Nouvelle Vague

3 φορές έχω δει τους Nouvelle Vague. Το 2007, το 2009 και το 2011. Κάθε 2 χρόνια δηλαδή. Τις 2 πρώτες φορές στο Gagarin και φέτος στη Τεχνόπολη. Διάβασα ένα άρθρο γι αυτούς πριν από 5 χρόνια στο ΕΨΙΛΟΝ της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας και μου κίνησαν την περιέργεια. Οι Nouvelle Vague (που σημαίνει "νέο κύμα" στα Γαλλικά) διασκευάζουν κομμάτια new wave (που σημαίνει "νέο κύμα" στα Αγγλικά) σε ρυθμούς bossa nova (που σημαίνει "νέο κύμα" στα Πορτογαλικά). Αυτό πρακτικά σημαίνει κομμάτια της Βρετανικής κυρίως σκηνής, χονδρικά της εποχής 1977-1984. Θέλετε παραδείγματα; Heart Of Glass των Blondie, God Save The Queen των Sex Pistols, Just Can't Get Enough των Depeche Mode, Don't Go των Yazoo, Friday Night Saturday Morning των Specials, Guns Of Brixton των Clash, Love Will Tear Us Apart των Joy Division, Blue Monday των New Order, Sweet Dreams Are Made Of This των Depeche Mode μεταξύ άλλων. Έβγαλαν 2 αλμπουμ σ'αυτό το στυλ. Στο τρίτο, συνεργάστηκαν με τους αυθεντικούς καλλιτέχνες τα κομμάτια των οποίων διασκεύαζαν. Και στο τέταρτο και πιο πρόσφατο διασκευάζουν Γαλλικά κομμάτια της ίδιας περιόδου. Τους ταργουδιστες και τις τραγουδίστριες του συγκροτήματος τους/τις διαλέγουν με τον όρο να μην έχουν ακούσει τις αυθεντικές εκτελέσεις των κομματιών ώστε να τα αποδίδουν με τον δικό τους τρόπο.

Κόλλησα μετά από αυτή τη πρώτη βραδιά στο Gagarin και ξαναπήγα να τους δω, 2 χρόνια μετά στον ίδιο χώρο.

Με μία επιπλέον τραγουδίστρια αυτή τη φορά και ακόμη καλύτερη εμφάνιση.


Ξανά λοιπόν στην Αθήνα, σε ανοικτό χώρο αυτή τη φορά, τον περασμένο Σεπτέμβριο.

Από τα απρόοπτα της βραδιάς ο παππούς που έκανε στριπτήζ προσπαθώντας να σαγηνεύσει τις 2 τραγουδίστριες.

Να σημειώσουμε ακόμα ότι στις 2 τελευταίες από αυτές τις 3 συναυλίες support έπαιξε η δικιά μας Όλγα Κουκλάκη η καριέρα της οποίας, κυρίως στην ηλεκτρονική μουσική ξεκίνησε από τη Γαλλία.

Στη φετινή συναυλία μάλιστα, τραγούδησε μαζί της η μία από τις τραγουδίστριες των Nouvelle Vague και η ίδια ανταπέδωσε αργότερα ανεβαίνοντας στη σκηνή για να τραγουδήσει μαζί τους το Blue Monday.

Θα πετύχετε συχνά την Όλγα να παίζει DJ sets στο Loop, στο Θησείο

Η πραγματική συναυλία του καλοκαιριού

Μπορεί για τους περισσότερους η καθιερωμένη συναυλία του καλοκαιριού να ήταν αυτή των Bon Jovi, για μένα όμως ήταν αυτή εδώ, των Pulp

Συναυλία που να μην είναι heavy metal, μέσα στη μέση του καλοκαιριού, Αυγουστιάτικα, την καθιερωμένη περίοδο των διακοπών όπου παραδοσιακά λαμβάνουν χώρα "τα μπάνια του λαού" θα ήταν κανονικά μια συνταγή για αποτυχία. Δεν ήταν όμως. Κάποιοι φίλοι μου μάλιστα έκοψαν τις διακοπές τους στη μέση για να έρθουν.

