is like old boyfriends. You know you loved them once...")
Ordinary Girl (σε ενορχήστρωση "without the kitchen sink" όπως το παρουσίασε, και κατάφερε να αρέσει και σε μένα που ποτέ δεν με ενθουσίαζε)
Love Letters (Έγινε "ο χαμός")
This House
Ne Me Quitte Pas
It Won't Be Long
The Windmills Of Your Mind (Το γνωστό μας από την "Υπόθεση Τόμας Κράουν". Ή όπως με ρώτησε μια κυρία στο stand με τα CD "Ποιο ήταν εκείνο το Ελληνικό που είπε; Εκείνο μωρέ της Κανελλίδου..." )
Αυτά είναι όσα θυμάμαι, και αφησα για το τέλος το τελευταίο κομμάτι (της... κανονικής διάρκειας): Όταν το 1994 είχα σχεδόν ξεχάσει την Alison Moyet έβγαλε αυτό το καταπληκτικό κομμάτι και με άφησε σύξυλο : Whispering Your Name. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι το θυμόταν και το Ελληνικό κοινό.

Μετά το τέλος της συναυλίας χτύπησα (κυριολεκτικά το "τσάκισα") το stand με τα CD's. Και επειδή οι κοπέλες που τα πουλούσαν όπως ομολόγησαν δεν είχαν ιδέα από τη δισκογραφία της Alison, ανέλαβα να καθοδηγήσω το αγοραστικό κοινό: "Αυτή είναι συλλογή του 1995, αυτή του 2001 και αυτή η καινούργια", "Σ'αυτό το album βρίσκεται το κομμάτι που ψάχνετε", "Μήπως υπάρχει άλλο ένα Essential για τον κύριο;", "Όχι κυρία μου δεν είναι της Κανελλίδου το κομμάτι"...

Στο σταθμό του Μονάχου (μόνο μ'άφησες άχου)

Όταν τον περασμένο μήνα ανακοίνωνα σε φίλους ότι θα πήγαινα για ένα Σαββατοκύριακο στο Μόναχο, η πρώτη ερώτηση μου μού έκαναν όλοι ήταν "Για ποιους;", εννοώντας για ποιο συγκρότημα, ή ποιον καλλιτέχνη, καθώς φαντάζονταν ότι θα πήγαινα σε κάποια συναυλία.

Όμως αυτή τη φορά δεν πήγαινα για συναυλία. Μάλιστα ήταν η πρώτη φορά που θα πήγαινα στο εξωτερικό χωρίς να πάω σε συναυλία εδώ και 2 χρόνια (Η τελευταία φορά ήταν το 2008 που πήγα στην Αυστρία για το Euro 2008). Αυτή τη φορά ο σκοπός του ταξιδιού ήταν διαφορετικός. Μια φίλη συμμετείχε σε μια έκθεση κοσμημάτων και με κάλεσε να πάω και εγώ. (Πολύ ωραία τα κοσμήματά της. Δείτε τα εδώ.)

Οι αφίξεις στο αεροδρόμιο. Προσέξτε αυτή τη κίτρινη γραμμή. Είναι για να υποδεικνύει σε αυτούς που περιμένουν απ'έξω, που πρέπει να στέκονται για να μπορούν άνετα να βγαίνουν όσοι φτάνουν. Μια τέτοια γραμμή στην Ελλάδα θα ήταν εντελώς άχρηστη, γι αυτό και στο Ελ.Βενιζέλος έχει τοποθετηθεί κάγκελο, αλλιώς θα ορμούσαν όλοι μπροστά.

Δυστυχώς, στο αεροδρόμιο του Μονάχου χρησιμοποιούν τα Windows, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα

Fast food με θαλασσινά της Βόρειας Θάλασσας

Μπύρες, μπύρες, μπύρες

Ο Πάπας!

Αναμνηστικά για τους φιλάθλους της Μπάγερν

Τελικά, από τα 80's, δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς!