Κανένα παράπονο. Ο Jarvis και η παρέα του μας έδωσαν αυτό ακριβώς που ζητούσαμε. Ειδικά στο Disco 2000, το χοροπηδητό που έπεσε ήταν άνευ προηγουμένου!




Do YOU remember the first time?

Η καθιερωμένη συναυλία του καλοκαιριού

Κάθε καλοκαίρι, υπάρχει αυτό που λέμε "η καθιερωμένη συναυλία"¨. Η συναυλία η οποία γίνεται μέσα στο καλοκαίρι και γι αυτήν μιλάνε όλοι. Πέρσι ήταν οι U2. Πρόπερσι μάλλον οι AC/DC. (Αν και όλος ο κόσμος μιλαγε περισσότερο για αυτή των Depeche Mode που δεν έγινε ποτέ). To 2008 ήταν η Madonna. Εντάξει, ξέρω πως η Madonna δεν ήρθε το καλοκαίρι, αλλά καλοκαίρι ήταν όταν έγινε η μεγάλη φασαρία με τα εισητήρια. Και στο κάτω-κάτω δικό μου είναι το blog και τις ανακατεύω τις εποχές όπως θέλω, ΟΚ;

Φέτος λοιπόν ήταν αυτή των Bon Jovi. Τους είχα δει στα ντουζένια τους το 1989 στη Wembley Arena, αλλά δεν είχα αντίρρηση να τους ξαναδώ 22 χρόνια μετά.

Ακριβώς μία βδομάδα μετά το πολυδιαφημισμένο ηχητικό Πυξλαξικό φιάσκο των 11 Ευρώ, μόλις μπήκα στο στάδιο, παρόλο που ήμουνα αρένα κοίταξα ψηλά προς τις κερκίδες και είδα αυτό:

Ναι! Ηχεία στις κερκόιδες! Ο Ντέμης (δηλαδή η Eleven Concerts), δεν δίστασε να ξοδευτεί για να βάλει μερικά ηχεία παραπάνω ώστε να υπάρχει σωστός ήχος παντού. Χάρηκα που είχε μεγάλη επιτυχία η συναυλία, ελπίζω να έβγαλε μπόλικα χρήματα ο Ντέμης ώστε να φέρνει αυτός πλέον τα μεγάλα ονόματα και όχι οι άλλοι που εκτός των άλλων μας τρέχουνε και στο Πέρα Βάιμπ. Ντέμη θεέ, πάρε την ΠΑΕ! (Ε, χμ, εντάξει, αυτό το έχεις κάνει ήδη :LOL:)

Όσο για τους Bon Jovi, ήταν απολαυστικοί για δύο ώρες, γύρισε και ο Sambora, έ, τι άλλο να ζητήσουμε. Κάποιοι είπαν ότι τα έφτυσαν στο τέλος, αλλά εγώ δεν τα προσέχω κάτι τέτοια. Όσο να ναι έχουν περάσει και κάποια χρόνια...
Βέβαια, όσον αφορά τη καθιερωμένη συναυλία του καλοκαιριού, για μένα ήταν μάλλον η επόμενη...
(Βλέπε επόμενο post όταν αναρτηθεί)

Pyx Lax 360 No Sound World Tour

Όταν έχεις φέρει Rolling Stones, Μαντόνες, AC/DC και δεν συμμαζεύεται στο Ολυμπιακό Στάδιο, τότε το να οργανώσεις μια συναυλία Ελληνικού συγκροτήματος στον ίδιο χώρο είναι απλό πράγμα, έτσι δεν είναι; Σωστά; Wrong! που θα λεγαν και οι Depeche Mode. Η πολυδιαφημισμένη συναυλία-reunion των Πυξ Λαξ είχε αναγγελθεί από το προηγούμενο καλοκαίρι. Νοιώσαμε και μεις Ευρωπαίοι, "κοίτα βρε παιδί μου", είπαμε, "τα εισητήρια ξεκίνησαν να πωλούνται 10 μήνες πριν, όπως στο εξωτερικό! Τσκ τσκ τσκ!". Και βέβαια όταν έχει αναγγελθεί τόσο καιρό πριν φαντάζεται κανείς ότι υπάρχει και μπόλικος χρόνος για να προετοιμαστει, έτσι; Anyway, στην αρχή άλλαξε η τοποθέτηση της σκηνής από οριζόντια σε κάθετα. Λογικό αυτό μια και υπήρχε αυξημένη ζήτηση. Κάποια στιγμή τα πολυδιαφημισμένα "εισητήρια αρένας με μόνο 11 Ευρώ" (μπορεί να γίναμε Ευρωπαίοι, αλλά σκεφτόμαστε και την κρίση) εξαντλήθηκαν και έτσι αγοράσαμε κερκίδα (στο πάνω διάζωμα "για να βλέπουμε"). Με το που μπαίνουμε και καθόμαστε στη θύρα που έγραφε το εισητήριο ανακαλύψαμε ότι αποκλείεται να βλεπουμε γιατί οι θέσεις (20 Ευρώ, δημαδή ακριβότερες από τις "πολυδιαφημισμένες των 11") ήταν πίσω από τη σκηνή!!! Αρπαχτή και εκεί! Και ναι αγαπητοί μου διωργανωτές, το ξέρω πως και οι U2 πουλούσαν εισητήρια πίσω από τη σκηνή, αλλά εκείνη η σκηνή ήταν κυκλική και - κατά κάποιο τρόπο - περιστρεφόμενη. Ας μην γκρινιάξω όμως και γι αυτό, μια και το κυρίως πρόβλημα ήταν χειρότερο όπως θα δούμε παρακάτω. Τέλος πάντων, όταν είδαμε ότι δεν υπήρχε έλεγχος ανάμεσα στις θύρες και ότι οι θέσεις δεν ήταν αριθμημένες, μετακινηθήκαμε στις διπλανές θύρες, προς το κέντρο. "Έ, τώρα θα βλέπουμε" είπαμε. Που να φανταστούμε όμως ότι δεν θα ακούγαμε! Γιατί με το που ξεκινάει η συναυλία με το "Μοναξιά Μου Όλα", το μόνο που ακούγαμε ήταν ένα μπάσο. Το βιντεάκι το ποστάρω εδώ και θα δείτε ότι ο μόνος τρόπος που μπορεί να καταλάβει κάποιος ότι το τραγούδι είναι το "Μοναξιά Μου Όλα" είναι επειδή τραγουδάει και ο κόσμος.

Η όλη ηχητική εγκατάσταση για ολόκληρο στάδιο έμοιαζε να είναι (σχεδόν) μόνο 2 ηχεία, ένα στα αριστερά και ένα στα δεξιά της σκηνής. Για ολόκληρο στάδιο. Δεν υπήρχαν ηχεία στις κερκίδες όπως σε άλλες συναυλίες. Και μη μου πείτε ότι ίσως να μην το πήραν χαμπάρι εγκαίρως, γιατί το προηγούμενο βράδυ που γύριζα από το κλειστό και τον Roger Waters, τους άκουσα που έκαναν sound check. Και αν υπήρχαν και εγώ δεν τα είδα, τότε σίγουρα δεν λειτουργούσαν.