Λουκάνικα και μπύρες. Τι άλλο να ζητήσει κανείς απ' αυτή τη ζωή;

Η μπυραρία του Αυγουστίνου, όπου και απολαύσαμε τα παραπάνω λουκάνικα και τις μπύρες

Συμπεράσματα από αυτή τη φωτογραφία:

1.Η παραπαιδεία ανθεί και στο Μόναχο

2.Ο δικηγόρος στα Γερμανικά λέγεται Dikigoros

Το εκθεσιακό κέντρο που φιλοξενούσε την έκθεση

Πάπιες, στη παγωμένη λίμνη του εκθεσιακού κέντρου

Στην επιστροφή από την μπυραρία, πέσαμε πάνω σε μια performance του Helly Meiler, ενός "διάσημου" street artist του Μονάχου. Μετά την performance μπορεί κανείς να αγοράσει το CD του. Ο Helly Meiler είναι ειδικός να ειρωνεύεται κάθε προέλευσης εθνικότητα που συναντάει στο ακροατήριό του. Και για να καταλάβετε πόσο ρόμπες έχουμε γίνει στην Ευρώπη οι Έλληνες θαυμάστε τον διάλογο που είχαμε μόλις πήγα να πληρώσω το CD:
- How much is your CD?
- 10 Euros. Where are you from?
- Greece.
- Go away! You have no money!

Συναυλίες 2009

Όπως ανέφερα και στο πρώτο μου post, τρελλαίνομαι για συναυλίες. Και η περσινή χρονιά ήταν για μένα η πιο πλούσια σε συναυλίες ever, και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Τον συναυλιακό τουρισμό τον ξεκίνησα... κατά λάθος. 'Οταν το 2006 ακυρώθηκε η συναυλία των Rolling Stones στην Αθήνα, που τόσο την περίμενα (παρόλο που τους είχα δει και το 1998 όταν είχανε έρθει), και η διοργανώτρια DidiMusic δεν έκανε καμμία προσπάθεια να την διοργανώσει σε άλλη ημερομηνία, ή έστω την επόμενη χρονιά που συνεχιζόταν η περιοδεία των Stones, τα πήρα στο κρανίο. Έτσι την επόμενη χρονιά, που είχα αποφασίσει να πάω για διακοπές στη Γαλλία, ανακάλυψα πως έπαιζαν εκεί. Έτσι, το 2007 τους είδα στη Lyon. Το ένα έφερε το άλλο, και σιγά σιγά άρχισα να πηγαίνω Σαββατοκύριακα (ώστε να μη χρειάζεται να ζητάω και άδεια) στο εξωτερικό μόνο για συναυλίες. Στη πορεία, συνάντησα και άλλους τρελλούς σαν και εμένα, με αποκορύφωμα τη περσινή συναυλία του Bruce Springsteen στη Ρώμη όπου μαζευτήκαμε 60 άτομα από Ελλάδα και Κύπρο.
Ορίστε λοιπόν οι συναυλίες μου του 2009, με φωτογραφίες και βίντεο που τράβηξα εγώ.
(ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Δεν έχω και πολύ σταθερό χέρι)





Monika, Aθήνα, 22/01/2009, Gagarin






Paul Weller, Λονδίνο, 21/03/2009, O2 Arena





AC/DC, Αθήνα, 28/05/2009, ΟΑΚΑ





HARD ROCK CALLING Day 1 : The Killers, Λονδίνο, 26/06/2009, Hyde Park





HARD ROCK CALLING Day 2 : Neil Young, Λονδίνο, 27/06/2009, Hyde Park





HARD ROCK CALLING Day 3 : Bruce Springsteen, Λονδίνο, 28/06/2009, Hyde Park





Tiesto, Αθήνα, 04/07/2009, Ολυμπιακό Συγκρότημα Ελληνικού




Santana, Αθήνα, 08/07/2009, OAKA





Oasis, Λονδίνο, 11/07/2009, Wembley Stadium





Paul Weller, Αθήνα, 14/07/2009, Θέατρο Βράχων Βύρωνα





Bruce Springsteen, Ρώμη, 19/07/2009, Stadio Olimpico


(μαζί με άλλους 60 Έλληνες)





Bruce Springsteen, Τορίνο, 21/07/2009, Stadio Comunale






Bruce Springsteen, Udine, 23/07/2009, Stadio Friuli





U2, Cardiff, 22/08/2009, Millennium Stadium





ZZ Top, Αθήνα, 24/10/2009, Ολυμπιακό Κέντρο Φαλήρου





Depeche Mode, Βαρκελώνη, 21/11/2009, Palau Sant Jordi
(Σιγά μην περιμέναμε από τη Didimusic να τους ξαναφέρει μετά το φιάσκο του Terra Vibe)





Nouvelle Vague, Αθήνα, 27/11/2009, Gagarin






From The Jam, Λονδίνο, 16/12/2009, Sheperd's Bush O2 Empire





Και μία συναυλία, που δεν ξεκίνησε ποτέ:


Depeche Mode, Μαλακάσα, 12/05/2009, Terra Vibe