Αναγκαστήκαμε λοιπόν να κάνουμε ντου στην αρένα για να δούμε από εκεί τη συναυλία όπου ο ήχος ήταν υποφερτός. Πληρώσαμε 20 Ευρώ για να πάμε τελικά στις "θέσεις" των 11 Ευρώ! Δηλαδή με 11 Ευρώ βλέπεις και ακούς Πυξ Λαξ, αλλά με 20 δεν ακούς, αλλά και ούτε βλέπεις αν είσαι στην άκρη. Φαντάζομαι ότι αν αγοράζαμε εισητήρια πχ των 40 Ευρώ (δεν ξέρω αν υπήρχαν) θα μας κλειδώνανε στις τουαλέτες του ΟΑΚΑ. Όσο για τα "πολυδιαφημιζόμενα εισητήρια των 11 Ευρώ που εξαντλήθηκαν", ναι μεν εξαντλήθηκαν πολύ απλά γιατί δεν βγήκαν αρκετά. Πώς το καταλαβαίνουμε αυτό; Μα, αφού πάρα πολύς κόσμος από το πάνω διάζωμα έκανε ντου στην αρένα και παρόλα αυτά ΔΕΝ στριμωχτήκαμε καθόλου. Χωρέσαμε όλοι άνετα στη "sold out" αρένα. Ευτυχώς, αυτή ΔΕΝ ήταν η τελευταία συναυλία των Πυξ Λαξ, έγινε άλλη μία στο Terra Vibe με εισητήριο πάλι 11 ευρώ και πήγα και εκεί όπου ο ήχος ήταν μια χαρά.

Και το highlight της δεύτερης βραδιάς για μένα ήταν αυτό. Θέλησα να βγάλω μια φωτογραφία. Πατάω το κουμπί της μηχανής και συνηδειτοποιώ ότι είναι γυρισμένη στο βίντεο. Οπότε 2 δευτερόλεπτα μετά το ξαναπατάω. Μέσα σ'αυτά τα 2 δευτερόλεπτα ο Φίλιππος Πλιάτσικας είχε προλάβει να δηλώσει τα παρακάτω.

Εντάξει, Ελληνικό ροκ δεν είναι οι Πυξ Λαξ, Ελληνικό ροκ είναι μάλλον τα Ξύλινα Σπαθιά και οι Τρύπες, είναι όμως συγκρότημα και δεν υπάρχουν πολλά στο δικό τους μουσικό είδος.



Προσέξτε ότι χρησιμοποιώ παρόντα χρόνο γιατί εγώ δεν το πιστεύω ότι (ξανα)διαλύθηκαν. Και επειδή σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να ακούγεςται και η αντίθετη άποψη, διαβάστε και αυτό

Χωρίς τραπέζι στον Σωκράτη

Όπως είχα γράψει και σε παλιότερο post μου φέτος, τον Σωκράτη Μάλαμα ήθελα να τον δω σε συναυλία και όχι σε κέντρο με "τραπέζι" και "φιάλη κομπλέ".

Και αυτό έγινε τελικά φέτος το καλοκαίρι στον Λυκαβηττό. Βέβαια η συναυλία δεν έγινε στις 29 Ιουνίου όπως γράφει επάνω το εισητήριο, μια και αυτή ήταν μέρα γενικής απεργίας, αλλά στις 11 Ιουλίου
Και αφού ενα "καινούργιο" συγγενικό μου πρόσωπο που βρίσκεται σε καλύτερη φυσική κατάσταση από μένα με ανάγκασε να ανέβω τον Λυκαβηττό κάθετα...

...πάρτε και την κλασική φωτογραφία με φόντο τη θέα της Αθήνας "στο πιάτο".


Για άλλη μια φορά έπαιξε τρεις ώρες (ίσως και παραπάνω - ούτε ο Bruce Springsteen να ήταν), με το ποτό δίπλα του στα τελευταία κομμάτια, ενθουσιάζοντας τον κατάμεστο Λυκαβηττό, μα περισσότερο από όλους ίσως τον Νο1 φαν του ο οποίος βρισκόταν στην πρώτη σειρά και κοπάναγε το χέρι του στη σκηνή, διασκεδάζοντας και τους μουσικούς της μπάντας.



Δε χωράς πουθενά Σωκράτη...